COLUMN | De reis van Guus met een tussenstop in Aalsmeer

Door: Peter Brink

Een baas hoeft niet altijd aan de bal te zijn. Het is de reis, niet de bestemming. Dat weet Guus Hiddink als geen ander. Hij werkte bij Real Madrid en Chelsea. Hij was bondscoach van Nederland, Zuid-Korea, Rusland, Australië en Turkije. En nu zit hij donderdagavond als hoofdgast tijdens een ondernemersavond in de kantine van FC Aalsmeer. Niet omdat hij verdwaald is.

Hij is ingehuurd.

De kantine van FC Aalsmeer is een ontmoetingsplek voor ondernemers uit de regio. Lansink en Koning zit er, Koper IT. Bedrijven die met elkaar praten over personeel, klanten, omzet en de volgende stap. Het verschil met Real Madrid is behoorlijk groot.
Maar blijkbaar niet groot genoeg om daar moeilijk over te doen. Guus zit er gewoon. Misschien is dat wel de reis.

Hiddink was als voetballer geen wereldster. Hij speelde bij De Graafschap, PSV en NEC en vertrok zelfs nog even naar Amerika. Geen Oranje, geen wereldkampioenschap, geen miljoenencontract. Later kwam hij bij PSV, Real Madrid en Chelsea terecht.En werd hij bondscoach van landen over de hele wereld. Dat is nogal een reis. Van de Achterhoek naar Santiago Bernabéu. In Zuid-Korea werd hij Hi Dung Gu. In Rusland Tsaar Guus. In Nederland Guus Geluk. Drie bijnamen. Drie werelden. Eén Guus.
Hij kwam steeds ergens binnen waar hij de taal niet sprak, de spelers niet kende en de cultuur niet vanzelfsprekend begreep. In Korea kon hij moeilijk binnenkomen als de Nederlandse trainer die wel even zou vertellen hoe het moest. Een Koreaan is tenslotte geen Nederlander met een ander paspoort.

Guus Hiddink hoofdgast tijdens (ondernemers)avond bij FC Aalsmeer

Dus keek hij. Luisterde. Paste zich aan. Niet omdat hij geen visie had. Juist omdat hij die wel had. Hij begreep dat je soms van route moet veranderen om op dezelfde bestemming uit te komen. Dat geldt ook voor een ondernemer. Zoals Manager Sjors.Sjors kennen we uit de Cup-a-Soup-reclame. Inspirator. Fun, friendship & finance. Zelfontplooiing. Positiviteit. De Totale Mens. Allemaal prachtig. Tot het vier uur is. Dan ruikt Sjors zijn soep. ‘NU! EVEN! NIET!’ Het masker valt af. Even zie je wie er werkelijk onder zit.

Guus heeft geen masker nodig. Je ziet het aan wat er om hem heen gebeurt. Als trainer hoefde hij niet de beste speler te zijn. Hij moest anderen beter laten spelen. Een ondernemer hoeft ook niet iedere bal te hebben. Een bedrijf met twintig medewerkers, maar de baas bemoeit zich nog met iedere factuur, iedere mail en iedere beslissing. Hij noemt het betrokkenheid. Zijn medewerkers noemen het waarschijnlijk anders. Hiddink wilde spelers die zelf nadachten. Niet drie verdedigers die naar voren lopen omdat de trainer dat zegt en eentje die achterblijft omdat niemand meer weet wat de bedoeling is. De beslissing moest uit het team komen.

Totdat je bedrijf groter wordt dan jijzelf. ‘Zo doen we het hier.’ Als iedereen moet doen wat jij altijd hebt gedaan, blijft je bedrijf uiteindelijk zo groot als jij. Je komt ergens binnen en weet niet meteen wat werkt.

Dan kun je vragen:
‘Hoe deden we het vroeger?’
Maar misschien is de betere vraag:
‘Wat werkt hier?’

Na Real Madrid en Chelsea hoeft Guus in Aalsmeer niets meer te bewijzen. Hij kan gewoon aanschuiven. Misschien is dat juist de kracht. Niet groter. Niet kleiner. Gewoon ergens anders op zijn reis. En die reis gaat niet alleen langs voetbalstadions. Op maandag- en donderdagmiddag is er bij Zeeburgia een rondo. Sjaak Swart en zijn vrienden. Oude voetballers, bekende Amsterdammers, mensen die elkaar al jaren kennen. Een beetje met links en rechts kunnen voetballen is meegenomen. De rest is bijzaak. Op de 88ste verjaardag van Sjaak was de groep compleet: Guus, Freek, Daphne Koster, Donny, Viggo, Muller junior en Hans van der Zee.

Bij een rondo ben je weer jong in je kop.Een bal, een paar mensen en de lol van iemand door de benen spelen. Onbedorven kinderpret. Alhoewel je lichaam ondertussen iets anders beweert. Het is de eeuwigdurende strijd tussen geest en lichaam. De geest wint vaak op punten. Maar na een rondo lijkt de geest ook het lichaam weer even jong te hebben gemaakt. Geen botox, geen shakes, geen Pilates Reformer. Het levenselixer ligt gewoon op het gras. Een bal.

Hiddink vertelde dat hij tijdens zijn periode als bondscoach van Rusland in het weekend spelers bekeek. Op maandag kon hij vanuit Moskou kiezen uit een vlucht om zes uur ’s ochtends of drie uur ’s middags. Hij nam altijd die van zes uur. ‘Gewoon om hier bij te kunnen zijn. Heerlijk.’ Daar zit misschien meer leiderschap in dan in honderd managementboeken.

De man die Real Madrid, Chelsea, Korea, Rusland, Australië en Turkije heeft meegemaakt, wil op maandagochtend gewoon in een rondo staan. De bal gaat rond. Iedereen krijgt hem. Niemand hoeft hem voortdurend te hebben. Iemand raakt hem kwijt. Een ander neemt hem over. Zo werkt een team. Misschien is dat ook leiderschap. Niet boven de groep staan. Maar ertussen. Niet iedere bal opeisen. Weten wanneer je moet sturen.

En weten wanneer je moet loslaten. De bestemming is allang voorbij. De reis gaat door. Dat weet Guus.

Reageren? Dat kan! E: info@hetamsterdamschevoetbal.nl