Het Amsterdamsche Voetbal Doelgericht
Door: Robin Punt
‘Ik schreef in mijn vorige column over fatsoen, normen en waarden…‘
We leven in het tijdperk van de clickbait. Klikbeet is de letterlijke vertaling… of zoals ik het noem: nepnieuws-light.
Geen complete verzinsels, nee – dat zou te opzichtig zijn. Het zit ’m in de overdrijving. In het uitvergroten. In het dramatiseren van een moment dat op een mooie voetbalmiddag gewoon een menselijk foutje was. Of totaal iets anders.
Recent kwam voorbij:
‘Drama voor Ajax en NEC.‘
En dan lees je het stuk. En dan denk je: was dit het?
Het gaat uiteindelijk over de mogelijke komst van Raheem Sterling naar Feyenoord. Een stunt? Absoluut. Mooi voor het voetbal? Zeker. Een speler met internationale allure in de Eredivisie – daar mag je als liefhebber toch blij van worden.
Maar “drama”? Voor wie dan precies?
Of neem die andere kop over Danny Makkelie:
‘Makkelie lang geschorst na diefstal…‘
Je schrikt. Je denkt het ergste. Je klikt. En dan blijkt het verhaal – zoals zo vaak – genuanceerder dan de kop doet vermoeden.
Wat is de bedoeling?
Kliks. Verkeer. Advertenties. Verontwaardiging verkoopt. Een genuanceerd verhaal niet. “Scheidsrechter maakt lastige keuze in rommelige wedstrijd” – daar krijg je geen volgers mee. Maar “Arbitrage ontspoort volledig!” – dát triggert. Dát zet mensen aan tot delen, reageren, schelden.
En wat doen we?
We klikken.
Stop daarmee. Geen volgers betekent ook geen reden tot bestaan voor deze irritante aandachttrekkers…
Maar dan nog iets. Iets wat me misschien nog wel meer raakt dan die overdreven “nieuwsberichten”.
Ik schreef in mijn vorige column over fatsoen, normen en waarden…
Ik vergat één ding te benoemen:
Het taalgebruik. In, om, buiten en langs de lijn.
Het woord “kanker” als krachtterm. Als bijvoeglijk naamwoord. Als standaard voor alles wat misgaat. Ik hoorde het laatst weer in mijn wedstrijd: “kankersukkel”. Alsof “sukkel” niet meer voldoende is.
Of bij onze vrouwelijke amateurscheidsrechter van het Jaar, in een wedstrijd van een O13 (!): twee keer rood in één wedstrijd voor “kankerwijf” en de meest verschrikkelijke scheldwoorden, omdat een penalty moest worden overgenomen.
- Kankerbal
- Kankerschool
- Kankerzooi
Of zelfs in een meer “positieve” vorm:
- “Kankervet”
- “Kankergoed”
Het lijkt ingeburgerd. Vooral onder jongeren. Gedachteloos. Alsof het gewoon een versterkend woordje is.
Maar het is geen gewoon woord.
Het is een ziekte. Een ziekte die bijna iedereen in zijn directe omgeving raakt of heeft geraakt.
Voor patiënten. Voor ouders. Voor kinderen. Voor vrienden.
Voor hen is het geen stopwoord. Geen straattaal. Geen emotionele uitlaatklep.
Ik geloof niet eens dat het altijd kwaadwillend is. Vaak is het gewoon een automatisme. Een gewoonte.
Maar normalisering maakt het niet minder pijnlijk.
We hebben in het voetbal altijd emotie gehad. En emotie mag. Een bal die net naast gaat, een discutabele beslissing, een gemiste kans in de laatste minuut – daar hoort frustratie bij.
Maar laten we dan creatief zijn.
Roep:
- Ketchup
- Knoflook
- Komkommer
Allemaal woorden beginnend met een K.
Of desnoods: “klootzak!” – al is dat ook niet chic.
Er zijn duizend woorden die niemand persoonlijk raken.
Misschien moeten we met z’n allen wat minder klikken op grote schreeuwende koppen.
En aan de jeugdige lezers zou ik willen meegeven: gebruik wat minder grote woorden.
Zeker die met een K.
Robin Punt schrijft regelmatig een column voor Het Amsterdamsche Voetbal. Punt fluit al ruim 20 jaar wedstrijden in het amateurvoetbal. Voor het tweede seizoen een landelijk veelgelezen Column op het Amsterdamsche Voetbal: ‘door de ogen van de scheids’, wat hij meemaakt, voor, tijdens of na wedstrijden of gewoon zomaar wat hem bezighoudt. Punt is naast scheidsrechter ook begeleider/ coach ontwikkeltraject-scheidsrechter én Vriend van het Amsterdamsche Voetbal met zijn bedrijf Intertime Klokken.
