Het Amsterdamsche Voetbal Doelgericht
Een nieuwe rol wacht: Rishi Kjensberg ruilt het gras in voor de trainersbank
Nat kunstgras, het geroezemoes van toeschouwers, de spanning van een wedstrijd; het zijn de momenten waar Rishi Kjensberg altijd voor leefde. Een kapbeweging, een versnelling, een voorzet. Maar op een doordeweekse avond in Almere kwam daar abrupt een einde aan.
Vijf minuten voor het eindsignaal ging het mis. “Ik kapte mijn tegenstander uit, maar mijn rechtervoet bleef hangen in het kunstgras,” vertelt Rishi. “Ik hoorde iets knappen, en toen stond mijn voet niet meer recht. De pijn was niet te beschrijven.”
Op het veld lag hij schreeuwend van pijn, terwijl ploeggenoten en tegenstanders hulpeloos toekeken. “Ik heb op de vlaggenstok gebeten om het enigszins uit te houden,” zegt hij met een wrange glimlach. Even later arriveerde de ambulance. “Ze hebben me op het veld in slaap gebracht. Mijn voet moest meteen worden teruggezet. Zelf weet ik daar niets meer van, maar ik schijn nog gepraat te hebben terwijl ik sliep,” zegt hij lachend.
Een diagnose als een mokerslag
In het ziekenhuis volgde de harde waarheid: een Weber C-fractuur, waarbij kuit- en scheenbeen niet langer aan de enkel verbonden zijn. Het kuitbeen was op drie plekken gebroken, en alle banden en pezen van voet tot kuit waren afgescheurd. “Toen ze dat vertelden, wist ik dat dit niet zomaar een blessure was,” zegt Rishi. Tien dagen later onderging hij een zware operatie. Twee schroeven moesten zijn enkel weer bij elkaar houden. “De operatie was gelukkig geslaagd, maar het besef kwam pas later: dit wordt een lang traject.” Na twaalf weken volgde nog een operatie om de schroeven te verwijderen. “Ik liep maandenlang met gips, en als ik me moest verplaatsen, ging dat op krukken. Inmiddels loop ik weer zonder, maar nog niet zoals het hoort.”
De revalidatie duurt voort. “De artsen zeiden het eigenlijk meteen: het wordt gevaarlijk om ooit weer te voetballen. Mijn enkel zal altijd zwakker blijven. En eerlijk? Ik wil dat risico niet nemen.” Voetbal was altijd de rode draad in zijn leven. Rishi speelde voor Ilpendam, DWS, Eendracht ’82 en sinds het seizoen 2024/2025 bij Forza Almere, waar familie — met name Gary Bouwmeester — en trainer Tigran Balasanjan hem binnenhaalden. “Forza voelde meteen als familie. Dat maakt het extra moeilijk om te stoppen.”
Toch overheerst bij Rishi geen bitterheid, maar dankbaarheid. “Ik heb prachtige jaren gehad, veel vrienden gemaakt. Natuurlijk doet het pijn om te stoppen, maar ik wil nog kunnen lopen, rennen, gewoon leven.” Helemaal afscheid nemen van het voetbal is geen optie. “Ik denk er serieus over om mijn trainerspapieren te halen,” vertelt Rishi. “Het lijkt me mooi om een seniorenteam in Amsterdam of omgeving te trainen. Jongens helpen om beter te worden, samen iets opbouwen, voor de prijzen gaan. Dat vuur blijft.” Hij kijkt even naar zijn enkel, dan naar de lucht. “Soms denk ik: misschien was dit nodig om iets nieuws te vinden in het voetbal. Ik ben niet meer die speler op het veld, maar misschien wel straks die trainer langs de lijn.”
Vriend worden van Het Amsterdamsche Voetbal? Verhalen delen of een tip voor de reactie? Mail naar: info@hetamsterdamschevoetbal.nl
