Het Amsterdamsche Voetbal Doelgericht
Door: Peter Brink
Wydad betekent liefde. Soufiane Hetli staat nu onder contract bij Wydad Casablanca. Hij koopt geen nieuwe auto. Geen huis. Geen influencer-vriendin. Geen hoed. Zijn moeder kan stoppen met werken, zei hij. Dat was wat me raakte toen ik over zijn transfer las.
Mijn aandacht ging niet uit naar zijn salaris. Niet naar de 250.000 euro die Telstar ontvangt. Niet naar de solidariteitsvergoeding voor AFC. Niet naar de 45.000 mensen die straks in Casablanca naar hem kijken. Mijn aandacht ging naar zijn moeder.
Een merkwaardige gedachte in een voetbalwereld waarin een transfer meestal begint met de vraag: wat koop ik? Een auto. Een huis. Een horloge. Een kapper die voor het bedrag waarvoor mijn moeder vroeger weken moest schoonmaken het vliegtuig pakt. Hetli koopt tijd voor zijn moeder.
Dat is misschien wel de mooiste transfer die je kunt maken. Voetballers worden tegenwoordig uitgebreid gescout. Wyscout kijkt naar snelheid, meters, passes, acties en doelpunten. De computer kijkt met het hoofd. Maar kijken is nog geen zien. Wydad heeft niet alleen naar Soufiane gekeken. Ze hebben hem gezien.
Voetbal wordt met je voeten gespeeld. Met je hoofd wordt het gewonnen. Maar soms speelt het hart mee. Wyscout kan veel meten, maar niet waarom een zoon zijn moeder op de eerste plaats zet.
Bij zijn grootste transfer dacht Soufiane niet als eerste: wat kan ik voor mezelf kopen? Maar: ‘Mijn moeder kan stoppen met werken.’
Mijn eigen moeder zat op de MULO. Dat wist ik. Wat ik niet wist, was hoe goed ze het daar had gedaan. Pas na haar overlijden vonden we haar rapport. Drie tienen. Voor vlijt, gedrag en ijver. Ik heb ze nooit gehad. Ze had dus iets om trots op te zijn. Maar ze sprak er nooit over.
Ze groeide op in de jaren vijftig en zestig. Een jongen mocht studeren en later geld verdienen. Van een meisje werd verwacht dat ze trouwde, kinderen kreeg en voor het huishouden zorgde. Zo was het bedacht. Mijn moeder ging na de derde klas van de Mulo op kantoor werken bij de Hoogovens. Met plezier. Toen wij tieners waren maakte ze schoon in een herenhuis in Velsen-Zuid. Nooit klagen. Het geld dat ze verdiende ging niet naar een nieuwe jurk, maar naar ons gezin. Ik begreep pas veel later wie daar werkelijk de stront uit de wc-pot stond te krabben. Een vrouw met drie tienen.
Soms kwam ze thuis met een ons rosbief. Dan zei ze: ‘Als je je mavo-diploma maar haalt.’ Meer zei ze niet. Het was haar manier om een deur open te houden die voor haarzelf al dicht was gegaan.
Ik had haar later graag willen zeggen dat ze mocht stoppen met werken. Maar ik werd geen profvoetballer. Ik heb nooit tegen mijn moeder kunnen zeggen: ‘Mam, ik heb een transfer geregeld. Je kunt stoppen.’ Soufiane Hetli kan dat nu wel.
We denken bij een transfer altijd aan geld. Alsof dat de inzet van het spel is. Maar tijd zit al die jaren stilletjes aan de spreekwoordelijke tafel. Je merkt pas hoe rijk hij is als hij opeens al je kaarten heeft meegenomen. Naast gezondheid is tijd het kostbaarste wat een mens heeft.
Ik heb geen tijd meer met mijn vader. Geen tijd meer met mijn moeder. En tijd kun je niet terugkopen. Een auto wel. Een huis. Een horloge. Desnoods een kapper uit een ander land. Maar voor één minuut met iemand die er niet meer is, bestaat geen transfermarkt.
Soufiane krijgt bij Wydad geen tijd cadeau. Hij koopt hem voor zijn moeder. Dat is het verschil tussen veel geld verdienen en rijk worden.
