Het Amsterdamsche Voetbal Doelgericht
Door: Robin Punt
We zijn nog maar een paar weken onderweg in het nieuwe voetbalseizoen. De velden liggen er nog redelijk groen bij, de nieuwe tenues ruiken bij wijze van spreken nog naar de verpakking en iedereen zou vooral weer lekker zin moeten hebben in een nieuw seizoen.
Maar ondertussen lees je berichten waarvan je je afvraagt wat er aan de hand is op onze amateurvelden. Een Delftse derby wordt gestaakt na een vechtpartij en de politie moet eraan te pas komen. Een 19-jarige scheidsrechter wordt tijdens een amateurwedstrijd met de dood bedreigd. Velsen – Waterloo in de vijfde klasse wordt gestaakt na een vechtpartij tussen verschillende spelers. HBC – MMC Weert haalt het einde niet vanwege wanordelijkheden. En bij een futsalwedstrijd moet een scheidsrechter zelfs richting zijn kleedkamer vluchten omdat hij wordt belaagd.
Dit is geen opsomming van incidenten uit een heel seizoen. Het zijn zomaar wat berichten uit de eerste weken.
Mijn hemel… Waar zijn we in vredesnaam mee bezig?
Ik schrijf inmiddels al een tijdje columns door de ogen van de scheidsrechter. Regelmatig met een knipoog, want voetbal moet vooral leuk blijven. Ik heb het gehad over spelregels, protesteren, trainers, supporters, gele kaarten en natuurlijk ook over mijn eigen fouten. Want geloof me: scheidsrechters maken fouten. Ik ook.
Soms rijd ik na een wedstrijd naar huis en denk ik: Robin, die had je toch echt anders moeten beoordelen. Misschien zat ik verkeerd met een overtreding, had ik voordeel moeten geven of beoordeelde ik een situatie vanuit mijn positie simpelweg niet goed. Dat hoort erbij. Net zoals een spits een niet te missen kans naast kan schieten en een keeper een bal door zijn handen kan laten glippen.
Maar sinds wanneer is een verkeerde beslissing van een scheidsrechter een vrijbrief geworden om iemand uit te schelden, te bedreigen of zelfs fysiek aan te vallen? We hebben het hier nog altijd over amateurvoetbal. De spits moet maandag gewoon weer naar zijn werk. De linksback moet ’s ochtends de kinderen naar school brengen. De trainer staat dinsdag weer voor de klas, op de bouwplaats of op kantoor. En die scheidsrechter? Die heeft meestal ook gewoon een gezin, een baan en een leven buiten het voetbal. Alleen staat hij op zaterdag of zondag met een fluitje in zijn hand op het veld, zodat jullie wedstrijd überhaupt gespeeld kan worden.
In een eerdere column schreef ik al over de toenemende druk op scheidsrechters. Over het eindeloze protesteren, spelers die bij vrijwel iedere beslissing verhaal komen halen, trainers die vanaf de eerste minuut met de arbitrage bezig zijn en publiek dat soms lijkt te denken dat een toegangskaartje ook meteen recht geeft op negentig minuten verbaal schieten op de man of vrouw met de fluit.
Ergens moeten we onszelf toch eens de vraag stellen: wat vinden we eigenlijk nog normaal?
Een keer iets roepen uit emotie? Natuurlijk. Een speler die baalt van een beslissing? Hoort bij voetbal. Een trainer die het ergens niet mee eens is? Prima. Voetbal is emotie en niemand hoeft negentig minuten met zijn handen op de rug beleefd naar de scheidsrechter te knikken. Maar bedreigen? Vechtpartijen? Een jonge scheidsrechter van 19 jaar met de dood bedreigen? Een arbiter die naar zijn kleedkamer moet vluchten omdat hij wordt belaagd?
Dan zijn we toch echt een paar afslagen te ver gereden.
Het vervelende is dat we iedere keer wanneer zoiets gebeurt weer een stukje van ons voetbal verliezen. Ondertussen vragen verenigingen zich af waarom het zo moeilijk is om scheidsrechters te vinden. Waarom jonge arbiters afhaken. Waarom iemand op zondagmiddag liever iets anders gaat doen dan met een fluitje het veld op stappen. Nou… misschien moeten we die krantenberichten uit de eerste weken van dit seizoen eens naast elkaar leggen. Daar staat in ieder geval een deel van het antwoord.
We kunnen nieuwe regels bedenken. Tijdstraffen invoeren. Campagnes voor respect beginnen. Borden langs de lijn zetten. Voor de wedstrijd handen schudden en met elkaar afspreken dat we aardig zullen zijn. Allemaal prima. Maar uiteindelijk begint het bij iets veel simpelers: gedrag. Bij spelers die elkaar corrigeren. Bij een aanvoerder die niet als eerste naar de scheidsrechter sprint, maar juist zijn eigen ploeggenoot wegtrekt. Bij een trainer die niet roept: „Scheids, je maakt er een zooitje van!”, maar tegen zijn speler zegt: „Hou op. Voetballen.” Bij ouders langs een jeugdveld die beseffen dat daar geen Champions League-finale wordt gespeeld, maar kinderen bezig zijn met hun hobby.
En ja, óók bij ons scheidsrechters. Rust bewaren, communiceren, waar nodig uitleg geven en fouten durven erkennen. Niet denken dat een KNVB-logo op je shirt betekent dat je ineens onfeilbaar bent. Respect werkt namelijk twee kanten op. Maar één grens is wat mij betreft glashelder: een fout van een scheidsrechter hoort bij voetbal. Geweld nooit. Misschien moeten we daar dit seizoen eens mee beginnen. Niet met nóg een nieuwe spelregel, nóg een campagne of nóg een goedbedoelde slogan langs het veld, maar gewoon met een hele oude regel die iedereen kent:
Doe normaal tegen elkaar.
Is dat tegenwoordig echt te veel gevraagd?
Mijn hemel…
We zijn pas een paar weken onderweg.
Ik hou mijn hart vast voor de rest van het seizoen.
Robin Punt schrijft regelmatig een column voor Het Amsterdamsche Voetbal. Punt fluit al ruim 20 jaar wedstrijden in het amateurvoetbal. Voor het derde seizoen een landelijk veelgelezen Column op het Amsterdamsche Voetbal: ‘door de ogen van de scheids’, wat hij meemaakt, voor, tijdens of na wedstrijden of gewoon zomaar wat hem bezighoudt. Punt is naast scheidsrechter ook begeleider/ coach ontwikkeltraject-scheidsrechter én Vriend van het Amsterdamsche Voetbal met zijn bedrijf Intertime Klokken.
Reageren? Dat kan! E: info@hetamsterdamschevoetbal.nl
