Het Amsterdamsche Voetbal Doelgericht
Van pionierstijd tot vaste waarde: Judith zag DVVA en het vrouwenvoetbal samen opgroeien
We spraken de afgelopen weken met oud-voorzitter Duco Abspoel, één van de oudste leden Jan van Capel en Judith Cohen die al 21(!) seizoenen speelster is van Dames 1 en voormalig bestuurslid. In een heuse drieluik nemen we de lezers mee terug in de (recente) geschiedenis van de vereniging. In deel drie aan het woord: Judith Cohen.
Judith speelt inmiddels 21 seizoenen bij de club. Nog steeds actief in de selectie van dames 1. En daarmee heeft Judith vrijwel de hele ontwikkeling van het vrouwenvoetbal binnen DVVA meegemaakt. “Toen ik begon, stond het nog in de kinderschoenen,” zegt ze.
Wat Judith sindsdien heeft zien ontstaan, is meer dan alleen een nieuwe tak binnen de club. Het is ook een verandering van cultuur.
Van klein begin naar vaste waarde
Toen Judith bij DVVA kwam, was vrouwenvoetbal nog geen vanzelfsprekend onderdeel van de vereniging. “Het was niet heel groot,” diept ze de herinnering op. “Maar er zat wel potentie in.” Die potentie werd werkelijkheid.
Judith maakte kampioenschappen mee – zowel met individuele teams als met de selectie. Maar belangrijker dan de prijzen is voor haar iets anders. “De sfeer binnen de club,” zegt Judith. “Dat is wat blijft hangen.”
Geen standaardclub
DVVA is moeilijk in een hokje te plaatsen. “Het is geen officiële studentenvereniging,” bevestigt ze. “Maar er zitten wel veel studenten.” Tegelijk zijn er ook spelers die al jaren werken, gezinnen hebben en een heel ander leven leiden. Die mix maakt de club uniek. “Het is deels studentikoos, deels niet,” weet Judith. “Maar iedereen past erin.”
Ruimte om te creëren
Wat DVVA volgens Judith echt onderscheidt, is de vrijheid die leden krijgen. “Als je een idee hebt, kun je het gewoon uitvoeren. Een leeg stuk muur in de kantine? Maak er iets van. Een evenement organiseren? Regel het. Even kort overleggen en als het haalbaar is: ga je gang.”
Die mentaliteit heeft geleid tot initiatieven zoals Soccer Rocker in het verleden, een combinatie van voetbal en muziek, uitgegroeid tot een (enorm) groot evenement. “Dat soort dingen maken de vereniging DVVA ,” zegt Judith toch wel hoorbaar trots.
Kampioenschap op het water
Eén van haar mooiste herinneringen is niet een wedstrijd, maar een viering. Toen de dames kampioen werden – en een jaar eerder de heren – werd dat groots gevierd. “We hebben een boot gehuurd,” lacht Judith. “En zijn door de grachten gevaren.”
Langs en op de bruggen stonden mensen met spandoeken. Een Amsterdams kampioensfeest in het klein. “Een beetje zoals het EK van 1988,” schatert Judith lachend. “Maar dan op onze eigen manier.”
Een club zonder hiërarchie
Wat opvalt bij DVVA, is de afwezigheid van strikte hiërarchie. “We hebben geen jeugd,” bevestigt Judith. “Dus ook geen ouders die alles regelen.” Dat betekent dat spelers zelf verantwoordelijkheid nemen. “Je doet het met elkaar, dat is echt het gevoel.”
Ook het bestuur bestaat vaak uit jonge mensen die hun rol combineren met werk en gezin. “Daardoor zijn de lijnen kort,” zegt Judith. “Je staat dichtbij elkaar.”
Zelfs de jaarvergadering is bij DVVA geen formaliteit. “Bij andere clubs zitten er tien mensen, bij ons veel meer. En belangrijker: het is gezellig. Het is geen avond die je moet uitzitten.”
Al is er altijd één ‘heikel’ punt: “De bierprijzen mogen niet stijgen,” weet Judith met een glimlach aan te stippen.
De charme van het ongemak
De accommodatie van DVVA is… eigenzinnig. “De kleedkamers zijn klein,” zegt Judith. “De velden niet perfect.” Bij de dames worden kleedkamers gedeeld, met douches ertussen. “Dat betekent dat je soms samen doucht,” knikt ze. “Voor tegenstanders is dat even wennen.”
Maar voor DVVA’ers hoort het erbij. “Het is iets wat we geaccepteerd hebben. En eigenlijk werkt het in ons voordeel.”
Sportief succes
Misschien wel het meest bijzondere aan DVVA is dat sportief succes niet gebaseerd is op geld. “Er worden geen spelers betaald.” Dat werd al aangehaald door voormalig voorzitter Duco Abspoel. En toch speelt het eerste elftal in de vierde divisie. Ook de dames presteren op niveau.
“Het gaat niet per se om prestaties,” zegt Judith. “Maar toch lukt het.” Dat maakt de club volgens haar uniek.
Een avond die veel veranderde
“Op een woensdagavond in 2024 werd de halve finale in de nacompetitie voor promotie gespeeld,” weet Judith nog maar al te goed. “Normaal is het niet heel druk met competitiewedstrijden.”
“Maar het stond helemaal vol,” vult ze aan. “Dat was echt bijzonder. En ook bij de finalewedstrijd in Nijkerk stonden veel DVVA’ers langs de kant.”
Het laat zien wat er mogelijk is, zonder de identiteit van de club te verliezen.
Op weg naar 100 jaar
Met daadwerkelijk nu 95 jaar op de teller kijkt DVVA vooruit. “Op naar de 100,” blikt ze al vooruit.
Er zijn wensen:
- Betere velden (misschien kunstgras)
- Iets meer ruimte?
- Misschien een kleine tribune?
Maar altijd met behoud van karakter. “Het moet wel DVVA blijven hoor,” knikt Judith. Ook qua organisatie blijft de club trouw aan zichzelf. “Geen gekke dingen. Dat past niet bij ons.”
Een gewone vereniging – en dat is precies de kracht. Op de vraag of er speciale plannen zijn in de jubileumweek, blijft Judith nuchter. “We hadden zaterdag 21 maart een zeer geslaagde feestavond. En we hebben nog wat extra merchandise, zoals sjaals en hoodies. Maar niets extravagant hoor.”
“We zijn en blijven een normale voetbalclub,” bevestigt Judith nogmaals, haast ten overvloede.
En misschien is dat precies waarom DVVA na 95 jaar nog steeds bestaat. Niet ondanks die eenvoud. Maar dankzij die eenvoud!
Tekst: Harold van Ineveld en Judith Cohen.
Met dank aan alle DVVA-ers die hebben meegewerkt aan de drieluik, in het bijzonder Duco Abspoel, Jan van Capel, Judith Cohen en verenigingsvoorzitter Mark van den Hoek.
