JEUGD | Van keepersdruk tot de zwarte kaart: jeugdvoetballers willen vooral positieve ouders langs de lijn. ‘Het Amsterdamsche Jeugdvoetbal’ (4)

21 uur geleden Reacties uitgeschakeld voor JEUGD | Van keepersdruk tot de zwarte kaart: jeugdvoetballers willen vooral positieve ouders langs de lijn. ‘Het Amsterdamsche Jeugdvoetbal’ (4)

Drie verschillende teams, drie wedstrijden en drie jonge voetballers met ieder hun eigen verhaal. Fenne van TOS-Actief MO17-1, Sylvan van NFC O15-1 en doelman Vasco van WV-HEDW O14-1 nemen ons deze week mee in Het Amsterdamsche Jeugdvoetbal. Over verliezen en toch tevreden zijn, een gelijkspel dat als een nederlaag voelt en ouders langs de lijn. Want wat vinden de spelers eigenlijk van de ‘zwarte kaart’ voor voetbalouders?

De vijftienjarige speelster van TOS-Actief MO17-1 heeft genoeg te doen. „Ik had vorige week en vandaag (maandag, red.) school, dus dat was niet heel denderend. Het weekend was leuk, maar ik moest heel veel werken, dus het was wel een beetje druk.”

Voetbal al jaren een vast onderdeel van haar leven. „Mijn favoriete club is sowieso Ajax natuurlijk. Ik zat zaterdag nog de wedstrijd op mijn werk te kijken. Het was wel heel teleurstellend, want ik had echt gehoopt dat ze gingen winnen. Ik werk in Oostpoort bij NOMADS en zit nu nog in de afwas, omdat ik pas vijftien ben en nog niet in de bediening mag werken. Daar zit ik in een aparte ruimte, een beetje samen met de keuken. Ik had gewoon lekker mijn telefoon aangezet om de wedstrijd te kijken. Iedereen kwam af en toe langs om de score bij te houden. Dat was wel heel grappig. Er werkt ook iemand in de keuken die echt helemaal fanatiek is, dus dan kon ik ook iedere vijf minuten even checken hoeveel het stond. Werken en voetbal kijken tegelijk dus.”

Fenne speelt inmiddels ongeveer zes jaar bij TOS-Actief. Ooit probeerde haar moeder haar nog richting het hockeyveld te krijgen. Dat plan hield geen stand. „Mijn moeder wilde heel graag dat ik op hockey ging bij HC Athena. Ik zat vroeger ook eerst op hockey, maar ik wilde echt supergraag op voetbal. Dat vond ik gewoon veel leuker.” Bij TOS-Actief kwam ze terecht bij vriendinnen die ze van school kende. Inmiddels zijn heel wat jaren verstreken, maar juist dat sociale aspect maakt de vereniging voor haar nog altijd bijzonder. „Ik denk dat mijn team het allerleukste is. Ik zit natuurlijk al superlang met Cloé, Aimy en Roaya en zo in het team. Ik ken iedereen al heel lang. Het is altijd gewoon heel gezellig, maar toch doen we het ook goed. Dat vind ik altijd wel een mooie balans.”

*TOS-Actief ging met 4-1 onderuit bij KFC, maar stapte trots van het veld*

Elf speelsters, geen wissels

Afgelopen weekend ging TOS-Actief MO17-1 op bezoek bij KFC MO17-1 in Koog aan de Zaan. Het werd 4-1. Een duidelijke uitslag, maar Fenne stapte bepaald niet met een slecht gevoel van het veld. Integendeel. „Ik ben eigenlijk heel erg trots op iedereen over de wedstrijd van zaterdag. Ons was verteld dat zij heel erg goed waren en eigenlijk op hoofdklasseniveau hoorden. We waren ook maar met elf speelsters, dus we hadden geen wissels. Eerst wilde Mark nog naar een andere oplossing zoeken, maar uiteindelijk zijn we gewoon elf tegen elf gaan spelen.”

Vooral voor rust maakte KFC het verschil. Daarna zag Fenne een heel ander TOS-Actief. „We kregen vooral in de eerste helft de doelpunten tegen, maar in de tweede helft ging het echt supergoed. Persoonlijk vond ik dat wij toen misschien zelfs wel wat beter waren. We hebben natuurlijk verloren, maar ik vond dat het echt heel goed ging. Zeker omdat we vooraf allemaal hadden verwacht dat we misschien dik zouden verliezen. Ik denk dat dit echt onze beste wedstrijd van het seizoen was.” En Fenne kon zelf ook nog haar handtekening onder het enige doelpunt van TOS zetten. „Lieke scoorde. Mijn hoeschop was goed aangegeven en zij tikte hem heel mooi binnen. Daar waren we allemaal heel blij mee.”

Sylvan ziet NFC groeien

Een jaar jonger, maar met al een behoorlijk internationaal leven achter zich, is Sylvan van NFC O15-1. Zijn vader komt uit Frankrijk, zijn moeder uit China en Sylvan zelf werd geboren in de Verenigde Staten. Hij woonde in verschillende landen voordat hij opnieuw in Nederland terechtkwam. „Mijn familie reist veel en we hebben in veel verschillende landen en op veel verschillende plekken gewoond. We zijn een heel internationale familie. Het is eigenlijk een beetje toevallig dat we op zoveel plaatsen terecht zijn gekomen, maar ik vind het een geweldige ervaring om zoveel landen en steden te hebben leren kennen.”

Zo woonde hij onder meer in de staat Michigan en Chicago (Ill.), maar ook in China en het Zwitserse Basel. „Ik heb eerder ongeveer drie jaar in Nederland gewoond, van 2020 tot 2023. Daarna ben ik naar Zwitserland gegaan en nu ben ik weer terug. Ik heb Nederland in die periode zeker gemist.” Voetbal reisde steeds met hem mee. In Nederland speelde Sylvan eerst bij Sporting Martinus. Inmiddels is NFC zijn club. En daar moet dit seizoen een grotendeels nieuwe ploeg worden opgebouwd. „Ik vind dat we ons behoorlijk goed ontwikkelen. We hadden natuurlijk een wat moeilijke start, maar dat is ook logisch als er veel nieuwe spelers bijkomen en je praktisch met een heel nieuw team begint. Ik denk dat we inmiddels een goede teamgeest hebben opgebouwd. Natuurlijk kan die nog beter worden, net als de samenwerking op het veld.”

*NFC, hier op archief speelde een sterke tweede helft*

Vooral de vooruitgang geeft hem vertrouwen.

„Je kunt de ontwikkeling echt zien als je een van onze eerste trainingen vergelijkt met de wedstrijd van afgelopen weekend. Daar ben ik best tevreden over. We hebben wel wat wedstrijden verloren, maar volgens mij draait het begin van een seizoen er vooral om dat je leert hoe je met elkaar in één team moet spelen.”

Twee verschillende helften

Dat proces was zaterdag goed zichtbaar. NFC O15-1 ging op bezoek bij AFC’34 O15-2 in Alkmaar en verloor met 3-1.Sylvan zag twee totaal verschillende helften. „Er zat echt heel veel verschil tussen de eerste en de tweede helft. In de eerste helft speelden we nauwelijks ons eigen voetbal en lag onze intensiteit heel laag. We kregen ook al onze tegendoelpunten in die eerste helft.” Na rust veranderde het wedstrijdbeeld. „In de tweede helft begonnen we veel meer ons eigen voetbal te spelen en ging de intensiteit flink omhoog. Ik vond dat we toen echt een heel goede helft speelden. Volgens mij heeft AFC’34 in de tweede helft nauwelijks nog een aanval gehad op onze helft. Het verschil tussen de eerste en tweede helft was echt enorm.” Daarmee legt de veertienjarige meteen de vinger op de zere plek. „Ik denk dat constant zijn op dit moment het belangrijkste is waaraan we moeten werken.”

Het momentje

Bij WV-HEDW O14-1 stond zaterdag Vasco onder de lat. De dertienjarige doelman speelt al ongeveer zeven jaar bij de club en heeft zich vanuit de lagere teams naar de selectie opgewerkt. Keeper zijn vindt hij prachtig. „Het is gewoon mooi om de laatste man te zijn. Om ballen tegen te houden en daarmee je team echt te kunnen helpen naar een goed resultaat.” Zijn grote voorbeeld daarin is Manuel Neuer.

„Hij is voetballend heel goed, hij durft heel ver uit zijn doel te komen en hij pakt natuurlijk heel veel ballen. Dat probeer ik ook te doen. Bij een lange bal van de tegenstander sta ik bijvoorbeeld hoog, zodat ik hem kan onderscheppen. En ik probeer ook gewoon te durven voetballen en ballen in te spelen.” Juist het voetballende gedeelte hoort volgens Vasco bij zijn sterke punten. „Mensen zeggen wel dat ik voetballend goed ben. Bijvoorbeeld ballen door de as spelen en mijn rust bewaren achterin.”

Steeds die paar minuten

Tegen BFC O14-1 eindigde het zaterdag in 3-3. Florian scoorde tweemaal en Tom maakte het andere doelpunt van WV-HEDW. Toch voelde het punt voor Vasco niet als iets om uitgebreid te vieren. „In de eerste helft vond ik dat we best goed aan het voetballen waren. Alleen iedere keer als wij een goal maakten, verloren we daarna twee minuten onze concentratie en dan scoorden zij weer.”

Na rust kreeg WV-HEDW volgens de jonge doelman steeds meer controle. „In de tweede helft vond ik dat wij echt domineerden. Zij hebben niet veel kansen meer gehad. We stonden verdedigend goed en aanvallend eigenlijk ook. Daarom waren we na afloop allemaal wel teleurgesteld. We hadden deze wedstrijd echt kunnen winnen.” Voor een keeper komt er vaak nog iets extra’s bij. Eén moment kan het verschil maken. „Ik voel daarom best veel druk. Je bent de allerlaatste man, dus als je een fout maakt, is het eigenlijk vaak meteen een tegendoelpunt.” De andere kant kent hij gelukkig ook. Een belangrijke redding en plotseling ziet de wereld er heel anders uit. „Dan zegt iedereen ineens dat je de man van de wedstrijd bent.”

De zwarte kaart voor ouders

Deze week leggen we ze ook alle drie dezelfde kwestie voor. In het buitenlandse jeugdvoetbal wordt geëxperimenteerd met een zwarte kaart voor ouders en supporters. Het idee: wanneer volwassenen (lees: ouders) langs de lijn zich ernstig misdragen, kan worden ingegrepen en kan een wedstrijd zelfs worden stilgelegd of beëindigd. Maar hoe kijken de spelers daar zelf tegenaan?

Fenne kent gelukkig vooral de positieve kant van ouders langs de lijn. „Bij ons worden we zeker aangemoedigd. Soms zijn de trainers misschien een beetje té fanatiek, maar dat komt ook doordat ze helemaal in de emotie van de wedstrijd zitten. Door de ouders worden we ook aangemoedigd, maar volgens mij wel iets minder fanatiek dan je soms bij andere teams ziet.” Haar eigen ouders kunnen niet altijd aanwezig zijn vanwege wedstrijden van haar broertje. Andere ouders zijn er juist vrijwel iedere week. En daar geniet Fenne van.

„Bijvoorbeeld de vader van een van onze speelsters. Die staat altijd langs de zijlijn en moedigt heel goed aan. Gewoon: ‘Kom op, kom op!’ Heel positief. Dat vind ik juist heel fijn. Soms sta ik ergens op het veld en dan hoor ik hem langs de lijn. Dan krijg je gewoon een goede aanmoediging.” Wangedrag heeft ze bij de eigen aanhang eigenlijk niet meegemaakt. „Ik heb het wel eens gehad als we tegen een andere club moesten, dat ouders zich niet zo goed gedroegen. Maar niet onze eigen ouders.”

‘Het hoort niet te gebeuren’

Sylvan weet dat het soms anders kan gaan. „Voetbal is volgens mij één van de sporten waarin dat soort dingen het meeste voorkomt, dus natuurlijk gebeurt het soms. Dit seizoen is het volgens mij één keer gebeurd, maar dat was niet iets heel groots. Vergeleken met vorig seizoen zijn de ouders volgens mij veel rustiger.” Ook tegenstanders kunnen voor extra spanning zorgen „Sommige teams spelen heel fysiek. Dat is op zichzelf prima, want verschillende teams hebben verschillende speelstijlen. Maar soms kan die fysieke manier van spelen iemand gaan irriteren. Dan kunnen de emoties steeds verder oplopen.”

Zijn oordeel daarover is behoorlijk duidelijk. „Ik vind echt dat dit soort dingen eigenlijk in geen enkele sport zouden moeten gebeuren. Eigenlijk nergens ‘in het leven’. Natuurlijk kunnen de spanningen op een voetbalveld en zelfs langs de zijlijn heel hoog oplopen. Mensen gaan dan op een gegeven moment reageren. Dus het zal waarschijnlijk blijven gebeuren, maar ik vind niet dat het hóórt te gebeuren.” En voor jezelf opkomen? Dat mag volgens Sylvan best. „Als er iets oneerlijks gebeurt, vind ik dat je voor jezelf moet kunnen opkomen. Maar eigenlijk zouden zulke oneerlijke situaties in de eerste plaats al niet moeten ontstaan.”

Lees ook: Supportgids positieve ouderbetrokkenheid