DVVA laat punten liggen na vechtwedstrijd tegen Hollandia

Op Sportpark Drieburg kreeg het publiek zaterdagmiddag precies wat het vooraf kon verwachten: een echte DVVA–Hollandia-wedstrijd. Twee ploegen die weten hoe het is om op een grasveld te knokken, die duels niet schuwen en tegelijkertijd comfortabel aan de bal willen zijn. Het resultaat: ordinair ‘vechtvoetbal’, veel emotie, chaos bij vlagen – en uiteindelijk een zure 1–2 nederlaag voor DVVA.

Hollandia begon iets sterker aan de wedstrijd en had in de eerste tien minuten een licht overwicht. Veel verder dan dat kwam de ploeg uit Hoorn niet. DVVA herpakte zich snel en kreeg steeds meer grip op het duel, zowel in organisatie als in balbezit.

Na twintig minuten viel de openingstreffer. Uit een standaardsituatie was het raak: Guido de Graaf kopte de bal panklaar en zette DVVA met zijn assist op een verdiende 1–0 voorsprong, want Spits Moiz da Silva liet zien dat hij in potentie een neusje voor de goal heeft. DVVA kreeg daarna zelfs gigantische kansen op 2–0 – letterlijk inkoppers – maar het vizier stond niet scherp genoeg.

Toch ging de thuisploeg met een prettig gevoel de rust in. De voorsprong gaf rust, vertrouwen en controle.

Controle zonder beloning

In de tweede helft kreeg DVVA geen heel grote uitgespeelde kansen, maar wel volop mogelijkheden om de wedstrijd in het slot te gooien. Hollandia speelde zeer open, gedreven door de jacht op punten in de tweede periode. Daardoor lag er veel ruimte, precies in het voordeel van DVVA, dat georganiseerd bleef en loerde op de 2–0.

Het duel bleef een echte vechtwedstrijd. Er werd vanaf de zijkant voortdurend gehamerd op rust aan de bal. DVVA speelde met veel vertrouwen, beleving en inzet. Alles wees in die fase op een tweede treffer voor de Amsterdammers – maar die viel aan de andere kant.

Klappen

De gelijkmaker van Hollandia kwam knullig tot stand. Twijfel bij doelman Lode van Hattum, halfslachtig ingrijpen, en een kopbal van Encho Margaritha vanaf de rand van het zestienmetergebied die binnenvalt: 1–1. Niet veel later volgde de volgende dreun. Een afstandsschot werd van richting veranderd, belandde via de lat terug in het veld en werd alsnog binnengekopt door Souvian Nelson. Uit het ‘niets’ stond het ineens 1–2.

DVVA gooide daarna alles naar voren. Het werd pompen, met meerdere gevaarlijke momenten. Eén bal spatte nog uiteen op de lat, maar het geluk was ditmaal niet aan Amsterdamse zijde. Waar DVVA naliet de ballen bij de tegenstander tegen de touwen te schieten, was Hollandia dodelijk effectief.

Tegenstrijdig

Bnar Toofeek: “Na het eindsignaal liet een lastig te duiden gevoel bij mij achter. Enerzijds is er veel tevredenheid over de progressie: de groei, het creëren van kansen, het voetballende deel van het spel, en vooral de inzet, passie en hechte ploeg. Anderzijds wringt dat met de stand op de huidige stand op de ranglijst.”

DVVA zit niet in een dip. Integendeel. Toofeek: “De ploeg maakt stappen, we zijn moeilijk te bespelen en worden juist beter van lastige duels. Maar voetbal blijft genadeloos. Zolang wedstrijden niet van 1–0 naar 2–0 worden beslist, blijft elke wedstrijd spannend – en soms achteraf heel pijnlijk. Ik heb écht een kater.”

De overtuiging overheerst dat DVVA deze weg omhoog gaat vinden. Toofeek tot slot: “De progressie is zichtbaar, de groep is sterk. Nu nog afmaken.” Kijk hier voor de uitslagen, de stand en het programma in de Vierde divisie

Foto’s: Peter Woud