Het Amsterdamsche Voetbal Doelgericht
Voor JOS/Watergraafsmeer staat woensdagavond 28 oktober één van de meest aansprekende wedstrijden in de clubgeschiedenis op het programma. De Amsterdamse vierde divisionist ontvangt om 20.00 uur NAC Breda in de eerste ronde van de Eurojackpot KNVB Beker. Niet op het eigen sportpark Drieburg, maar bij AFC op Sportpark Goed Genoeg. Terwijl trainer Richard Plug zijn spelers technisch en tactisch voorbereidt op de krachtmeting met de Bredase profs, werken fysiotherapeut Sanne Visser en verzorger Remco de Haze achter de schermen aan hun eigen belangrijke opdracht: iedereen zo fit mogelijk aan de aftrap krijgen. Een verhaal over blessures, vertrouwen, gezonde spanning en de verzorger die met beide benen op de grond blijft staan, maar stiekem toch droomt van een bekerstunt.
Woensdagavond gaan niet alleen de ledlampen, maar ook de schijnwerpers aan op Sportpark Goed Genoeg. Voor de spelers van JOS/Watergraafsmeer wordt het een avond om naar uit te kijken. De Amsterdamse amateurs uit Oost mogen zich meten met NAC Breda, een tegenstander die normaal gesproken buiten hun bereik ligt. De ploeg van Richard Plug heeft ‘niets te verliezen’ en kan vooral veel winnen. Een historische stunt? In het bekertoernooi zijn al veel vaker verrassingen voorgekomen, zoals de uitschakeling dinsdagavond van ADO Den Haag in Rijssen, maar daarvoor zal bij JOS ook werkelijk alles moeten kloppen.
De uitdaging is aanzienlijk. NAC Breda, onder leiding van trainer Rick Kruys, hield vier dagen eerder koploper Heracles Almelo op 1-1. De Bredanaars begonnen sterk aan die wedstrijd, creëerden voldoende mogelijkheden en hadden op basis van het wedstrijdbeeld zelfs aanspraak op meer dan een punt. Het zegt iets over de kwaliteit die JOS woensdagavond tegenover zich krijgt.
Maar hoe bereid je een selectie voor op een wedstrijd waarin iedere speler wil schitteren? Wat gebeurt er wanneer iemand een pijntje voelt, maar onder geen beding deze bijzondere avond wil missen? En hoe beleven de mensen achter de schermen zo’n affiche? Het Amsterdamsche Voetbal sprak met fysiotherapeut Sanne Visser en verzorger Remco de Haze. Twee mensen die doorgaans buiten de schijnwerpers blijven, maar binnen de selectie een belangrijke rol vervullen.
‘Je wilt de jongens gedurende het hele seizoen zo fit mogelijk houden’
Wie denkt dat bij JOS de medische begeleiding in aanloop naar NAC volledig op zijn kop staat, heeft het mis. Visser benadrukt dat juist de vertrouwde werkwijze belangrijk is. “Onze voorbereiding ziet er in grote lijnen hetzelfde uit als bij een reguliere competitiewedstrijd. Je wilt de jongens gedurende het hele seizoen zo fit mogelijk houden. We brengen pijntjes en blessures in kaart en begeleiden de spelers naar een zo goed mogelijk herstel richting de volgende wedstrijd.”
Toch vraagt een bekerwedstrijd tegen een profclub soms om kleine aanpassingen. “Misschien dat we in de loop van de week naar een wedstrijd als deze iets voorzichtiger omgaan met de belasting. Uiteindelijk willen we ervoor zorgen dat iedereen zo fit mogelijk op het veld verschijnt.”
Het klinkt vanzelfsprekend, maar juist in een week waarin de spanning oploopt, is die nuchtere benadering van belang. Spelers willen niets missen. Niemand wil woensdagavond vanaf de tribune moeten toekijken. Visser: “We bespreken de klachten en blessures, voeren behandelingen uit en laten spelers zo nodig los van de groep trainen. Op een wedstrijddag zelf heb je te maken met jongens die fit genoeg zijn om te spelen. Dan ben je vooral preventief en ondersteunend bezig met behandelingen als massage en taping. De tijd die we daarmee bezig zijn, is heel wisselend.”
‘Het zijn volwassen kerels, die bepalen zelf of ze gaan voetballen’
Remco de Haze bekijkt de bijzondere bekeravond op zijn eigen, relativerende manier. Hij is vrijwel iedere training en wedstrijd aanwezig en kent de spelers door en door. Zijn uitgangspunt is eenvoudig: vooral niet ingewikkelder maken dan nodig. “Ik vind altijd: doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg. Het wijkt niet echt af van normaal. We gaan alleen wat eerder eten. Voor de rest is het allemaal een beetje hetzelfde, hoor.” Ook de behandelingen blijven vertrouwd. Massages, tapen, blessures verzorgen en zorgen dat alle materialen aanwezig zijn. De tegenstander mag dan bijzonder zijn, het werk verandert nauwelijks. “Het is allemaal hetzelfde. Daar veranderen we niks aan.”
Een belangrijk aandachtspunt is de belastbaarheid van spelers. Want wie wil er nu een wedstrijd tegen NAC Breda missen? De Haze begrijpt dat spelers bereid zijn ver te gaan om woensdagavond binnen de lijnen te verschijnen. Toch trekt hij een duidelijke grens tussen adviseren en beslissen. “Het zijn volwassen kerels allemaal. Die bepalen zelf of ze gaan voetballen of niet. Ik adviseer daar alleen in. Voor de rest ligt het aan hen en de trainers.”
Dat betekent niet dat zijn mening vrijblijvend is. “Er wordt uiteraard wel geluisterd naar ons. Natuurlijk wordt er advies gevraagd door de trainers. Maar uiteindelijk beslist de speler zelf of hij kan voetballen en bepaalt de trainer of hij speelt.” Visser legt het accent nadrukkelijk op de medische verantwoordelijkheid. “Er is bij zo’n wedstrijd natuurlijk extra motivatie vanuit de spelers om fit te zijn en te kunnen spelen. We voelen die wens vanuit de spelers natuurlijk en proberen mee te denken, maar hun gezondheid staat voor ons voorop. We willen nooit grote risico’s nemen. Bij kleinere klachten wordt vaak overlegd. Wij adviseren daarin en leggen de risico’s uit. Uiteindelijk bepalen ze samen met de trainer of ze dat risico willen nemen.”
‘Sanne is er voor de ernstigere gevallen, ik voor de makkelijkere dingetjes’
Binnen de medische begeleiding bestaat een duidelijke taakverdeling. Visser is doorgaans eenmaal per week aanwezig en richt zich vooral op de beoordeling van blessures en het opstellen van behandelplannen. De Haze verzorgt de dagelijkse begeleiding en is het vaste aanspreekpunt rond trainingen en wedstrijden.
“Remco doet eigenlijk het meest”, vertelt Visser. “Hij is er iedere training en wedstrijd, terwijl ik er meestal één keer in de week bij ben. In principe ben ik aanwezig bij de eerste training van de week. Dan breng ik de klachten en blessures van de spelers in kaart en maak ik samen met hem een plan van aanpak.” Ook buiten de trainingen houden de spelers contact. “Spelers die klachten hebben, berichten mij ruim van tevoren. Zo kan ik de trainer alvast informeren wie er wel en niet kunnen meetrainen met de groep en welke spelers ik eerst nog even wil beoordelen.”
Volgens Visser werkt die aanpak uitstekend. “Deze manier van werken functioneert goed. Ondanks dat ik niet de hele week aanwezig ben, zorgt een goede communicatie met Remco ervoor dat ik op de hoogte blijf van wat er speelt.” De Haze omschrijft de samenwerking op zijn eigen manier. “We overleggen heel veel. Ik tape en masseer, Sanne tape en masseert. Alleen Sanne is er voor de wat ernstigere gevallen en ik ben er voor de wat makkelijkere dingetjes. Uiteraard doen we alles in overleg met Sanne. Dat gaat prima, hoor. We hebben goed contact.”
Hij is bovendien de eerste om het verschil in deskundigheid te erkennen. “Kijk, zij is fysiotherapeut. Zij heeft ervoor gestudeerd. Ik heb een cursus gevolgd. Dus wie ben ik om dan te zeggen hoe het moet?” Bescheiden woorden van iemand die door zijn dagelijkse aanwezigheid een belangrijke schakel vormt tussen spelers, fysiotherapeut en technische staf.
‘Je moet ook een beetje door die voetballers heen kijken’
De Haze heeft zelf jarenlang gevoetbald. Hij kwam onder meer uit voor JOS Wategraafsmeer, OSV, De Meteoor en CTO’70. Die ervaring helpt hem in zijn huidige functie. “Kijk, ik heb zelf ook gevoetbald. Dus ik weet wel een klein beetje hoe of wat. Ik weet hoe voetballers zijn. Trainen doen ze het liefst niet”, zegt hij met een knipoog. “Maar je moet er ook een beetje doorheen kijken. Met een grap en een geintje kom je ook een heel eind verder.”
Zijn betrokkenheid bij JOS gaat verder dan alleen zijn werkzaamheden als verzorger. De Amsterdamse voetbalwereld is voor hem vertrouwd terrein. Hij speelde zelf bij de club en kent er veel mensen. Daardoor voelt deze bekeravond ook persoonlijk. Maar er is nog een andere kant aan zijn functie. Een verzorger is niet uitsluitend degene die een enkel intapet of een stijve spier behandelt. Soms is hij ook de persoon bij wie spelers hun verhaal kwijt kunnen. En juist dat vertrouwen vindt De Haze belangrijk. “Natuurlijk zeggen ze tegen mij ook weleens wat. Het is niet zo dat ik dan meteen naar de trainers ren. Jongens moeten ook gewoon hun ei kwijt kunnen bij mij en teleurgesteld kunnen zijn als ze niet spelen. Dat blijft gewoon bij mij.”
Dat vertrouwen kent wel grenzen. “Als het echt in het belang van het elftal is, wordt het een ander verhaal. Als iets het elftal kan schaden, in welke vorm dan ook, dan ben ik wel genoodzaakt om eens een balletje op te gaan gooien. Maar als het allemaal binnen de perken blijft, zal de trainer mij niet horen over dat soort dingen.” Het tekent zijn rol binnen de selectie. Niet op de voorgrond, wel betrokken. Soms behandelaar, soms luisterend oor en af en toe degene die met een grap de spanning uit de kleedkamer haalt.
‘Mees Binnekamp kwam binnen en zei: ik ben nu al zenuwachtig’
Dat het bekerduel met NAC leeft binnen de selectie, merkt De Haze inmiddels dagelijks. De wedstrijd houdt de spelers al geruime tijd bezig. “Natuurlijk geniet je er zelf ook van. En ik geniet ervan als ik die jongens zie genieten. Maandag kwam Mees Binnekamp bij mij binnen en die zei: ‘Ik ben nu al helemaal zenuwachtig voor woensdag.’ Het leeft echt helemaal bij die jongens. Daar geniet ik natuurlijk ook van.”
De gezonde spanning heeft volgens hem ook een keerzijde. In de aanloop naar het bekerduel bestaat het risico dat spelers met hun gedachten al bij woensdag zijn, terwijl er ondertussen ook gewoon competitiewedstrijden gespeeld moeten worden. “Ik vond dat er zondag toch een beetje spanning op zat. Dat jongens misschien bang waren om geblesseerd te raken voor woensdag. Ze hadden het van tevoren al over woensdag in plaats van over zondag.”
De Haze begrijpt dat, maar blijft tegelijkertijd realistisch. “Ik vind het ook wel leuk. Voor die jongens is het fantastisch. We hebben hartstikke leuke jongens en de club is fantastisch. Ik gun die club ook van harte succes.” Toch is er volgens hem een belangrijk onderscheid tussen een bijzondere bekeravond en de doelstellingen voor de rest van het seizoen. “Ik vind de competitie belangrijker dan zo’n bekerwedstrijd. We gaan die beker toch niet winnen?” Een uitspraak die hij even later zelf met een glimlach zal relativeren.
‘Ik geniet zeker mee van de sfeer en de beleving’
Ook voor Visser is de wedstrijd tegen NAC Breda meer dan een gewone werkavond. Hoewel haar aandacht in eerste instantie uitgaat naar de gezondheid van de spelers, kijkt ze nadrukkelijk uit naar het bijzondere affiche. “Voor mij is dit ook een wedstrijd waar ik extra naar uitkijk. Je bent betrokken bij het team en het is mooi om dit soort wedstrijden mee te maken. Je ziet hoe de spelers ernaartoe leven en merkt de spanning en het enthousiasme.”
De medische verantwoordelijkheid verdwijnt uiteraard niet zodra de wedstrijd begint. “Natuurlijk ben je ook bezig met de verantwoordelijkheden die je hebt en hoop je dat alles goed verloopt. Maar ik geniet zeker mee van de sfeer en de beleving rond de wedstrijd.” Haar wens voor woensdagavond is helder. “Ik hoop op een mooie wedstrijd waarin de spelers zich kunnen laten zien en we samen kunnen genieten van een mooi resultaat.”
Een thuiswedstrijd op vreemd terrein
Een extra bijzonderheid is dat JOS/Watergraafsmeer de wedstrijd niet op het eigen sportpark speelt. Voor het duel met NAC wijkt de club uit naar Sportpark Goed Genoeg, de thuishaven van AFC. Dat brengt organisatorisch de nodige werkzaamheden met zich mee, maar voor de medische staf is het geen ingewikkelde operatie. De Haze behandelt de wedstrijd simpelweg als een uitduel.
“Het is gewoon een normale uitwedstrijd eigenlijk. Niks bijzonders. De spullen gaan mee en die worden daar klaargezet.” Visser legt uit dat de medische uitrusting standaard klaarstaat. “We hebben voor iedere uitwedstrijd een tas met de benodigde spullen. In deze tas zit alles wat we vooraf nodig hebben, zoals tape en massageolie, en spullen voor als er iets op het veld gebeurt, zoals gaasjes en verbandjes.” Die voorbereiding is vooral het terrein van De Haze. “Deze tas vult Remco standaard iedere week aan, zodat hij altijd compleet is.” Of het nu gaat om een reguliere competitiewedstrijd of een bekerduel tegen een profclub: de medische begeleiding moet op iedere locatie dezelfde kwaliteit kunnen bieden.
‘Je moet het ook niet te groot maken, het blijft wel voetbal’
Terwijl bij JOS de spanning langzaam stijgt, probeert De Haze de wedstrijd vooral in perspectief te plaatsen. Hij heeft in zijn voetbaljaren voldoende meegemaakt om te weten dat verwachtingen en werkelijkheid soms ver uiteenlopen. Natuurlijk is NAC Breda op papier de grote favoriet. Natuurlijk wordt het moeilijk. Maar de Amsterdamse amateurs hebben de kans om zichzelf te laten zien op een podium dat ze niet iedere week krijgen. De Haze wil vooral dat de spelers genieten van de gelegenheid. “Voor mezelf vind ik het natuurlijk leuk. Maar ik hoef niet te voetballen. Voor die jongens is het fantastisch.”
Zijn eigen werkzaamheden veranderen er niet door. De tas moet compleet zijn, de spelers moeten verzorgd worden en wanneer er iets gebeurt, moet hij klaarstaan. “Je moet het ook niet te groot maken. Het blijft wel voetbal, hè?” Tegelijkertijd beseft hij dat deze avond niet zomaar voorbij zal gaan. “Het is natuurlijk een bijzonder affiche. Dit maak je niet iedere dag mee. Dus alleen maar leuk.”
‘2-1 voor JOS. Je moet toch een beetje positief blijven?’
En dan de vraag die uiteindelijk onvermijdelijk is. Wat wordt het woensdagavond? De Haze had eerder in het gesprek nog ‘weinig’ vertrouwen uitgesproken in een daadwerkelijke bekerstunt. Het krachtsverschil is volgens hem simpelweg te groot om zomaar van een overwinning uit te gaan. Maar wanneer hem om een voorspelling wordt gevraagd, komt plotseling toch de supporter in hem naar boven. “2-1 voor JOS. Je moet toch een beetje positief blijven?” Hij lacht om zijn eigen voorspelling. “Ik kan moeilijk zeggen dat we er met 4-0 af gaan. Dat is ook een beetje raar.”
En stel dat JOS daadwerkelijk voor een enorme verrassing zorgt? Dan mag er verder worden gedroomd. Bijvoorbeeld van een volgende bekerwedstrijd tegen Ajax, in de Johan Cruijff ArenA. “Ja, natuurlijk in de ArenA. Voor onze jongens is dat fantastisch om daar te voetballen. En voor mezelf ook om daar een keer echt binnen te zijn en binnen te kijken. Maar vooral voor die jongens zou het fantastisch zijn als ze tegen Ajax mogen spelen.”
Zover is het nog lang niet. Eerst wacht NAC Breda. Een profclub met kwaliteit, ervaring en spelers die gewend zijn aan wedstrijden op een aanzienlijk hoger niveau. Voor Richard Plug en zijn selectie wordt het een avond waarop discipline, strijdlust en misschien een beetje geluk samen moeten komen. Voor Sanne Visser en Remco de Haze is het vooral zaak dat iedereen zo goed mogelijk voorbereid aan de aftrap verschijnt. En mocht JOS woensdagavond daadwerkelijk voor een bekerstunt zorgen, dan zullen de doelpuntenmakers en de trainer ongetwijfeld de meeste aandacht krijgen. Maar ergens langs de zijlijn staan ook twee mensen die hun eigen bijdrage aan die bijzondere avond hebben geleverd. Met tape, massages, goede adviezen, vertrouwen en misschien af en toe een geruststellend woord. De Haze houdt het voorlopig liever eenvoudig. Eerst maar eens voetballen. En die 2-1? Ach, waarom eigenlijk niet?
JOS Watergraafsmeer – NAC Breda
20.00 uur, Sportpark Goed Genoeg
Arbitrage: Smit, Overtoom en Zut
Foto’s: Mario Wormhoudt
Tekst: Harold van Ineveld
