Het Amsterdamsche Voetbal Doelgericht
De zondagselectie van WV-HEDW lijkt steeds volwassener te worden. De ploeg van trainer-coach Mozes Hoppenbrouwer maakte tegen Assendelft indruk met aanvallend voetbal, een flinke dosis energie en een overtuigende overwinning. Hoofdrolspeler was de 21-jarige Quinn Dundas, die met drie doelpunten zijn visitekaartje (weer) afgaf. De ambities groeien in Amsterdam-Oost, al blijft de merkwaardige promotiebeperking van de KNVB als een schaduw boven de sportieve ontwikkeling hangen.
Eindelijk was het zover. Na een periode van onzekerheid over de bespeelbaarheid had het hoofdveld van WV-HEDW de keuring doorstaan. De zondagselectie mocht – na de zaterdagselectie een dag eerder – weer aantreden op het vertrouwde kunstgras, waar Assendelft op bezoek kwam. De stevige wind maakte het voetballen niet altijd eenvoudig en terwijl elders de televisies waren afgestemd op PSV-Feyenoord, kregen de aanwezige toeschouwers op sportpark Middenmeer een eigen voetbalshow voorgeschoteld.
WV-HEDW liet zien geleerd te hebben van eerdere wedstrijden. Waar de Amsterdammers in het verleden nogal eens kwetsbaar begonnen, stond er nu vanaf de eerste minuut een ploeg die initiatief nam, duels won en met overtuiging naar voren voetbalde. Het elftal oogde volwassen, speelde met veel energie en beschikte over voldoende aanvallende kwaliteit om Assendelft voortdurend onder druk te zetten. De kans dat WV-HEDW dit seizoen serieus gaat meedoen om een periodetitel, of misschien wel meer, lijkt bepaald niet (alleen) denkbeeldig.
Dundas zet de toon
Al na negen minuten leek WV-HEDW op voorsprong te komen. Lucas Noppert rondde een aanval zeer bekaam af, maar zijn treffer werd wegens buitenspel afgekeurd. Dat leverde enkele felle reacties op. Vijf minuten later was het alsnog raak. Een uitstekend uitgevoerde aanval over de rechterkant bracht de bal bij Quinn Dundas. De boomlange spits kwam voor zijn tegenstander en rondde met de buitenkant van zijn rechtervoet bijzonder fraai af: 1-0. Nog even gingen de scherpe blikken richting de assistent-scheidsrechter, maar ditmaal bleef de vlag omlaag.
Het doelpunt was een schoolvoorbeeld van wat Hoppenbrouwer zijn ploeg wil laten uitvoeren. Dundas herkende de aanval onmiddellijk als een patroon waarop tijdens de trainingen wordt gewerkt. “Ik kwam voor mijn man en met de buitenkant van mijn rechtervoet schoot ik hem in de linkerhoek. Eigenlijk precies zoals we het wilden. Zoals de trainer het wil en zoals we het steeds oefenen. Dus dat zie je mooi terug in de training en dat het nu ook weer uitpakt in de wedstrijd. Daar hebben we zeker zelf aan bijgedragen.”
WV-HEDW bleef vervolgens de bovenliggende partij. Assendelft probeerde mee te voetballen en beperkte zich niet uitsluitend tot verdedigen, wat de wedstrijd aantrekkelijk maakte. De thuisploeg had echter meer snelheid, meer samenhang en was vooral veel doeltreffender. Na een klein half uur leverde Max Swart opnieuw een belangrijke bijdrage vanaf de rechterflank. Zijn lage, harde voorzet werd door Jesse Coffeng afgerond: 2-0. Twee minuten later stond het al 3-0. Na een snelle balverovering in de omschakeling van aanvallen naar verdedigen en weer aanvallen, schoot Nicolas Hinten de bal laag langs de doelman.
In de 38e minuut was Dundas opnieuw aan de beurt. Hij werd door het centrum bereikt en bleef oog in oog met de doelman ijzig kalm. Ook nu volgde een áppel voor buitenspel, maar de treffer bleef staan in het boekje van arbiter Degirmenci: 4-0.
‘Je moet het toch maar doen’
Dundas genoot zichtbaar van het aanvalsspel, maar wilde na afloop niet de indruk wekken dat de overwinning vanzelf tot stand was gekomen. “Het begon goed en scherp. In de afgelopen wedstrijden kregen we het vaak moeilijk in de eerste paar minuten. Toen kregen we meteen tegendoelpunten. Maar nu ging het vanaf het begin eigenlijk veel beter. Je kunt zeggen dat het misschien met de tegenstand te maken heeft, maar we hebben het ook echt aan onszelf te danken dat we meteen scherp stonden.”
Vooral het verschil in effectiviteit stemde hem tevreden. “We hebben ook wedstrijden waarin je veel kansen krijgt en ze niet maakt. Dan sta je met 1-0 voor bij rust. Nu schieten we ze voor een groot deel gewoon binnen. Daarom leek het misschien makkelijk, maar je moet het toch maar doen.” Helemaal tevreden over het verdedigende werk was de spits overigens niet. “Zij kregen ook nog een paar grote kansen. Daar zat onze keeper Paul Diouf gelukkig een paar keer goed tussen. Dat kon wel iets scherper. Maar verder hadden we veel balbezit en maakten we de kansen goed af.”
Koelbloedige spits blijft kritisch
Opvallend was de manier waarop Dundas zijn doelpunten vierde. Geen uitbundige taferelen of lange sprint richting de cornervlag. Een glimlach, een felicitatie van zijn ploeggenoten en vervolgens weer verder. “Dat zeggen veel mensen wel, maar dat doe ik niet bewust natuurlijk”, vertelde de spits. “Bij mijn tweede doelpunt schoot ik hem binnen, maar de keeper van Assendelft zat er nog aan. Ik vond zelf dat ik hem niet lekker raakte. Hij raakte de bal nog met zijn arm en daarom was ik niet helemaal tevreden. Ik was een beetje kritisch op mezelf. Maar ik was zeker blij, hoor.”
Die kritische houding past bij een jonge aanvaller die ondanks zijn drie doelpunten vooral bezig is met zijn eigen ontwikkeling. Ook na rust bleef WV-HEDW de doelpuntenproductie opvoeren. Assendelft deed kort na de hervatting via Opdam iets terug, maar Max Swart herstelde vrijwel onmiddellijk de ruime marge. Uiteindelijk liep de thuisploeg verder uit, waarbij ook Boet Spek op het scoreformulier verscheen. Dundas voltooide bovendien zijn hattrick. Bij zijn derde doelpunt speelde Nicolas Hinten een belangrijke rol als aangever. “Er komen steeds goede assists. De ene keer vanaf de buitenkant, de andere keer vanuit het midden. Ik maak ze goed af, zeker. Maar dat bedoel ik ook met teamspel. Het werkt allemaal wel als je met mensen speelt die je kent en vertrouwt. Dat gaat allemaal lekker lopen, vind ik.”
Van de jeugd naar het eerste elftal
Het verhaal van Dundas is ook dat van een speler die bij WV-HEDW is opgegroeid. De 21-jarige aanvaller kwam als achtjarige bij de vereniging terecht, maakte tussendoor een uitstapje naar FC Utrecht en keerde vervolgens terug naar Amsterdam. “Ik speel eigenlijk al sinds mijn achtste bij WV-HEDW. Ik ken heel veel jongens van de club, ook die van de zondagselectie. Het is mijn eerste jaar in zondag 1, maar ik ken eigenlijk iedereen al ongeveer. Dat doet goed. Je merkt het ook in het teamspel en het samenspel. Het heeft echt een positief effect.”
Vorig seizoen speelde Dundas in Onder 23. De overstap naar het seniorenvoetbal vraagt om aanpassingen, maar voorlopig lijkt hij die uitstekend te verwerken. “Vorig seizoen speelde ik in Onder 23 en dat was ook wel een goed niveau, maar seniorenvoetbal is toch wat anders.”
Zijn lengte is daarbij een belangrijk wapen, maar Dundas laat zien meer te kunnen dan alleen als aanspeelpunt fungeren. Zijn loopacties, gevoel voor positie en afwerking maken hem een interessante aanvaller voor de toekomst. En die toekomst hoeft wat hem betreft niet noodzakelijk bij de zondagselectie te eindigen. “Ik heb zeker ambities voor andere teams, hogere teams. Ik ben heel blij met zondag 1 nu. Het ligt me echt goed. Ik heb het naar mijn zin en het speelt lekker. Het is een leuk team. Maar als een hogere stap een optie is, dan zou ik die zeker aanpakken. Ik ben relatief jong, dus ik heb nog echt ruimte voor verbetering en eventueel een grotere stap.”
Voorlopig staat het collectieve belang voorop. “Eerst proberen zo hoog mogelijk te eindigen. En voor mezelf wil ik echt stappen maken. Dat is ook mijn doel. In een seniorenteam moet je jezelf anders ontwikkelen dan in het jeugdvoetbal of Onder 23. Daar ben ik nu mee bezig.”
Volwassen ploeg met groeiende ambities
De ontwikkeling van WV-HEDW is interessant. De zondagselectie kende eerder een moeizaam verblijf in de tweede klasse en moest uiteindelijk een stap terug doen. Vorig seizoen werd de weg omhoog weer gevonden. Hoppenbrouwer beschikt inmiddels over een selectie die niet alleen aanvallende mogelijkheden heeft, maar ook steeds beter begrijpt wat er gevraagd wordt om wedstrijden te controleren. Het enthousiasme is gebleven, maar de ploeg lijkt minder naïef en toont meer volwassenheid.
Dundas houdt desondanks de verwachtingen bewust onder controle. “We – ik was er toen nog niet bij hoor- zijn eerder van de tweede klasse naar de derde klasse gegaan. In de tweede klasse hadden we moeite om ons te handhaven. Het begon toen heel goed, maar uiteindelijk zwakte het af en degradeerden we ongelukkig. Daarom was de doelstelling aan het begin van dit seizoen eigenlijk om ons eerst gewoon te handhaven.”
Dat klinkt voorzichtig voor een ploeg die tegen Assendelft zo overtuigend voor de dag kwam. “We kunnen wel heel goed beginnen en meteen voor het kampioenschap gaan, maar dat gebeurde de vorige keer in de tweede klasse ook. Als we ons uiteindelijk handhaven, hebben we onze doelstelling gehaald. Kampioen worden is natuurlijk prachtig en daar wil je voor gaan, maar we moeten ook realistisch blijven.”
KNVB zet rem op sportieve ontwikkeling
Toch is er een fundamenteel probleem. WV-HEDW kan sportief blijven groeien, maar de KNVB-regels beperken de mogelijkheden van de zondagselectie om verder te promoveren zolang het zaterdagelftal op een hoger niveau actief is. Het is een merkwaardige constructie. Een voetbalbond die ontwikkeling en prestaties hoog in het vaandel heeft staan, maar tegelijkertijd een kunstmatig plafond aanbrengt voor elftallen die op eigen kracht vooruitgang boeken.
De KNVB wil voorkomen dat twee standaardteams van dezelfde vereniging te dicht bij elkaar komen. Daarmee wordt echter onvoldoende rekening gehouden met de verschillen in niveau, de zelfstandige ontwikkeling van selecties en de sportieve ambities binnen een vereniging. Het Amsterdamse AFC en Haarlemse Kon. HFC ondervonden in het recente verleden hoe demotiverend zo’n situatie kan uitpakken. De zondagselectie werd kampioen van de tweede klasse, maar kon de sportieve beloning niet verzilveren. Inmiddels is het elftal van AFC in hoog tempo afgezakt naar de vierde klasse. Of dat verval uitsluitend aan de promotiebeperking is toe te schrijven, valt niet keihard vast te stellen, maar het voorbeeld laat zien hoe kwetsbaar de positie van een tweede standaardteam kan worden.
In het betaalde voetbal bestaat juist ruimte voor beloftenteams om binnen bepaalde voorwaarden op een hoog competitieniveau uit te komen. Dat maakt de starre benadering van het amateurvoetbal des te opvallender. De KNVB zou zich moeten afvragen of deze regelgeving nog past bij de huidige voetbalwereld. Een bond die ontwikkeling stimuleert, zou prestaties moeten belonen in plaats van ambities afremmen.
‘Het is vervelend dat we niet kunnen promoveren’
Dundas is zich bewust van de beperkingen. Zijn reactie is nuchter, maar tussen de regels door klinkt ook teleurstelling. “Het is vervelend dat we niet kunnen promoveren. Maar als we ons eerst kunnen handhaven, zijn we echt wel tevreden, denk ik. Dat is eerder niet gelukt. Dus zo kun je er ook positief naar kijken.”
Toch erkent hij dat de regelgeving een rol speelt wanneer hij nadenkt over zijn persoonlijke toekomst. “Dat is natuurlijk wel jammer, dat je dan niet kunt promoveren. En dat is ook het ding als je vraagt naar ambities. Dat is iets waar ik naar kijk. Het is wel een nadeel als je in een team speelt dat niet het eerste vlaggenschip is.” Daarmee raakt Dundas precies aan de kern. Een ambitieuze speler wil zich ontwikkelen, op een hoger niveau uitkomen en uiteindelijk zien dat goede prestaties ergens toe leiden. Wanneer die mogelijkheid op voorhand wordt uitgesloten, kan dat gevolgen hebben voor de aantrekkingskracht en samenstelling van een selectie.
Voorlopig overheerst bij WV-HEDW echter het voetbalplezier. De selectie van Hoppenbrouwer heeft kwaliteit, toont inzet en lijkt geleerd te hebben van eerdere teleurstellingen. Dat maakt de Amsterdammers tot een ploeg om de komende maanden serieus rekening mee te houden. En Dundas? Die blijft voorlopig vooral doen waar hij goed in is: doelpunten maken, kritisch naar zijn eigen prestaties kijken en proberen iedere week een beetje beter te worden. “Als we hoog kunnen eindigen, zou dat natuurlijk prachtig zijn. Maar ik wil vooral stappen maken. En op dit moment heb ik het hier echt naar mijn zin.” Kijk hier voor alle uitslagen, de stand en het programma in de tweede klasse A
Foto’s: Joost Rietdijk
Verslag: Harold van Ineveld
