Het Amsterdamsche Voetbal Doelgericht
JOS/Watergraafsmeer was zondag heer en meester tegen Kolping Boys, maar had bijna tachtig minuten nodig om de muur uit ‘Alkmaarse’ Oudorp eindelijk omver te trekken. De bezoekers beperkten zich voornamelijk tot tegenhouden en leken nauwelijks de intentie te hebben om zelf een wedstrijd te winnen. Mees Binnekamp brak uiteindelijk de ban en sloeg binnen twee minuten opnieuw toe. Tristan Buis bepaalde de eindstand op 3-0. Een terechte beloning voor JOS Watergraafsmeer, dat vooral zichzelf mocht verwijten dat het zo lang spannend bleef.
Wie na tien minuten voetbal op sportpark Drieburg naar de veldbezetting keek, wist voldoende. JOS/Watergraafsmeer voetbalde, Kolping Boys hield tegen. Soms met elf spelers achter de bal. Joey Gijzen, op papier de diepste man van de bezoekers, stond geregeld op nog geen 25 meter van zijn eigen doel.
Het leverde een wedstrijdbeeld op dat bijna negentig minuten nauwelijks veranderde. JOS had de bal, schoof op, zocht openingen en probeerde via de zijkanten de hechte organisatie van Kolping te ontregelen. De gasten zetten daar vooral discipline, veel mensen achter de bal en een uiterst behoudende spelopvatting tegenover. Dat mag. Maar fraai was het niet.
Dominant, maar zonder rendement
Het probleem voor JOS was aanvankelijk dat de enorme hoeveelheid balbezit nauwelijks tot uitgespeelde kansen leidde. Mees Binnekamp zorgde na een kwartier met een fraaie individuele actie voor het eerste echte vleugje gevaar. Drie minuten later volgde via Boris Santen het eerste schot tussen de palen. Kolping bleef ondertussen gegroepeerd staan en wachtte op dat ene moment waarop JOS een fout zou maken.
En zowaar: dat moment kwam. Halverwege brak Kolping uit en kwam Niels de Wit tot een poging die buiten bereik van doelman Mathijs-Jan Swaneveld tegen de buitenkant van de paal eindigde. Het was niet alleen de beste mogelijkheid van Kolping in de eerste helft, maar ook direct een waarschuwing voor JOS. Hoe groot het overwicht ook was, één ongelukkig moment kon de wedstrijd volledig op zijn kop zetten.
Verdediger Max Versteeg onderkende dat gevaar. „Het spelbeeld was vanaf minuut één duidelijk. Zij zakten ruimschoots in op eigen helft. Misschien loerden ze op de counter, maar ik vond ook dat ze daar niet heel gretig in waren. Ze kwamen niet om een doelpunt te maken. Dat werd ons heel snel duidelijk.”
JOS mist de laatste pass
JOS bleef zoeken. Tristan Buis kreeg een behoorlijke kop kans, waarbij doelman Nick Plomper aan de grond genageld stond, maar de bal niet tussen de palen verdween. Langzaam kroop Kolping daarna iets verder uit zijn schulp. Op de tribune keek ondertussen ook een flinke delegatie van FC Aalsmeer aandachtig toe. De ploeg van Erwin Tump is komend weekend – zaterdag 19 september in Aalsmeer – de tegenstander van JOS Watergraafsmeer en zal voldoende hebben genoteerd. Vooral dat JOS over veel aanvallende wapens beschikt, maar ook dat het rendement omhoog moet, al zullen de Aalsmeerders hopen dat dit nog een weekje wordt uitgesteld.
Het werd na dik een half uur spelen nog maar eens treffend zichtbaar. Andeloe nam de bal uitstekend aan en had vervolgens alle tijd voor zijn voorzet. Juist die beslissende bal schoot tekort. Vier minuten later volgde opnieuw een vloeiende aanval, waarna Santen kiezelhard naast schoot. Bij rust was de kansenverhouding zwaar in het voordeel van JOS. Toch stond het 0-0. En de wrange constatering was dat de grootste kans, die bal tegen de buitenkant van de paal, voor Kolping Boys was geweest.
Plomper steeds verder onder druk
Na rust veranderde er weinig. JOS viel aan, Kolping probeerde af en toe te ontsnappen. Buis speelde sterk als aanspeelpunt en gaf de thuisploeg voorin een extra mogelijkheid om onder de drukte uit te voetballen. De thuisploeg had snelheid, individuele actie, opkomende backs en spelers die tussen de linies konden voetballen. Alleen ontbrak nog steeds dat ene essentiële onderdeel: een doelpunt.
Binnekamp kreeg na de rustpauze een uitstekende mogelijkheid. Ondanks stevige hinder wist hij zich vrij te spelen, maar Plomper redde knap. Het was illustratief voor de middag van de spits. IJverig, voortdurend onderweg en dreigend, maar aanvankelijk zonder beloning. De aanvaller moest zich bovendien aanpassen aan een wedstrijd die eigenlijk helemaal niet bij zijn natuurlijke kwaliteiten paste. „Als ze zich zo ingraven, is het voor mij heel moeilijk. Ik ben vooral iemand die graag in de diepte gaat. Ik ben niet echt iemand die de bal steeds weer aan zijn voeten wil hebben. De trainers zeggen dat ik dat moet leren, dus dat ben ik nu aan het doen.”
Dat was precies wat JOS nodig had. Omdat er achter de verdediging van Kolping nauwelijks ruimte lag, moest Binnekamp vaker fungeren als aanspeelpunt, de kapstok van het team. Buis beheerst dat spel van nature beter, erkende Binnekamp zelf, maar de jonge aanvaller begint die facetten steeds beter onder de knie te krijgen.
Het zal toch niet?
Ondertussen liep de klok door. Kolping leunde steeds zwaarder op de eigen zestien en de druk op Kolping Boys doelman Plomper werd groter. JOS Watergraafsmeer wilde winnen, Kolping leek vooral te hopen dat de tijd snel genoeg verstreek. Met nog een kwartiertje op de klok leek zelfs de doelman eindelijk verslagen. Het doel lag open, maar Binnekamp joeg de bal hoog over.
Een gigantische misser. „Toen dacht ik: dit is niet best”, vertelde Binnekamp later met gevoel voor understatement. „Ik wilde hem met de onderkant van mijn schoen raken, maar ik raakte hem met mijn punt. Toen dacht ik wel even: dit wordt misschien zo’n dag.”
Op dat moment kon bij JOS zomaar het gevoel ontstaan dat dit zo’n middag zou worden waarop totale dominantie niet wordt beloond. Versteeg maakte zich minder zorgen. „We creëerden veel kansen, dus ik dacht: die valt nog wel. Je zag ook dat zij vermoeider werden. We bleven op de deur kloppen. Dan weet je dat hij op een gegeven moment moet vallen.” Versteeg kreeg gelijk.
Binnekamp breekt eindelijk de muur
Een minuut later was het raak. Binnekamp maakte de 1-0 en kreeg daarmee loon naar werken. Niet alleen omdat hij vol gas bleef gaan, maar vooral omdat JOS de opening zelf had afgedwongen door onverstoorbaar te blijven voetballen. Nauwelijks zestig seconden later was het opnieuw raak. Weer Binnekamp. Ditmaal struikelend, maar wel met voldoende overzicht om Plomper te zien staan en de bal beheerst in de verre hoek te prikken: 2-0. „Die tweede was moeilijker, want ik viel. Ik zag de keeper in het midden staan met zijn ‘gele pakkie’ en dacht: ik prik hem rustig in de verre hoek.” In twee minuten tijd was het verzet van Kolping Boys definitief gebroken.
Rood voor Plug, Buis maakt het af
Toch kreeg de wedstrijd nog een merkwaardige wending. Trainer Richard Plug kreeg rood bij een wisselmoment, waardoor JOS de slotfase met tien man moest voltooien, niet vanwege de rode kaart maar omdat een wissel aan de kant moest blijven voor een volle minuut. Een situatie die vooral voor verbazing zorgde. Voor de uitslag maakte het niet meer uit. Sterker nog: met elf tegen elf maakte JOS er ook nog ‘gewoon’ 3-0 van.
Een lange diagonale bal lag aan de basis met een knappe opening naar links. Andeloe leverde vervolgens de afgemeten voorzet en de aanval werd doeltreffend afgerond door Buis. Daarmee kreeg de uitslag alsnog enigszins de verhoudingen op het veld. JOS was oppermachtig en verdiende de overwinning volledig. Toch zal Plug behalve tevredenheid ook een kritische noot meenemen richting het competitieduel met FC Aalsmeer. Tegen een ploeg die vrijwel uitsluitend verdedigde, had JOS Watergraafsmeer veel te lang nodig om het verschil op het scorebord zichtbaar te maken. De laatste pass was te vaak onnauwkeurig en een aantal grote kansen werd slordig om zeep geholpen.
Versteeg vatte het misschien wel het beste samen. „Dit zijn gewoon wedstrijden die je moet winnen. Met alle respect voor Kolping Boys, redelijke ploeg, maar ze gaan eigenlijk gewoon voor de 0-0. Het is lekker dat je wint, maar het had vooral zuur gevoeld als we hier niet de drie punten hadden gepakt.”
Dat gebeurde niet. JOS bleef geduldig, bleef voetballen en bleef op de deur bonzen totdat die eindelijk uit zijn scharnieren vloog. En Binnekamp? Die miste eerst de kans die bijna niet te missen leek, om vervolgens twee moeilijkere mogelijkheden wél te benutten. Ook dat is soms het leven van een spits in de Vierde divisie. Kijk hier voor alle uitslagen, de stand en het programma in de vierde divisie A
Foto’s: Mario Wormhoudt (kijk hier)
