Het Amsterdamsche Voetbal Doelgericht
De voetbalschoenen konden weer uit de kast en de tweede fase van het seizoen is begonnen. Na ons uitstapje langs de trainers en coaches van vorige week geven we in aflevering acht van Het Amsterdamsche Jeugdvoetbal het woord weer aan de jeugd om wie het uiteindelijk allemaal draait: de spelers en speelsters zelf. Maxim van WV-HEDW, Roei van NFC en Lieke van TOS-Actief nemen ons mee in hun voetbalweekend. Van een lastige middag in Bussum tot een knappe comeback in Purmerend en een doelpuntenfestijn in Amsterdam. Maar ook over vriendschap, dromen, geduld en de vraag of je na drie doelpunten misschien beter bij Ajax kunt gaan spelen?
Voor twee van onze drie jeugdteams had de bal door de vakantie enkele weken nauwelijks gerold in competitieverband. Een beetje rust is natuurlijk prettig, maar veel jeugdvoetballers willen uiteindelijk maar één ding: voetballen. De komende weken breekt bovendien een interessante periode aan. De tweede fase van het seizoen moet duidelijk maken welke ploegen stappen hebben gezet, wie nog wat huiswerk heeft en wie met een goed gevoel richting de winterstop kan. En zoals we inmiddels weten, valt er bij de wekelijkse drie (nieuwe) hoofdrolspelers altijd wel iets te beleven. Ook buiten de lijnen.
Maxim (WV-HEDW O14-1): ‘Ik ben misschien minder sterk, maar wel slimmer’
Voor Maxim Hosman en zijn ploeggenoten van WV-HEDW O14-1 stond zaterdag een uitwedstrijd tegen BFC in Bussum op het programma. De Amsterdammers hadden ongetwijfeld op een beter resultaat gehoopt, maar moesten met een 3-0 nederlaag terug naar huis. Maxim draait er niet omheen. De tegenstander was simpelweg beter. “Het ging niet heel goed. We verloren met 3-0 en BFC was wel een stukje beter dan wij. We probeerden wel volgens onze eigen tactiek te spelen, maar zij hadden daar een goed antwoord op. Daardoor moesten we iets anders proberen. Dat lukte niet zoals we hadden gehoopt.”
De ploeg van WV-HEDW heeft het dit seizoen lastig in de Tweede Divisie. Toch is er volgens Maxim geen reden om de moed op te geven. Eerder dit seizoen liet de ploeg tegen sterke tegenstanders, waaronder FC Groningen (5-5), zien dat er wel degelijk mogelijkheden zijn. Vooral het vasthouden van een goed resultaat blijkt een terugkerend probleem. “We hebben wedstrijden gespeeld waarin we eigenlijk heel goed waren, maar toch nog gelijk speelden doordat de tegenstander in de laatste minuut scoorde. Dat is wel vervelend. We moeten leren om het langer vol te houden. We staan nu onderaan en zullen heel hard moeten werken om ons in de Tweede Divisie te handhaven.”
Klein van stuk, groot in voetbalverstand
Maxim is één van de jongste spelers van zijn elftal. Hij is geboren in december en moet het regelmatig opnemen tegen jongens die fysiek al een stuk verder zijn. Daar heeft hij inmiddels een eigen oplossing voor gevonden: als je niet de sterkste bent, moet je de slimste proberen te zijn. “Ik ben technisch best goed en kan goede passes geven. Fysiek ben ik wat minder sterk, maar ik denk dat ik wel slimmer ben. Natuurlijk zou ik graag wat sterker worden, alleen kan ik daar zelf niet zoveel aan doen. Verder wil ik mijn linkerbeen verbeteren, want ik ben rechtsbenig.”
Maxim speelt al sinds de Onder 11 in de selectie van WV-HEDW. Daarvoor voetbalde hij nog in een niet-selectieteam bij zijn club. Een overgang die hem uitstekend beviel. “Bij de selectie is alles wat serieuzer. Dat vind ik juist leuk. We willen allemaal beter worden, maar zijn tegelijkertijd ook heel goede vrienden. Soms blijven we na de wedstrijd nog samen voetballen. De sfeer in het team is gewoon heel goed.”
En dromen? Die heeft Maxim natuurlijk ook. Het liefst wordt hij profvoetballer. Bij welke club? Ajax, uiteraard. Een antwoord dat in Amsterdam ongeveer even verrassend is als regen in november. Voorlopig ligt de aandacht echter bij WV-HEDW. Komend weekend wacht Maxim een uitwedstrijd tegen Waterwijk. Een nieuwe mogelijkheid om de stap omhoog te zetten. “We moeten gewoon blijven werken en proberen een keer te winnen. We hebben al twee eerder tegen Waterwijk gespeeld (beker en competitie, red.), dus we weten wat ons te wachten staat.”
Roei (NFC JO15-1): ‘We spelen eindelijk als een echt team’
Van Bussum reizen we in gedachten door naar Purmerend, waar NFC JO15-1 na drie weken zonder competitiewedstrijd weer aan de bak mocht. Dat was even wennen. De ploeg begon wat onwennig, keek tegen een 2-0 achterstand aan, maar knokte zich terug tot 2-2. Aanvoerder Roei zag vooral in de tweede helft een ploeg die steeds beter begrijpt wat er nodig is om samen wedstrijden te winnen. “Het was onze eerste competitiewedstrijd na ongeveer drie weken. We zochten dus even naar onze vorm, maar dat mag geen excuus zijn. In de eerste helft speelden we eigenlijk best aardig, alleen wonnen we te weinig persoonlijke duels en tweede ballen. Daardoor kregen we twee doelpunten tegen. Na rust ging het véél beter. We wonnen bijna alle duels en kwamen terug van een 2-0 achterstand.”
Daniel was met twee doelpunten de man die de comeback op het scorebord bracht. Maar volgens Roei is de belangrijkste winst van de afgelopen maanden niet in doelpunten uit te drukken. Toen we Roei begin september voor het eerst spraken, moest NFC nog duidelijk aan elkaar wennen. Inmiddels is er veel veranderd. “We zijn echt een veel beter team geworden. In het begin speelden we nog te veel als individuen en verloren we daardoor wedstrijden. Nu begrijpen we elkaar beter, hebben we meer vertrouwen en vechten we voor elkaar. Ik heb in het begin ook aan onze trainer gevraagd wat er verkeerd ging. Hij zei dat we het tijd moesten geven. Achteraf heeft hij daar helemaal gelijk in gekregen.”
Een goed begin is het halve werk. Toch?
Er is alleen nog één klein probleempje. NFC lijkt soms een wekker nodig te hebben die tien minuten vóór de aftrap afgaat. Want de ploeg komt regelmatig pas echt op gang als de tegenstander al heeft gescoord.”Dat moeten we verbeteren. Vooral de eerste tien minuten van wedstrijden zijn belangrijk. We beginnen vaak niet scherp genoeg en moeten dan terugkomen van een achterstand. We moeten vanaf het eerste moment laten zien dat we willen winnen en zelf het initiatief nemen.”
In de kleedkamer is het vertrouwen in ieder geval terug. Er wordt gelachen, er worden grappen gemaakt en wanneer het nodig is, gaat de knop om. “De sfeer is heel goed. We maken veel plezier met elkaar, maar weten ook wanneer we serieus moeten zijn. Dat is belangrijk. We zijn nu veel meer een echt team.” En wie denkt dat NFC vanwege de huidige positie in de middenmoot de ambities voorzichtig heeft bijgesteld, kent Roei nog niet. “We hebben nog een wedstrijd tegoed, die spelen we woensdagavond, en ons doel is nog steeds om eerste te worden. Dat hebben we aan het begin van het seizoen met elkaar afgesproken en daar geloven we nog altijd in.”
Kijk, dat is duidelijke taal. Geen ingewikkelde berekeningen over puntenachterstanden of voorzichtig gepraat over een plek in de subtop. Gewoon eerste worden en dat volhouden. Aan zelfvertrouwen ontbreekt het in ieder geval niet.
Lieke (TOS-Actief MO17-1): ‘Ik wil niet opscheppen, maar die eerste goal was best wel heel mooi’
De enige thuiswedstrijd van onze drie jeugdteams was voor TOS-Actief MO17-1, dat asc De Dijk op bezoek kreeg. Waar Maxim en Roei hun doelpunten moesten zoeken of bevechten, vielen ze bij TOS-Actief bijna vanzelf. De Amsterdamse meiden wonnen met maar liefst 8-0. En Lieke? Die besloot als linksbuiten maar meteen drie keer te scoren.
“De eerste helft ging eigenlijk heel goed. We speelden goed over, creëerden mooie kansen en stonden volgens mij bij rust al met 5-0 voor. In de tweede helft werden we wat slordiger. Ik denk dat sommige meiden het gevoel hadden dat we toch al gewonnen hadden. Maar uiteindelijk maakten we nog drie doelpunten. Het was verder een heel sportieve wedstrijd.”
Voor Lieke werd het een bijzonder prettige middag. Haar eerste doelpunt was er eentje om in te lijsten. “Ik wil niet opscheppen hoor, maar mijn eerste doelpunt was echt heel mooi. Ik schoot vanaf de rand van het strafschopgebied in de verre kruising. Bij mijn tweede doelpunt kreeg ik een diepe bal na een vrije trap. Ik was sneller dan de verdedigster en kon de bal langs de keepster tikken. Toen wilde ik natuurlijk graag ook nog een derde maken. Dat lukte gelukkig in de tweede helft.” Lieke was overigens niet de enige speelster die met een hattrick naar huis ging. Ook Roaya scoorde drie keer, terwijl Aimy en Fenna ieder één doelpunt voor hun rekening namen.
Acht jaar trouw en nu ook aan de andere kant van het veld
Lieke speelt inmiddels al acht jaar bij TOS-Actief. Acht jaar! In het moderne voetbal, waar spelers soms sneller van club wisselen dan van voetbalschoenen, mag dat best bijzonder worden genoemd. “Ik heb het hier gewoon heel erg naar mijn zin. Anders zou ik er natuurlijk niet al acht jaar spelen. Ik ben ook zeker van plan om nog een tijdje door te gaan.”
De tweede competitiefase is voor TOS-Actief uitstekend begonnen. Na een moeizamere eerste periode treft de ploeg nu ook tegenstanders uit lagere klassen. Dat klinkt misschien aantrekkelijk, maar de trainers hebben de speelsters nadrukkelijk gewaarschuwd voor onderschatting. “Sommigen dachten misschien dat het nu allemaal wat makkelijker zou worden en dat we iets minder hard hoefden te werken. Maar onze trainers hebben duidelijk gezegd dat we iedere wedstrijd alles moeten blijven geven. Als iemand wat minder doet, zeggen ze daar ook iets van. Dat hebben we zaterdag goed opgepakt.”
Maar Lieke houdt zich niet alleen bezig met haar eigen wedstrijden. Samen met Anouk is ze inmiddels ook actief als jeugdtrainster bij TOS-Actief. Ze begeleidt de jongens van de JO10. En dat blijkt soms een grotere uitdaging dan een tegenstandster passeren. “Mijn teamgenoot Anouk heeft me daar een beetje in meegenomen. Ik vind het heel leuk om die jongetjes training te geven en vind het ook mooi dat TOS-Actief dat als vereniging mogelijk maakt. Of ze altijd goed luisteren? Nou, soms wel en soms niet. Als je een beetje streng bent, luisteren ze meestal wel. Maar als je te lief bent, kunnen ze behoorlijk bijdehand worden.” Een linksbuiten die drie keer scoort én inmiddels weet hoe lastig het trainersvak kan zijn. Dat belooft wat.
Van de hattrick naar vak 410
Alsof drie doelpunten op zaterdag nog niet voldoende voetbal waren, ging Lieke ook nog naar Ajax. Samen met Anouk zat ze in de Johan Cruijff ArenA, waar de Amsterdammers tegen AZ eindelijk weer eens een overwinning boekten. Lieke is een fanatieke Ajax-supporter en kijkt vanaf vak 410 kritisch naar haar favoriete ploeg. “Ik vond de eerste helft best goed, maar de tweede helft was teleurstellend. Soms zie ik een speler een kans missen en denk ik: die had ik er zelf wel ingeschoten. Maar ik weet natuurlijk ook dat het niveau daar heel anders is. Ik ga vooral naar Ajax om lekker voetbal te kijken. Ik ben behoorlijk fanatiek, juich en schreeuw mee.” Of Ajax binnenkort een nieuwe linksbuiten uit de jeugd van TOS-Actief moet ophalen, laten we voorlopig maar even in het midden. Na drie doelpunten tegen De Dijk mag Lieke in ieder geval best even dromen.
Programma zaterdag 7 november 2026
- TOS-Actief MO17-1 – AC Amsterdam (12.00 uur)
- RODA ’23 O15-1 – NFC O15-1 (wo. 4 november, 19.00 uur)
- NFC O15-1 – SCPB ’22 O15-1 (14.15 uur)
- Waterwijk O14-1 – WV-HEDW O14-1 (12.30 uur)
Raak je geïnspireerd door deze verhalen en wil je jezelf ontwikkelen als jeugdtrainer-coach? De Gemeente Amsterdam kan je helpen met een (gratis) opleiding tot jeugdtrainer waar je de basisbeginselen leert van het vak. Kijk dan eens op de Voetbalagenda van de Gemeente Amsterdam. Klik hier. Samen vormen de drie jeugdteams een dwarsdoorsnede van wat jeugdvoetbal écht is: leren, beleven en groeien – op én naast het veld.
Foto’s WV-HEDW: Joost Rietdijk
Foto’s TOS Actief: Koopmans & Koopmans
