Het Amsterdamsche Voetbal Doelgericht
De zorgen op Sportpark Olympiaplein zouden inmiddels behoorlijk moeten toenemen. Swift ging zaterdag opnieuw onderuit en moest ditmaal voor eigen publiek buigen voor promovendus SVA (0-1). De Amsterdamse ploeg uit Oud-Zuid, die vorig seizoen nog op divisieniveau uitkwam, blijft steken op een teleurstellende zevende plaats in de eerste klasse A. De vraag dringt zich steeds nadrukkelijker op of Swift de ernst van de situatie wel voldoende onderkent. Of blijft de club gevangen in een vorm van grootheidswaanzin, waarbij de ambities aanzienlijk groter zijn dan de prestaties op het veld?
Het begint langzamerhand een terugkerend verhaal te worden op het Olympiaplein. Swift beschikt op papier over een selectie die tot de sterkste van de eerste klasse zou moeten behoren, maar slaagt er vooralsnog niet in die vermeende kwaliteit structureel om te zetten in resultaten. De nederlaag tegen SVA was daarvan opnieuw een pijnlijke bevestiging. Een zevende plaats halverwege november. Voor een doorsnee eersteklasser misschien geen reden tot paniek, maar voor een vereniging die nog niet zo lang geleden op een (aanzienlijk) hoger niveau acteerde en de ambitie heeft om daar terug te keren, is het op zijn minst teleurstellend. Sterker nog, dat is waarschijnlijk een understatement. Het verschil tussen wat Swift denkt te zijn en wat Swift momenteel daadwerkelijk laat zien, wordt steeds moeilijker te negeren.
De geschiedenis dreigt zich te herhalen
Het meest zorgwekkende is misschien nog wel dat het huidige seizoen opvallende overeenkomsten begint te vertonen met de vorige voetbaljaargang. Ook toen bleef men binnen Swift lange tijd betrekkelijk laconiek onder tegenvallende prestaties. Er werd van verschillende kanten aan de bel getrokken, maar toen de ernst van de situatie uiteindelijk doordrong, bleek het te laat om het tij nog te keren. De afloop is bekend. Swift degradeerde via de nacompetitie na strafschoppen en moest afscheid nemen van de Vierde Divisie.
Juist daarom zou je verwachten dat de Amsterdamse vereniging dit seizoen scherper, kritischer en vooral realistischer naar de eigen prestaties kijkt. Een degradatie kan altijd gebeuren, zelfs ‘het beste jongetje van de klas’, maar de manier waarop een club vervolgens reageert, zegt veel over het vermogen om van gemaakte fouten te leren. En precies daar begint het opnieuw te wringen. Want waar blijft de overtuigende reactie? Waar blijft de sportieve ommekeer die past bij de uitgesproken ambities? En misschien nog belangrijker: wie durft binnen Swift hardop te erkennen dat de huidige prestaties simpelweg onvoldoende zijn?
SVA legt de zwakke plekken bloot
De thuiswedstrijd tegen SVA bood Swift een uitstekende gelegenheid om de teleurstelling van de eerdere nederlaag tegen BOL weg te spoelen. De bezoekers uit Assendelft promoveerden afgelopen seizoen juist naar de eerste klasse. Waar Swift een stap terug moest doen, zette SVA er een vooruit. Dat verschil in recente voetbalgeschiedenis was zaterdag op het veld nauwelijks terug te zien. De ploeg van trainer Jeroen Beukman begon georganiseerd en met een duidelijk strijdplan aan de wedstrijd. SVA liet zich niet imponeren door de reputatie van de Amsterdamse tegenstander en creëerde voor rust meerdere mogelijkheden.
Zelfs een gemiste strafschop van Gianluca Locatelli bracht de bezoekers niet van hun stuk. De aanvaller, die doorgaans betrouwbaar is vanaf elf meter, liet een uitgelezen mogelijkheid liggen om SVA op voorsprong te zetten. Maar die voorsprong kwam er alsnog. Kort voor de rustpauze zette Dani Moraal een aanval op, passeerde zijn tegenstander en verscheen oog in oog met Swift-doelman Borga Tier. In plaats van zelf af te drukken, behield Moraal het overzicht en legde hij de bal breed op Camiel Dijkers. Die hoefde vervolgens alleen nog maar binnen te schieten: 0-1. Een uitstekend uitgespeelde aanval, maar vanuit Swift-perspectief opnieuw een tegentreffer die vooral vragen oproept.
Veel druk, maar opnieuw geen resultaat
Na de hervatting probeerde Swift de wedstrijd alsnog naar zich toe te trekken. De pupillen van Michael Crombeen voerden de druk op en dwongen SVA steeds verder terug op eigen helft. Met hoge ballen, hoekschoppen en gevaarlijke situaties rond het strafschopgebied werd gezocht naar de gelijkmaker. De bezoekers moesten alle zeilen bijzetten, maar hielden stand. Doelman Maarten List en zijn verdediging bleven overeind en voorkwamen dat Swift alsnog een punt aan de ontmoeting overhield.
Dat Swift na rust aandrong, zal niemand verbazen. Een ploeg met deze ambities behoort thuis tegen een promovendus immers het initiatief te nemen. Maar overwicht alleen levert geen punten op. Uiteindelijk telt wat er op het scorebord staat. En daarop prijkte na negentig minuten opnieuw een voor Swift bijzonder pijnlijke uitslag: 0-1.
Wanneer maakt zelfvertrouwen plaats voor zelfkritiek?
Het contrast tussen beide verenigingen is opvallend. SVA lijkt zich steeds beter aan te passen aan het hogere niveau en weet met een duidelijk plan resultaten te boeken. Swift daarentegen blijft worstelen met de verwachtingen die de club zelf heeft gecreëerd.
Natuurlijk is het seizoen nog lang. Natuurlijk zijn er voldoende wedstrijden om de schade te herstellen. En vanzelfsprekend hoeft een zevende plaats in november niet te betekenen dat de ambities definitief de prullenbak in kunnen. Maar dat zijn precies de geruststellende argumenten die vorig seizoen ook lange tijd konden worden aangevoerd. De vraag is hoelang Swift zichzelf nog kan blijven voorhouden dat het allemaal wel goed komt. Een sterke selectie op papier is geen garantie voor succes. Een rijke voetbalhistorie levert geen punten op. En de overtuiging dat je eigenlijk op een hoger niveau thuishoort, wordt pas geloofwaardig wanneer je dat wekelijks op het veld bewijst.
Misschien is dat wel de grootste uitdaging voor Swift. Niet het verbeteren van de positie op de ranglijst, maar het overbruggen van de afstand tussen ambitie en werkelijkheid. Want wie voortdurend naar boven kijkt, loopt het risico niet te zien wat er vlak voor zijn voeten gebeurt. Op het Olympiaplein zou inmiddels iedereen wakker moeten zijn. De vraag is alleen of de wekker opnieuw wordt genegeerd. Kijk hier voor alle uitslagen, de stand en het programma in de eerste klasse A
Verslag: H. Albers
