Het Amsterdamsche Voetbal Doelgericht
Een uitvaart zonder draaiboek, maar met hart en ziel
Voorzitter Winand Paulissen hoeft er niet lang over na te denken wanneer hem wordt gevraagd om 2025 samen te vatten. “Met heel veel gemengde gevoelens,” zegt hij. Het is een korte zin, maar er zit een wereld achter. Want 2025 was voor FC Abcoude een jaar met twee gezichten: sportief hoopvol, menselijk rampzalig.
Het jaar 2025 begon veelbelovend, nadat trainer Tonnie Bras begin oktober van 2024 was ingestapt. De tweede seizoenshelft van de competitie startte met een trainingskamp in Duitsland. Een groep vol energie, nieuwe prikkels en het gevoel dat er iets moois kon ontstaan. Voor het eerst speelde de club in een competitie met veel Brabantse en Gelderse tegenstanders. Wennen, zeker. Maar ook inspirerend. “Het was spannend, alles zat dicht bij elkaar,” blikt Paulissen terug. “We draaiden tot het laatste moment bovenin mee en speelden ook om een prijs.”
Dat het uiteindelijk nét niet lukte, deed eventjes pijn, maar niet meer dan normaal in sport. Eén verloren duel op een cruciaal moment en ineens lagen de kaarten anders. Toch overheerste tevredenheid. Met dat gevoel begon FC Abcoude aan de voorbereiding op het nieuwe seizoen. De districtsbekerwedstrijden vielen prestatief gezien enorm tegen, maar in de zondag tweede klasse B vielen de puzzelstukjes verrassend goed op hun plek. Zowel het eerste als het tweede elftal draaide een sterke eerste seizoenshelft. De samenwerking in de technische staf liep soepel. De vereniging zat in een flow.
Tot alles stilviel
De dood van Tonnie Bras overschaduwde alles. De dinsdag na een competitie-overwinning op Antibarbari (0-1, red.) waarin werd gedroomd over een mogelijke periodetitel, voelde de toekomst nog licht. Een dag later was hij er niet meer. “Je wint, je traint, je denkt vooruit,” zegt Paulissen. “En dan is iemand ineens weg. Dat is onwerkelijk.”
De impact was enorm. Niet alleen binnen de club, maar in het hele (Amsterdamse) amateurvoetbal. De reacties stroomden binnen. Artikelen werden massaal gelezen en gedeeld. Condoleances kwamen uit alle hoeken. “Je ziet dan pas wat voor persoon hij was,” zegt Paulissen. “Voor ons was hij de trainer. Voor zijn ouders Joke en Ton was hij hun kind. Dat besef komt keihard binnen.”
Op verzoek van de ouders werd de uitvaart op de club gehouden. Er was geen draaiboek, geen handleiding. Maar er was saamhorigheid. Vrijwilligers, bestuur, uitvaartondernemer: iedereen stond op. “Dan zie je hoe een club heel groot kan zijn,” zegt Paulissen hoorbaar trots. “Ondanks het enorme verdriet hebben we samen een waardig afscheid kunnen verzorgen.”
Voor Paulissen zelf was het een periode die diepe sporen naliet. Hij kende Tonnie al tien jaar. Hun contact was niet formeel, niet hiërarchisch. “Het was gewoon mens tot mens. We hadden vaak aan een half woord genoeg.” Die woensdagochtend werd hij gebeld met het nieuws. Even later stond hij bij de ouders, in het huis van Tonnie. “Je komt in een soort overlevingsmodus. Je probeert te helpen, te regelen, rationeel te blijven.” Een week lang leefde Paulissen op adrenaline. Pas na de uitvaart kwam de leegte.
De club opende meteen de kantine als ontmoetingsplek. Spelers van het eerste en tweede, leden, supporters: iedereen kon samen zijn. Er kwam een condoleanceregister, foto’s, verhalen. Trainingen werden afgelast. Jeugdwedstrijden gingen wel door, op nadrukkelijke wens van de familie, maar met een minuut stilte. “Bij de jeugd, vaak nog jonge kinderen, maakte dat al indruk,” zegt Paulissen. “Die stilte zegt soms meer dan duizend woorden.” Hoe vaak wij in die periode voor wedstrijden van de tegenpartijen bloemen overhandigd kregen om aan de ouders van Tonnie te geven, dat was hartverwarmend.”
Sportief moest de club verder. Dat voelde bijna ongemakkelijk. Er werd bewust gekozen voor rust en continuïteit. Trainers uit de eigen gelederen schoven door. Geen grote veranderingen, geen paniekbesluiten. “Alles wat we deden, deden we met respect voor wat er was gebeurd,” aldus Paulissen.
En nu, richting 2026? “We gaan verder,” zegt de praeses. “Niet omdat het makkelijk is, maar omdat het moet.” FC Abcoude maakt het seizoen af in deze samenstelling, met Rob van Gardingen aan het roer. Er wordt gezocht naar oplossingen voor de technische staf bij het tweede elftal waar Danny Murphy tijdelijk de honneurs waarnam. En ook het nieuwe trainingskamp staat alweer gepland. Op dezelfde locatie die Tonnie had uitgekozen. “Dat doen we bewust,” zegt Paulissen. “In zijn herinnering. Met heel veel respect.”
2025 zal nooit een gewoon jaar worden voor FC Abcoude. Het werd een jaar waarin sport en leven onlosmakelijk met elkaar verbonden raakten. Een jaar van dromen, rouw en verbondenheid. Een jaar dat liet zien dat voetbal soms bijzaak is en dat een vereniging, als het erop aankomt, veel meer kan zijn dan elf tegen elf.
