Het Amsterdamsche Voetbal Doelgericht
“Je moet stoppen vóórdat anderen dat voor je gaan bedenken”
Zaterdagmiddag neemt FC Aalsmeer het op tegen HC & FC Victoria. Ook de ploeg uit Hilversum promoveerde vanuit de eerste klasse. Het is één van de wedstrijden waar na afloop een streep doorheen gaat voor Mike Vreekamp.
Na dit seizoen komt er een punt achter de actieve voetbalcarrière van Mike Vreekamp. De 33-jarige middenvelder, jarenlang een herkenbaar gezicht in het amateurvoetbal, neemt afscheid op een moment dat hij zelf bewust heeft gekozen. Het is een besluit dat past bij de manier waarop Vreekamp zijn hele loopbaan heeft benaderd: doordacht, loyaal en met oog voor het grotere geheel. Het Amsterdamsche Voetbal sprak exclusief met Vreekamp over zijn jaren als speler, de weg die hij heeft afgelegd en het gevoel dat hoort bij een naderend afscheid.
“Ik begon als negenjarige bij Vitesse,” vertelt Vreekamp. “Dan zit je de hele dag in Arnhem: eerst naar school, daarna trainen. Ik ben het dus van kleins af aan gewend om dagelijks met voetbal bezig te zijn.” Het ritme van presteren, herstellen en opnieuw beginnen werd al vroeg onderdeel van zijn leven. Zes, soms zeven keer per week trainen en wedstrijden spelen was geen uitzondering. “Mijn ouders waren hierin ook heel belangrijk. Die zorgden goed voor mij en brachten mij naar wedstrijden.”
Dat intensieve bestaan vormde hem. Niet alleen als voetballer, maar ook als mens. “Je leert omgaan met druk, met verwachtingen. En je leert ook dat je af en toe je batterij moet opladen.” Die laatste nuance is tekenend voor de fase waarin Vreekamp zich nu bevindt. Met het ouder worden komt het besef dat rust net zo belangrijk is als arbeid.
De realiteit van een profopleiding
Bij Vitesse doorliep Vreekamp vrijwel de volledige jeugdopleiding. Jaar na jaar kwam hij door de selecties, steeds dichter bij het eerste elftal. Bij het eerste elftal trainde hij mee, maakte minuten in oefenduels en proefde aan het profbestaan. Toch kwam de definitieve doorbraak er niet.
“Het jaar dat de club Vitesse werd overgenomen door Merab Zjordania, veranderde alles,” blikt hij terug. Waar eerder jeugdspelers kansen kregen, werden nu ervaren krachten van buitenaf gehaald. “Ik ging mee op trainingskamp, maakte mijn debuut in de voorbereiding, maar net voor de competitie kwamen er ineens zes, zeven nieuwe spelers bij.”
Twee jaar Jong Vitesse volgden, waarin hij zelfs aanvoerder was. Maar het perspectief bleef beperkt. “Ik merkte dat ze het structureel met spelers van buitenaf gingen doen. Dan moet je eerlijk zijn tegenover jezelf.”
Bewuste keuzes buiten het profvoetbal
De keuze die volgde, was illustratief voor Vreekamps loopbaan. Hij kon naar FC Den Bosch, maar besloot dat niet te doen. “Het maatschappelijke stuk begon steeds meer te trekken.” Hij koos voor FC Lienden, destijds uitkomend in de zondagse Topklasse.
Daar vond hij wat hij zocht: een hoog sportief niveau, gecombineerd met ruimte voor studie en ontwikkeling buiten het veld. Hij behaalde zijn vwo-diploma en later een hbo-opleiding aan de Johan Cruyff University. “Dat was voor mij belangrijk. Ik heb altijd geloofd in een leven naast het voetbal.”
Succes en leiderschap in Lienden
Bij Lienden beleefde Vreekamp een succesvolle periode. De club was een mix van talentvolle spelers die het profvoetbal net niet haalden en ervaren krachten die stabiliteit brachten. Onder trainer Hans van de Haar groeide het team en werden zij twee keer op rij kampioen van de Zondag Topklasse.
Het absolute hoogtepunt was het landskampioenschap, waarbij Vreekamp als aanvoerder de schaal omhoog mocht houden. “Dat zijn momenten die je nooit vergeet,” zegt hij. “Niet alleen vanwege de prijs, maar omdat je het samen doet.” Zijn rol als aanvoerder typeerde zijn carrière: verbindend, verantwoordelijk en altijd in dienst van het team.
Spakenburg: de magie van het amateurvoetbal
Na vier jaar Lienden volgde een overstap naar Spakenburg. Sportief gezien leek het aanvankelijk een stap terug: de club was net gedegradeerd naar de Derde Divisie. “Ik baalde enorm,” geeft Vreekamp nu toe. “Maar achteraf was het misschien wel het mooiste jaar uit mijn amateur-carrière.”
Spakenburg werd kampioen en promoveerde direct. Wat hem vooral bijbleef, was de beleving. “Het kampioensfeest voelde alsof je bij Ajax speelde. Duizenden mensen in het blauw, een open bus door het dorp. Dat is ongekend voor een amateurclub.”
Daarna volgden derby’s tegen IJsselmeervogels, met acht- tot negenduizend toeschouwers langs de lijn. “Drie keer gelijk gespeeld,” zegt hij met een glimlach. “Nooit verloren, maar helaas ook nooit gewonnen.”
Indruk
In zijn lange loopbaan kwam Vreekamp talloze spelers tegen. Bij Vitesse maakte vooral Wilfried Bony indruk. “Hij was niet normaal sterk en doelgericht. Maar wat ik het mooiste vond: hij nam jonge spelers echt mee.” Ook middenvelders als Marco van Ginkel en Davy Pröpper speelden een rol in zijn ontwikkeling.
In de amateurwereld noemt hij Kees Pier Tol (bij Spakenburg, red.) als iemand met een uitzonderlijk scorend vermogen. “Verdedigend deed hij weinig, daar heb ik hem wel eens om vervloekt,” lacht Vreekamp. “Maar beslissend was hij absoluut.”
Corona, TEC en Noordwijk
Het derde seizoen bij Spakenburg werd voortijdig afgebroken door de coronapandemie. Contractuele clausules zorgden ervoor dat zijn toekomst onzeker werd. Vreekamp voelde minder vertrouwen vanuit de nieuwe technische leiding en besloot te vertrekken.
Hij kwam terecht bij TEC, een keuze die deels uit noodzaak werd geboren. “In die periode gebeurde er weinig. Maar ik ging samen met twee andere jongens van Spakenburg, dat maakte het makkelijker.” Daarna volgde Noordwijk, voordat hij bewust een stap terug – qua niveau – deed naar FC Aalsmeer.
Dicht bij huis
De keuze voor FC Aalsmeer was er één van balans. Vreekamp woonde inmiddels in de regio en wilde minder trainen. “Na tien jaar Tweede Divisie voelde het goed om het anders te doen. Ik wilde voor het eerst op de fiets naar het voetbal.”
Bij FC Aalsmeer vond hij een club met ambitie en structuur. Het hoogtepunt volgde vorig seizoen met promotie naar de Vierde Divisie. “Ook dat is een prijs die ik koester,” zegt hij. “Het laat zien dat je ook later in je carrière nog iets kunt toevoegen.”
Hét moment
Het besluit om te stoppen kwam niet van de ene op de andere dag. “Eigenlijk begon het in oktober, november,” vertelt Vreekamp. Thuis, met zijn vrouw Mandy – opnieuw zwanger – besprak hij de toekomst. Het gezin groeit, zijn eigen bedrijven Skillz- en Kidz United groeien, de agenda is vol.
“Mijn lichaam heeft veel kilometers gemaakt,” zegt hij nuchter. “Ik wil stoppen op een moment dat ik nog van waarde ben, niet wanneer mensen langs de lijn denken: hij had eerder moeten stoppen.”
Tijdens een trainingskamp in Lissabon sprak hij het definitief uit richting trainer en technische commissie. “Toen voelde het als het juiste moment. Het is moeilijk, want voetbal is dertig jaar je leven. Maar het voelt ook natuurlijk.”
Minder druk, meer genieten
Sinds zijn besluit merkt Vreekamp dat hij anders in wedstrijden staat. “Misschien voel ik minder druk. Ik geniet bewuster.” De reacties uit zijn omgeving waren overweldigend: berichten van oud-teamgenoten, vrienden, familie. “Dat doet je realiseren hoeveel mensen je onderweg bent tegengekomen.”
Voor dit laatste halfjaar heeft hij één duidelijke wens: zo hoog mogelijk eindigen en degradatie vermijden. “Ik ben nog nooit gedegradeerd in de amateurwereld. Dat wil ik zo houden.”
Toekomst
Wat na dit seizoen komt, is nog niet helemaal duidelijk. Er zijn gesprekken over een rol binnen de club, mogelijk in begeleiding of organisatie. Een trainersrol sluit hij voor nu uit. “Dan steek je er misschien nog wel meer tijd in dan als speler.”
Zijn professionele achtergrond – buiten het voetbal – maakt hem wel geschikt voor functies waarin mensen centraal staan, zoals bij een voetbaltechnische commissie. “Ik heb jarenlang aan de andere kant van de tafel gezeten. Dat helpt.” Als Vreekamp nadenkt over hoe supporters hem zullen herinneren, blijft hij bescheiden. “Ik hoop als een technisch begaafde middenvelder die altijd vol in de strijd ging.” Aanvoerder, boegbeeld, teamspeler – woorden die bij meerdere clubs aan zijn naam zijn verbonden.
Het afscheid van Mike Vreekamp markeert het einde van een loopbaan die misschien niet het absolute profplafond bereikte, maar wel rijk was aan betekenis. Prijzen, derby’s, leiderschap en vooral: een carrière in balans. Hij laat zien dat bewustzijn minstens zo waardevol is.
Foto’s FC Aalsmeer: Ton van Eenennaam
