Tien jaar aan het roer bij WV-HEDW: “Trots is het juiste woord”

Ronald Nijsen, voorzitter van WV-HEDW

Door de kantine van WV-HEDW waait op een gemiddelde doordeweekse middag/avond dezelfde energie als op zaterdag en zondag. Bestuursleden lopen in en uit, iemand regelt iets aan de bar, buiten trainen jeugdteams op kunstgras. In het midden van die constante beweging staat al tien jaar Ronald Nijsen (71), voorzitter van de Amsterdamse voetbalclub. Deze maand werd hij tijdens de jaarlijkse Algemene Ledenvergadering (ALV) in het zonnetje gezet voor zijn tienjarig voorzitterschap.

“Als je me vraagt wat overheerst,” zegt hij zonder aarzeling, “dan is dat trots. Trots dat ik voorzitter van deze mooie vereniging mag zijn.”

Van ING naar de voorzittershamer

Op 1 juli 2015 stopte Nijsen met werken. Hij zat al 34 jaar bij ING, werkte zeventig uur per week en had de keuze: doorgaan of gebruikmaken van een regeling. “Ik was 61 en toen al zo’n twintig jaar actief in het bestuur van de club. Voorzitter leek me prachtig, maar niet te combineren met zo’n baan.” Het lot – of de vereniging – besliste anders.

Tijdens een ‘natte lunch’ bij Café Restaurant De Ysbreeker vroeg toenmalig voorzitter Casper Hamersma hem – niet helemaal onverwachts – of hij het stokje (lees: de voorzittershamer) wilde overnemen. Hamersma had grote moeite om zijn drukke baan te combineren met het ook veeleisende voorzitterschap van WV-HEDW. “Hij vroeg: wil jij het overnemen, en liefst zo snel mogelijk? Ik heb toen na een paar wijntjes geen nee gezegd.” Op 1 augustus 2015 begon Nijsen, kort daarna bekrachtigd door de ledenvergadering. De voorzittershamer ging letterlijk van hand tot hand.

Een club die figuurlijk explodeerde

WV-HEDW was toen al een grote vereniging, maar de groei daarna was enorm. “Casper begon ooit met 1.200 leden. Toen ik voorzitter werd, zaten we op 1.600. Nu zijn het er circa 2.100. We hebben 112 elftallen en acht velden. Het is een heel bedrijf geworden.”

Die groei vroeg om professionalisering. “We hebben nu drie mensen in dienst (gedeeltelijk in deeltijd), onder wie een verenigingsmanager en een accommodatiemanager, om de operatie dagelijks draaiende te houden. Dat haalt veel werk bij de voorzitter weg.” Toch is Nijsen nog dagelijks met de club bezig. “Bijna elke dag fiets ik even langs. Woensdag en donderdag ben ik er vaak, maandag vergaderen we eens per maand. En in het weekend ben ik er sowieso.”

Samen sterk

Zijn lieve vrouw Eveline speelt daarin een belangrijke rol. “Zij doet al jarenlang de contributie-inning van 940 jeugdleden. Een enorme klus. We houden elkaar wel bezig, thuis,” zegt hij lachend. Op de club is zij vooral in het weekend rondom wedstrijden aanwezig. “Zonder haar betrokkenheid had het niet gekund.”

De vereniging draait grotendeels op vrijwilligers. Meer dan honderd in totaal, waarvan veertig tot vijftig zeer intensief. “Ouders achter de bar, leiders, begeleiders. Daarnaast hebben we zo’n zestig jeugdtrainers. Dat zijn ook vrijwilligers, maar met een bescheiden vergoeding. Zonder de inzet van al deze mensen bestaat deze club niet: ons motto is: ‘voor de leden, door de leden’.”

Sportieve hoogte- en dieptepunten

Sportief ging het de club de afgelopen jaren voor de wind. WV-HEDW staat inmiddels elfde op de ranglijst van best presterende verenigingen van Nederland: veel (jeugd)teams spelen in divisies. De vrouwen- en meidenafdeling groeide spectaculair: van 120 leden bij zijn aantreden naar 472 nu, verdeeld over 26 teams. “Daar ben ik extra trots op. Mede geïnspireerd door mijn dochters, die hier ook al vele jaren spelen.”

Hoogtepunten? “7 mei 2022. Op één dag werden Vrouwen 1 (van de tweede klasse) en Zaterdag 1 (van de eerste klasse) kampioen. Een groter feest heb ik nooit meegemaakt.” Dieptepunten zijn er ook. “17 mei vorig jaar. Vrouwen 1 speelde gelijk tegen Ajax en miste daardoor het kampioenschap en later ook de promotie. Zaterdag 1 verloor en raakte de koppositie kwijt. Dat was ‘Black Saturday’ bij WV-HEDW en dus ook in huize Nijsen.”

Van knollenveld tot visitekaartje

Ook qua accommodatie veranderde de club ingrijpend. “We hadden ooit zo ongeveer het slechtste hoofdveld van Nederland. Een knollentuin. Met hulp van de wethouder kregen we kunstgras. Dat was een enorme stap.” Inmiddels ligt er opnieuw een extra kunstgrasveld, met dank aan de gemeente. “Zonder voldoende goede kunstgrasvelden overleef je niet met zoveel teams.”

Er kwam een tribune – “een investering die uitstraling geeft” – de kantine werd verdubbeld en het gebouw De Voorzet verrees. “Dat zijn hoogtepunten waar je later pas echt bij stilstaat.”

Uitdagingen blijven

De groei brengt ook uitdagingen. Parkeren is een groot knelpunt op Sportpark Middenmeer. “Het domino-effect van jeugdwedstrijden die ’s morgens al te laat beginnen, loopt de hele dag door. Soms sta ik ’s ochtends al te trekken en te duwen om alles op tijd te laten beginnen.”

En dan zijn er de kleedkamers. “We hebben op zaterdag 79 teams en maar 17 kleedkamers. Soms spelen we 44 duels op één dag. Gelukkig hebben we een uitstekende wedstrijdsecretaris, maar het beperkte aantal kleedkamers is nu toch echt een bottleneck.” Daarom wordt op korte termijn begonnen met de bouw van vier nieuwe kleedkamers: de ALV heeft goedkeuring gegeven voor de plannen en de financiering daarvan. Ook komt er een nieuw digitaal scorebord.

Meer dan een club

WV-HEDW is voor Nijsen meer dan voetbal. “Ik kwam hier in 1976: doordeweeks meetrainen, ik speelde in het weekend bij Zeeland Sport in Vlissingen. WV-HEDW was toen een kleine seniorenclub met 120 leden. Nu is het bijna een tweede thuis. Iedereen is welkom, als je je maar gedraagt. Er is zelden narigheid. En ja, een biertje – dat hoort er ook bij.”

Daarnaast is Nijsen ook voorzitter van het bestuur van de Stichting Watergraafsmeer, waarin alle clubs op sportpark Middenmeer goed samenwerken. En hij overlegt vaak met de gemeente over diverse zaken op het sportpark. “Middenmeer is een van de meest efficiënt en intensief gebruikte sportparken van Nederland. Dat vraagt veel puzzelen, maar het is mooi werk.”

De toekomst

Of Nijsen al nadenkt over stoppen? “Niet echt. Geen harde planning. Misschien bij het 120-jarig bestaan over twee jaar. Dan verschijnt ook een nieuw gedenkboek, waarin de laatste tien jaar beschreven worden.” Hij kijkt om zich heen en besluit: “Objectief gezien – ledenaantal, accommodatie, jeugd, prestaties – is er ongelooflijk veel gebeurd. Met alle uitdagingen en alles wat achter de schermen speelt. Maar het is het meer dan waard. Met zoveel mensen die zich inzetten voor de vereniging… ja, trots is het juiste woord.”

Foto´s: privé collectie RN / Joost Rietdijk