Het Amsterdamsche Voetbal Doelgericht
Wie neemt het voortouw als een wedstrijd lastig wordt? Wie coacht zijn ploeggenoten en wie durft iets te zeggen als het even niet loopt? In een nieuwe aflevering van Het Amsterdamsche Jeugdvoetbal spreken we met Ilyas van WV-HEDW O14-1, Delinda van TOS-Actief MO17-1 en Parker van NFC O15-1. Drie verschillende spelers, drie verschillende posities en dus ook drie verschillende manieren om naar leiderschap te kijken. En natuurlijk werd er ook gevoetbald. Makkelijk hadden de drie teams het bepaald niet…..
Ilyas vindt zijn plek op ‘zes’
Voor Ilyas is alles bij WV-HEDW dit seizoen nog behoorlijk nieuw. Hij kwam over van Buitenveldert O13-1 en koos bewust voor een stap naar de club uit Amsterdam-Oost. “Ik ging vorig seizoen een wedstrijd kijken en vond dat ze toen heel goed speelden. Ze speelden vorig jaar ook in de Tweede Divisie. Ja, het is een heel goed niveau.”
Inmiddels weet Ilyas zelf hoe pittig dat niveau kan zijn. WV-HEDW krijgt bijna wekelijks flinke tegenstand, maar volgens de verdedigende middenvelder zeggen de uitslagen niet altijd alles. “Het is wel lastig, maar wij verliezen vaak maar net of we spelen gelijk. Tegen Almere City verloren we, maar die zijn eigenlijk Eerste Divisie-waardig. Tegen een ploeg die nu tweede staat, verliezen we bijvoorbeeld maar met 5-4. Dus zo ‘slecht’ zijn we niet.”
Zelf heeft hij ondertussen een nieuwe positie ontdekt. Waar Ilyas eerder vooral als een nummer acht speelde, staat hij nu op zes, als controlerende middenvelder. “Op de training zei de trainer dat ik gewoon een goede zes kon zijn. Dus vanaf dit jaar speel ik daar.” Afgelopen weekend stond voor WV-HEDW een echte Amsterdamse jeugdderby op het programma tegen buurman Zeeburgia. Ilyas hield er gemengde gevoelens aan over. Het resultaat was een gelijkspel, maar volgens hem en zijn ploeggenoten had er meer ingezeten.
“Ik vond dat we de eerste helft gewoon domineerden. We hadden veel kansen om te scoren, maar we maakten die niet af. Door miscommunicatie tussen de keeper en de centrale verdediger kregen we een doelpunt tegen. Daarna kwamen we snel weer terug. We kregen écht veel kansen, maar de bal ging er maar niet in. In de tweede helft scoorden we nog, maar die werd volgens mij onterecht afgekeurd.” Florian maakte uiteindelijk de treffer van WV-HEDW.
En als het over leiderschap gaat? Dan hoeft volgens Ilyas degene met de aanvoerdersband niet per definitie negentig minuten lang ‘de grootste mond’ van het veld te hebben. “Ik vind dat een captain de leiding moet geven als het bij spelers minder gaat. Maar je moet gewoon eerst naar jezelf kijken en daarna naar wat er in het team goed en verkeerd gaat.” Een nuchtere opvatting. Eerst zelf je werk doen, daarna pas naar een ander wijzen. Nout en Havard zijn volgens Ilyas spelers die daarin binnen WV-HEDW ook belangrijk zijn. Ook als het tegenzit, proberen zij ploeggenoten altijd te helpen.
Delinda: baas in het strafschopgebied
Bij TOS-Actief MO17-1 staat Delinda op een positie waarop praten eigenlijk bij de functieomschrijving hoort. Als keeper ziet ze immers bijna het hele veld voor zich. Ze probeert dan ook zoveel mogelijk te coachen. “Ik hoor natuurlijk niet alles van wie er praat, omdat ik best wel ver achterin sta. Maar ik probeer in ieder geval zoveel mogelijk te coachen als het kan. Soms is het natuurlijk wel lastig als je in één keer een paar ballen om je oren krijgt. Anouk hoor ik ook veel coachen en Aimy meestal ook.”
Bij hoekschoppen is er minder ruimte voor overleg. Dan is Delinda gewoon even de baas. “Dan zeg ik gewoon: ga jij daar staan en ga jij daar staan. En meestal luisteren ze dan wel gelukkig.”
Meestal?
“Ja, niet altijd. Dan zijn ze druk bezig in hun hoofd en dan vliegt er wat voorbij. Maar meestal gaan ze alsnog wel goed staan.” En bij een vrije trap wil niemand natuurlijk héél graag in de muur. “Nee, dat moet ik wel zeggen. Maar als ik het zeg, dan doen ze het wel hoor.” Iemand achter de muur op de grond leggen, zoals tegenwoordig in het profvoetbal regelmatig gebeurt, is bij TOS-Actief nog geen vaste tactiek. Daar lijkt Delinda ook niet direct rouwig om. “Ik denk dat we het allemaal niet zo fijn vinden om daar te liggen.”
Het keepersvak zelf vindt ze wél prachtig. Op maandag krijgt ze eerst een uur keeperstraining en daarna sluit ze nog een halfuur bij haar team aan. Er wordt gewerkt aan uittrappen, vallen, duiken, zweven, techniek en reactiesnelheid. Dat kwam afgelopen weekend goed van pas. Tegen de koploper WV-HEDW MO17-1 wist TOS-Actief vooraf dat het een zware middag kon worden. Ondanks de tegendoelpunten keepte Delinda volgens de begeleiding juist een van haar betere wedstrijden. Ze stopte onder meer een strafschop. “Dat vind ik wel heel leuk om te horen, maar ik vind het heel lastig om over mezelf te zeggen of ik nou heel goed heb gekeept of niet. Soms merk je natuurlijk wel dat je denkt: ik heb een lekkere wedstrijd gekeept. Maar om zelf te zeggen dat ik het echt goed heb gedaan, vind ik lastig. Ik wil niet over mezelf overdrijven. Maar ik heb wel aardig wat reddingen gehad, dus dat ging echt wel goed.”
Van de judomat naar het doel
Dat Delinda weet hoe ze na een zweefduik weer veilig op de grond moet komen, is overigens niet helemaal toevallig. Voetbal is namelijk niet haar enige sport. Ze is ook een fanatiek en bekwaam judoka en heeft inmiddels de bruine band. “Ik heb de bruine band en inmiddels voldoende punten verzameld om verder te mogen. Het is leuk en soms zwaar, maar judo helpt mij ook bij het keepen en voetballen. Je leert bijvoorbeeld hoe je goed moet vallen.”
En juist voor een keeper, die tijdens een wedstrijd regelmatig naar de grond moet, komt die ervaring goed van pas. Delinda ziet dan ook duidelijk een verband tussen haar twee sporten. “Ik weet dat profclubs in de jeugd ook judo hebben aangeboden om spelers onder andere beter te leren vallen zonder blessures.” Voorlopig is ze bovendien nog niet klaar op de judomat. De volgende grote uitdaging lonkt: de zwarte band, oftewel de eerste dan. Een zwarte band krijg je niet cadeau. “Het halen van de zwarte band, de eerste dan, is niet eenvoudig. Er zijn strenge eisen en je moet veel punten hebben.”
Zo werkt Delinda eigenlijk op twee plekken aan ongeveer hetzelfde: vallen, weer opstaan en doorgaan. Alleen probeert ze op zaterdagmiddag in het doel van TOS-Actief vooral te voorkomen dat de bal ondertussen óók ergens tegen de grond valt – achter de doellijn. TOS-Actief kende na een behoorlijke eerste helft een mindere periode na rust. “Toen kregen we volgens mij in één keer vier goals tegen. Ik merkte dat iedereen ineens nog niet helemaal wakker was of iets in die richting. Daarna ging het gelukkig alweer een stuk beter. Maar die inkakker was wel jammer.”
Delinda heeft bovendien al behoorlijk wat meegemaakt in het jeugdvoetbal. Ze begon op haar zesde en speelde door omstandigheden zelfs al op haar twaalfde bij een andere club in een Onder 20-team. Via Diemen kwam ze uiteindelijk bij TOS-Actief terecht. Nu, als zeventienjarige dispensatiespeler, voetbalt ze eindelijk weer vooral met leeftijdsgenoten. “Dit is eigenlijk de eerste keer in vier jaar dat ik weer Onder 17 speel. Het is echt heel erg gezellig. Je merkt dat het gewoon een sterk team is met elkaar en we praten goed met elkaar.”
Parker en NFC knokken zich terug
Ook bij NFC O15-1 moest er dit weekend karakter worden getoond. Parker en zijn ploeggenoten keken tegen de MO17 van AZ tegen een 0-2 achterstand aan. Twee doelpunten in twee minuten en ineens was er werk aan de winkel. Maar NFC draaide het helemaal om. “Het was een zwaar begin. Ze scoorden twee goals binnen twee minuten. Maar we konden terugkomen en er 3-2 van maken. Dat was echt geweldig.”
Daniel scoorde tweemaal en Augustin maakte de andere treffer. Na de 6-0 overwinning van een week eerder was het ditmaal dus geen eenvoudige middag tegen de profclub, maar juist zo’n wedstrijd waarin samenwerken en communiceren belangrijk worden.
Parker, geboren in Californië (VS) en inmiddels zeven jaar woonachtig in Nederland, speelt centraal achterin. Toch ligt zijn favoriete positie eigenlijk ergens anders. “Ik denk rechtsback. Ik vind verdedigen leuk, maar ik vind het ook leuk om mee naar voren te gaan en aan te sluiten bij de aanval. Vroeger was ik best snel op de vleugel en ging ik vaak mee om de aanval te helpen. Centraal vind ik het ook leuk, maar daar zijn minder mogelijkheden om mee naar voren te gaan.”
Juist centraal achterin is communicatie belangrijk. Parker merkt dat NFC daarin sinds het begin van het seizoen stappen heeft gezet. “Mijn andere centrale verdediger praat iets meer dan ik, maar als het nodig is, zeg ik wel iets wat de ander moet horen. Als iemand niet op de juiste positie staat, laat ik dat weten. En zij doen hetzelfde bij mij. Ik denk dat onze communicatie sinds het begin van het jaar veel beter is geworden.”
Als Parker één echte leider moet aanwijzen, komt hij uit bij aanvoerder Roy op het middenveld. Maar bij NFC komt niet alles van één speler of alleen van de trainer. Ook in de rust worden de spelers nadrukkelijk betrokken. “De coach laat ons eerst zeggen wat wij ervan vinden, wat goed gaat en wat we moeten verbeteren. Daarna reageert hij daarop en zegt hij of hij het ermee eens is of dat we iets anders moeten doen. Aan het einde somt hij nog even op van wat we hebben gezegd en wat we in de tweede helft moeten doen.”
Leiderschap heeft vele gezichten
Ilyas vindt dat je vooral eerst kritisch naar jezelf moet kijken. Parker ziet hoe communicatie een team gedurende een seizoen beter kan maken. En Delinda? Die zet bij een corner gewoon iedereen op zijn plek – en hoopt vervolgens dat er ook daadwerkelijk geluisterd wordt. Misschien is dat wel de belangrijkste les van deze week. Een leider in het veld hoeft niet altijd degene te zijn die het hardste schreeuwt. Soms is het de middenvelder die een ploeggenoot helpt als het tegenzit. Soms de centrale verdediger die iemand twee meter naar links stuurt. En soms is het de keeper die na een paar tegendoelpunten opnieuw klaarstaat, een strafschop pakt en daarna doodleuk weer roept wie waar moet staan. Want praten is één ding. Luisteren blijkt in het jeugdvoetbal minstens zo belangrijk.
Vanwege de aankomend herfstvakantie is er een beperkt programma. Zaterdag 10 oktober 2026:
- TOS-Actief MO17-1 = vrij
- NFC O15-1 = vrij
- WV-HEDW O14-1 – asc Waterwijk O14-1 (12.00 uur)
Raak je geïnspireerd door deze verhalen en wil je jezelf ontwikkelen als jeugdtrainer-coach? De Gemeente Amsterdam kan je helpen met een (gratis) opleiding tot jeugdtrainer waar je de basisbeginselen leert van het vak. Kijk dan eens op de Voetbalagenda van de Gemeente Amsterdam. Klik hier. Samen vormen de drie jeugdteams een dwarsdoorsnede van wat jeugdvoetbal écht is: leren, beleven en groeien – op én naast het veld.
Lees ook: VOETBALAGENDA | VC1-opleidingen najaar 2026 van start: inschrijving geopend, belangstelling groot
