Het Amsterdamsche Voetbal Doelgericht
Hoe een bijna verdwenen Amsterdamse club in zestien jaar uitgroeide tot een vereniging van circa 1.200 leden.
Dit is het derde en laatste deel van een drieluik over de geschiedenis van SDW. Deel 1 gaf inzicht in de historie van deze arbeidersclub die is opgericht in 1907. SDW is inmiddels 119 jaar oud en nog altijd behorend tot de drie oudste clubs van Amsterdam zonder fusie. Deel 1 (https://www.hetamsterdamschevoetbal.nl/club-in-beeld-sdw-bestaat-dat-nog/) eindigt in 1971. In dat jaar behoort SDW tot de top van de Nederlandse amateurs en wordt tweede van Nederland bij de zondagamateurs. Van een clubje uit de Staatsliedenbuurt groeide SDW uit tot een van de sterkste amateurverenigingen van Nederland.
In deel 2 (https://www.hetamsterdamschevoetbal.nl/club-in-beeld-deel-2-sdw-langs-de-rand-van-de-afgrond/) kwam de periode 1973-2010 aan bod. SDW krijgt op het nieuwe sportpark Spieringhorn te maken met sterk krimpende ledenaantallen en gaat langs de rand van de afgrond. De slechte bereikbaarheid en de onveilige omgeving van het sportpark hebben grote invloed op de krimp bij de jeugdteams. In die periode leggen veel Amsterdamse clubs het loodje. SDW heeft zo rond 2010 nog maar 95 leden en lijkt ook ten onder te gaan. Gelukkig is er een aantal diehards (volhouders) die niet van opgeven weet en de club (min of meer) in leven houdt.
Spieringhorn zo rond 1975
Nu dan deel 3. SDW ging langs de rand van de afgrond. En is uit de as herrezen. Het onwaarschijnlijke en bijna onmogelijke is gebeurd. SDW bestaat nog steeds. En, sterker nog ………….. de club is groter en gezonder dan ooit. In dit derde deel staan we stil bij deze wederopstanding en waar de club nu staat met al haar trots en dromen voor de toekomst.
Van 95 leden naar circa 1.200 leden – hoe is dit mogelijk?
Hoe kan deze topamateurclub die terugviel naar ongeveer 95 leden in 2010 uitgroeien tot een vereniging met rond de 1.200 leden en inmiddels meer dan 65 teams? En dat in 16 jaar tijd. Dat is een vraag die regelmatig gesteld wordt en waar we ook regelmatig over filosoferen. Een lekker snel antwoord zou kunnen zijn dat de omgeving van Spieringhorn veel meer bebouwd en veel meer bewoond is. En dat ook de bereikbaarheid vanuit omliggende woonwijken beter en veiliger is. Mede door aangelegde bruggen over de Haarlemmertrekvaart en oversteekplaatsen bij de Haarlemmerweg.
Zo’n kort en eenzijdig antwoord is veel te simpel. Want om weer te groeien, moeten de nieuwe leden je wel weten te vinden.
En SDW was vrij onbekend en misschien ook wel onbemind geworden. Veel ‘oudere’ Amsterdammers wisten niet eens dat SDW nog bestond. Op de Algemene Ledenvergadering van 2008 wordt de zorgelijke situatie uitgebreid besproken. Weinig leden, weinig teams, weinig vrijwilligers, metaalmoeheid bij de vrijwilligers, overbelasting en veroudering bij het bestuur en veroudering in het ledenbestand. Maar er zijn plannen en actiepunten te lezen in de notulen om tot nieuwe leden te komen. Er staat bijvoorbeeld deze zin: Overleggen met verenigingen met ledenstop (bijv. SDZ) om leden op de wachtlijst naar SDW te halen.
De oude garde (de volhouders) hield niet alleen de club in leven; zij zag ook kansen voor herstel.
En kijk wat er vijf jaar later, in 2013, als artikel staat in de staatskrant (buurtkrant Staatsliedenbuurt)
Dit krantenartikel geeft veel extra inzicht in hoe SDW weer tot groei en bloei kwam. We hebben al aangegeven dat de omgeving van het sportpark veiliger en beter bereikbaar werd. En dat het “oude en ook vermoeide” bestuur de wachtlijsten bij SDZ als kans ziet om SDW weer leven in te blazen. En dan helpt het ontzettend als ouders uit stadsdeel West de voetbalwachtlijsten zat zijn en zich bij SDW welkom voelen. Er gebeurt niet één ding, maar vrij kort op elkaar drie dingen tegelijk:
- SDW krijgt er jeugd bij.
- Met de komst van nieuwe jeugdleden kwamen ook nieuwe ouders naar SDW. Een deel van hen bleef niet langs de lijn staan, maar ging iets voor de vereniging doen. Zo groeide niet alleen het ledental, maar ontstond ook een nieuwe groep mensen die de club mee ging dragen. Ze zijn vaak nog relatief onbekend met de club SDW, maar hebben wel de drive om hun kind een mooie jeugd bij SDW te geven.
- In stadsdeel West op scholen en buurten begint de mond-tot-mondreclame zijn werk te doen en weet meer en meer jeugd SDW te vinden.
Zo rond 2011/2012 hadden SDW en SDZ vanuit de gemeente dezelfde sportfunctionaris, te weten Arjen Kuin. Zijn instelling was zoveel mogelijk kinderen te laten voetballen, het maakte hem niet uit waar. Hij heeft in gang gezet dat spelers van de wachtlijst bij SDZ een plek konden vinden bij SDW. SDW mocht met toestemming van SDZ niet-ingedeelde spelers uitnodigen. SDW heeft zelfs bij SDZ een wedstrijdje gespeeld tegen niet-ingedeelde kinderen. Van daaruit is een groep kinderen naar SDW gegaan. Een jaar later wilde SDZ dit niet meer.
Onderstaand SDW F-pupillenteam is een team dat voor een deel is ontstaan vanuit de zogenaamde wachtlijst-kinderen. Op de daaropvolgende foto zien we een aantal wachtlijst-kinderen die nu nog steeds bij SDW spelen.
De bal is aan het rollen gebracht en de groei is niet meer te stoppen.
Het staat er hierboven allemaal erg kort en krachtig en simpel. Achteraf lijkt het misschien allemaal logisch. Meer bebouwing, betere bereikbaarheid, wachtlijsten elders, nieuwe jeugd, nieuwe ouders. Maar het blijft nog steeds heel bijzonder. Hoeveel Amsterdamse clubs zijn er in dezelfde periode niet verdwenen en wisten het tij niet te keren?
De overgang van de oude garde naar de nieuwe garde
De oude garde van SDW heeft gestreden om te overleven. In deel 2 zijn de namen van deze volhouders aan bod gekomen. Het gros van deze mensen was vaak meer dan 40 jaar verbonden met de club. En zij kenden de club en de mensen en de families van haver tot gort. Erelid Robbert van Gom vertelt hier het volgende over: “We waren blij dat SDW weer groeide en dat de initiatieven succes hadden. Vanuit de nieuwe garde dienden zich nieuwe mensen aan, die bereid waren om de club op organisatorisch en technisch vlak te besturen. Tijdens de periode waren er pogingen van derden binnen SDW, uiteindelijke passanten, die uit waren op een tweespalt binnen de vereniging. Bij die passanten was er verzet tegen het uit handen geven van het stuur van onze club aan vreemden zonder SDW-geschiedenis.”
Robbert vervolgt: “De nieuwe garde waar SDW uiteindelijk veel aan had, heeft zich niet laten misleiden en zijn ook “volhouders” gebleken. Tijdens die tweespalt in het “oude” SDW is natuurlijk best veel emotie en frictie ontstaan. Erelid Johan Krop, Wouter Versteeg en ik hebben besloten om ruimte te maken voor de nieuwe garde in het vertrouwen dat de club in goede handen kwam. Niet iedereen kon die stap op dat moment zetten.”
Erelid en huidig voorzitter Age Bol was op dat moment samen met onder andere Benno Rewinkel en Bart Melk als ouder van hun kinderen bij SDW gekomen en bereid om het stokje over te nemen.
Age blikt terug: “Dat was een bijzondere fase. Ik kwam als vreemdeling met mijn kinderen bij de club, ging al snel het nodige vrijwilligerswerk doen en was mede daardoor snel ingeburgerd bij de nieuwe leden. Op een gegeven moment traden bestuursleden af en waren niet herkiesbaar. Dat was het moment dat ik voorzitter werd. Natuurlijk voelde en besefte ik dat er bij de oude garde wisselende gedachtes waren. Ik heb daarom eerst een aantal goede gesprekken gevoerd om veilig te stellen dat ik de ruimte zou krijgen om het te doen op de manier die het beste zou passen bij de toenmalige situatie.”
Een nieuw bestuur was geboren, bestaande uit mensen van de nieuwe garde, te weten Age Bol, Bart Melk en Benno Rewinkel. En ook Arnold Candelaria en Richard Slikker die voortkwamen uit de oude garde. Johan Krop, Wouter Versteeg en Robbert van Gom bleven op de achtergrond beschikbaar voor raadpleging.
Zijn de oude SDW’ers daarmee allemaal verdwenen?
Nou, dat ook weer niet. Op diverse manieren blijft het oude SDW zichtbaar en blijft verbonden met het nieuwe SDW.
Op onderstaande foto’s staat een groep spelers die een mooie overbruggende rol heeft gespeeld. Een aantal van deze jongens speelde in de jaren ‘80 in de jeugd, speelde later in het eerste elftal, daarna in de veteranen en nu nog steeds in de 45+. Onder andere Fred Coesel, Chris van Breugel, Patrick Goedhart, Marco Lubbers, Johan de Leur, Raymond Nunez, Arnold Groen, Tom Janse, Leslie Gemmel, Paul Snel, Lloyd van der Kooye en bestuurslid Arnold Candelaria zijn op één of meer foto’s te herkennen.
En sinds circa 2,5 jaar is er een historische commissie, opgebouwd uit oude en nieuwe SDW’ers, die via foto’s in het clubgebouw, een beeldbank: https://historie.ascsdw.nl/, een museum, artikelen en een Wikipedia-pagina: https://nl.wikipedia.org/wiki/ASC_SDW en de historie van SDW levend houdt. Ook niet te vergeten erelid en erevoorzitter Johan Krop, zeg maar mister SDW, die na de wisseling van de wacht, nog steeds elke week een aantal dagen bij SDW hand- en spandiensten verricht zoals fluiten, schilderen, timmeren enzovoort.
Op maandag- en donderdagochtend wordt er gebiljart door een aantal “oude”, echte Amsterdammers die hun sporen verdiend hebben bij profclubs als de Volewijckers, Ajax en Haarlem en soms met een SDW-verleden. Onder andere lid van verdienste Cor Peil, SDW-lid van verdienste Ton Pennink, SDW-erelid Johan Krop, Toon den Boer, Dries Boszhard, Coen van Gulik, Frans de Klerk, Wouter de Jong, Kees Scheijbeler en Ruud den Bak.
Sportpark Spieringhorn komt na zo’n 45 jaar eindelijk tot leven
Sportpark Spieringhorn is meer dan 40 jaar een uitgestorven sportpark geweest. Een donker, onoverzichtelijk park waar je in het donker liever niet was. Inmiddels is het met de komst van Footy en de Hockeyclub AMHC Westerpark en een gegroeid SDW veel levendiger geworden. Hockeyvereniging AMHC Westerpark kwam in 2010 en bracht op dat moment zo’n 500 leden mee. Dat gaf al flink wat meer reuring op het sportpark. Ook leidde dit bij SDW tot nieuwe leden. Want kinderen van de hockeyfamilies die wilden voetballen, kwamen automatisch naar SDW. Footy kwam in 2016 naar Spieringhorn. Hun komst helpt verder mee aan de gedaantewisseling van sportpark Spieringhorn. De sfeer slaat om en dat werkt aanstekelijk op nieuwe leden.
De bal (van groei) blijft doorrollen
Deels vanzelf, maar natuurlijk ook door verdere initiatieven. Onder andere de introductie van meisjesvoetbal in januari 2016 heeft een flinke impuls gegeven aan de groei. Ook de introductie van de mini’s. De aanwas van mini’s (onder 7 jaar) is jaarlijks minimaal 50. En op het ogenblik heeft SDW meer dan 100 mini’s. Deze afdelingen lijken zo logisch maar moesten van de grond af opgebouwd worden.
In de moeilijke jaren had SDW al vaak samenwerkingsverbanden met bijvoorbeeld de Dienst van Sport, de ALO, enzovoort. Zo rond 2018 gaat SDW met ondersteuning van de gemeente de buurten van stadsdeel Nieuw-West in. Er worden trainingen gegeven op voetbalveldjes in de wijken om zo spelers te interesseren voor SDW. Vanuit de gemeente wordt SDW geholpen door verenigingsmanagers en trainers, onder andere Remco van Twiller, Nick Nuijten, Lieve Kramer, Arjen Kuin, Wouter van der Vegt en Orlando Esajas.
Het eerste meisjesteam bij SDW start januari 2016 en inmiddels zijn er 13 meisjesteams (22-9-2026). Een logische en gezonde ontwikkeling. Ooit heeft SDW zo’n 45 jaar handbal binnen de club gekoesterd. Wat in die tijd bijdroeg aan het familiaire karakter binnen de club. Met meisjesvoetbal bij SDW is er weer plek voor de hele familie. Deze afdeling heeft al de nodige successen geboekt. Zo werd eind 2023 een meisjesjuniorenteam kampioen in een jongenscompetitie. En twee meisjes hebben de overstap naar Ajax gemaakt.
En, ……. het jongensvoetbal groeit natuurlijk ook door.
Aan plannen en initiatieven de laatste tien jaar geen gebrek. Meisjesvoetbal, mini’s en in 2026 is SDW gestart met een Paastoernooi, waaraan 28 teams deelnamen. In deze tijdsgeest best spannend om toernooien te organiseren. Maar het toernooi was een groot succes. Bij het 120-jarig bestaan in 2027 krijgt het toernooi een vervolg. Daarmee pakt SDW een oude traditie weer op. In het verleden kende de club onder meer het Koolemans-toernooi, het Benistant-toernooi en het Luilak-toernooi, dat in de jaren ’60 al om 6.00 uur ’s morgens begon en bedoeld was om de baldadige jeugd van de straat te houden:.https://nl.wikipedia.org/wiki/Luilak
De groei doet pijn en vraagt om organisatie
SDW groeit in relatief korte tijd van een kleine vereniging met nog geen 100 leden rond 2011 naar een club met ruim 1.200 leden in 2026. Een spectaculaire ontwikkeling. En vooral een ontwikkeling om trots op te zijn.
Maar zo’n groei gaat natuurlijk niet vanzelf. Want nieuwe leden krijgen is één ding. Zorgen dat al die leden iedere week kunnen voetballen is iets anders. Er moeten teams worden samengesteld, trainers, leiders en scheidsrechters worden gevonden, materialen worden aangeschaft, velden speelklaar worden gemaakt en de kantine moet worden bemenst. En ook buiten het voetbal moet een vereniging gewoon blijven draaien.
En daar zat meteen een probleem. SDW had op dat moment nauwelijks een organisatie om zo’n groei op te vangen. In de beginjaren van de groei deed het bestuur vrijwel alles zelf: achter de bar staan, lijnen trekken, ballen oppompen, materiaal kopen en soms ook nog als teamleider optreden.
Maar met de groei van het aantal leden groeide ook de organisatie. Gelukkig kwamen er met de groei ook steeds meer mensen die iets voor de club wilden doen. Inmiddels zijn er, naast trainers, teamleiders en coördinatoren, onder meer een ontvangstcommissie, materiaalcommissie, historische commissie, kantinecommissie en technische commissie. En daarnaast zijn er nog veel vrijwilligers die allerlei andere klussen voor de club doen. Soms zichtbaar, soms bijna ongemerkt.
Voorzitter en erelid Age Bol weet uit eigen ervaring hoe zoiets kan groeien. Hij kwam in 2012 bij SDW binnen als ouder en pupillenleider. Veel ouders komen volgens hem in eerste instantie alleen voor hun kind. Ze kijken eerst de kat uit de boom, draaien misschien eens een kantinedienst en sommigen raken daarna steeds meer bij de vereniging betrokken. Ze gaan training geven, organiseren iets of pakken een andere vrijwilligerstaak op. Age noemt juist deze mensen, die uit zichzelf steeds meer voor de vereniging gaan doen, “goud waard voor de club”. Vaak blijven zij lang betrokken.
En zo kwamen er met de nieuwe leden ook weer nieuwe mensen die SDW gingen dragen. Precies wat de club nodig had.
Ook dit staat er weer vrij simpel. Maar zo simpel was het natuurlijk niet. In die allereerste jaren van de wederopbouw is door een relatief kleine groep mensen ontzettend veel werk verzet. Zij hielpen een club die organisatorisch vrijwel opnieuw moest beginnen, uitgroeien tot het SDW van nu. In ieder geval deze mensen hebben in die opbouwfase een flinke steen bijgedragen: Age Bol, Benno Rehwinkel, Bart Melk, Arnold Candelaria, Diona Geerlings, Wander Drexhage, Martin Ex, Willem Boonstoppel, Martijn Ritsema, Ronald Mulder, Sherida van Gom, Johan Krop, Robbert van Gom, Wouter Versteeg en Richard Slikker.
Het is een lange lijst en toch ongetwijfeld een onvolledige. We hebben getwijfeld of we namen moesten noemen. Maar géén namen noemen zou geen recht doen aan de mensen die jarenlang, vrijwillig en met volle inzet hielpen SDW opnieuw op te bouwen. Ere wie ere toekomt. Zijn we iemand vergeten? Laat het ons weten.
Inmiddels beschikt SDW over een flinke pool vrijwilligers. De potentie is groot, maar mensen activeren blijft lastig. En bij een vereniging van deze omvang zijn het er eigenlijk nooit genoeg. Met name bij het team overstijgende vrijwilligerswerk en op de sleutelposities is er een zekere kwetsbaarheid als iemand op zo’n positie stopt. “Nu de club zo groot is, wordt het steeds belangrijker dat de opvolging van deze posities beter voor elkaar is. We merken een zekere terughoudendheid bij de leden om in te stappen in deze rollen.”
Waar wonen de SDW-leden?
De leden van SDW komen uit heel Amsterdam en ook van daarbuiten, maar de kaart laat een duidelijke concentratie zien in West en Nieuw-West. Bijna 90 procent van de leden woont in deze twee stadsdelen. Drie buurten springen er duidelijk uit: Bosleeuw, Arondeusbuurt en Coronelbuurt, met in elk van deze buurten meer dan 50 SDW-leden.
Waar staat SDW op dit moment?
SDW is zoals gezegd groter en gezonder dan ooit. Met circa 1.200 leden en 69 teams (22 september 2026). En SDW is jonger dan ooit, ook al is SDW al 119 jaar en behoort het tot de top drie van oudste Amsterdamse clubs. Jonger dan ooit, want circa 90 procent van de spelende leden is jonger dan 18 jaar. Op de zaterdag is het dan ook een drukte van jewelste met veel onbevangen jeugdvoetbal. SDW zit nu ook in de top 10 van grootste Amsterdamse voetbalclubs.
(https://www.hetamsterdamschevoetbal.nl/voetbalmetropool-amsterdam-telt-2-073-knvb-teams-afc-en-wv-hedw-nek-aan-nek-aan-kop-in-amsterdamse-voetbalranglijst/).
En SDW staat inmiddels ook in de top 500 jeugdopleidingen van Nederland. Er zijn circa 2.500 voetbalclubs in Nederland. De meting is gebaseerd op de prestaties van JO13-1 tot JO19-1. Dan is dat best al een bijzondere ranking voor SDW omdat de meeste leden nog onder de O13 leeftijd zitten. In seizoen 2026-2027 starten twee jeugdteams in de divisie.
ROC Amsterdam voetbalopleiding en SDW
Een fors groeiend aantal leden, voornamelijk in de jeugd. Dan is er ook een sterke behoefte aan enthousiaste trainers en ondersteuning van trainers. Dat ROC Amsterdam startte met een eerste mbo-opleiding speciaal gericht op voetbal kwam goed uit.
Het Parool mei 2024: “Een van de clubs waarmee wordt samengewerkt is het snelgroeiende SDW (Sterk Door Wilskracht) bij Sloterdijk in Amsterdam-West. Vicevoorzitter René Kamerling ziet de samenwerking als een win-winsituatie. “De studenten leren bij ons het vak en ouders die vrijwilliger zijn, krijgen ondersteuning bij het trainen en coachen.” En de jongens en meisjes die de opleiding krijgen, geven training aan de SDW-jeugd. Een mooiere wisselwerking kun je niet hebben.”
SDW eindelijk weer een eerste elftal
Met de groei en de opbouw van de jeugd bij SDW gaat het alweer vele jaren als een speer. Natuurlijk werd er ook gedroomd van een terugkeer van een eerste elftal in de senioren. In seizoen 2026-2027 is het eindelijk zover en gaat SDW starten in de vijfde klasse. Ook hier werpt de samenwerking met het ROC haar vruchten af. Een groep studenten van het ROC vindt het leuk en uitdagend om bij SDW te gaan voetballen en gaat de kern vormen van het eerste elftal.
Groter, maar nog steeds SDW
Aldus Age Bol. De vereniging van 1.200 leden is natuurlijk niet meer dezelfde vereniging als het SDW met 95 leden waar Age Bol in 2012 als ouder en pupillenleider binnenstapte. De club is niet alleen veel groter geworden, maar ook veel diverser. De leden komen inmiddels uit een groot deel van Amsterdam, van de Jordaan tot Geuzenveld en met, zoals Age het zegt, “alle typische Amsterdamse achtergronden die je maar kan bedenken”. Wat in de ogen van Age niet veranderd is: de gemoedelijke en vriendelijke sfeer. SDW heeft er bewust voor gekozen een vereniging te willen zijn waar iedereen welkom is. Presteren mag, maar hoeft niet. Een vriendenteam in de vierde klasse is voor de club net zo belangrijk als een selectieteam in de Divisie.
Age vat het samen in één woord: verbondenheid.
Verbondenheid met de club en met elkaar.
Of, zoals hij het zelf omschrijft:
“Door de Leden en Voor de Leden.”
En nu? De toekomst
Wie van 95 naar 1.200 leden groeit, is nooit klaar. Stilzitten kan SDW zich volgens Age Bol ook nu niet permitteren.
We zullen door moeten gaan met het nog beter organiseren van de club en het betrekken van de leden bij de vrijwilligersactiviteiten. Dat staat bovenaan en is het belangrijkste.
Ook voetbaltechnisch zijn er ambities. Trainers worden opgeleid, de samenwerking met ROC Amsterdam wordt voortgezet en SDW wil ervoor zorgen dat spelers op steeds meer niveaus binnen de eigen vereniging terecht kunnen. Een belangrijke uitdaging ligt bij de oudere jeugd en de senioren. De SDW-piramide is aan de onderkant inmiddels bijzonder breed, maar wordt naar boven toe nog smal. De terugkeer van het eerste mannenelftal in seizoen 2026-2027 is daarin een belangrijke stap. De droom gaat verder: uiteindelijk weer eerste mannen- én vrouwenteams waarin echte, bij SDW opgegroeide SDW’ers spelen.
Ook het clubgebouw vraagt om aandacht. Het gebouw dateert uit 1974 en is aan vernieuwing of vervanging toe. De wens is dat een vernieuwd clubhuis niet alleen een thuis voor SDW wordt, maar ook een sociale functie krijgt in het sterk veranderde gebied rond Spieringhorn en Sloterdijk. Op het sportpark zelf wordt ondertussen verder geïnvesteerd. Met de aanleg van een extra kunstgrasveld en vervanging van een bestaand veld heeft SDW inmiddels drie kunstgrasvelden tot zijn beschikking. En een voormalig DWS-veld wordt als uitwijk gebruikt.
De grootste droom
Een mooi nieuw clubhuis. Een mooi sportpark. Teams op ieder niveau. Eerste elftallen voor mannen en vrouwen. Vrienden die als pupil samen beginnen en jaren later nog steeds samen bij SDW voetballen. Het zijn dromen die passen bij een vereniging die weer vooruit kan kijken. Maar wanneer Age Bol gevraagd wordt wat voor de toekomst werkelijk het belangrijkste is, gaat zijn antwoord uiteindelijk niet over velden, gebouwen of prestaties. Bij alle dromen over een nieuw clubgebouw, betere voorzieningen en sportieve ambities draait het volgens Age uiteindelijk om iets anders: De mensen. Een kind komt bij SDW voetballen en maakt er vrienden. Ouders komen mee, ontmoeten andere mensen en raken zelf bij de vereniging betrokken. Zo ontstaat verbondenheid.
Trots
Als Age terugkijkt op de afgelopen 15 jaar, is hij vooral trots.Op de mensen die SDW door de moeilijke jaren hebben geholpen en op degenen die daarna nieuwe kansen zagen en de club verder hebben opgebouwd. Mensen die bleven, mensen die erbij kwamen en mensen die, ieder op hun eigen manier, iets voor de vereniging deden en doen.
“Bestaat SDW nog?”
Deze vraag is de aanleiding geweest om dit drieluik te schrijven. Ik kreeg die vraag een half jaar terug bij de bakker van een fotograaf van Het Amsterdamsche Voetbal. Als trotse SDW’er vond ik die twijfel over het bestaan van SDW helemaal niet leuk.
(En die vraag heb ik in de jaren daarvoor ook wel regelmatig gehad). Het antwoord is steeds simpeler geworden. SDW bestaat nog. Met circa 1.200 leden groter dan ooit. En springlevend. De vervolgvraag is dan vaak: “Heb je nog wat met SDW?” Natuurlijk heb ik nog wat met SDW. Daar kwam ik vanaf mijn geboorte met mijn broer en ouders en heb ik zoveel mooie herinneringen liggen en die maak ik nog steeds. Dat gaat er nooit meer uit. En natuurlijk is de club anders dan vroeger. Het is niet meer de klassieke arbeidersclub. En de families, gezichten, omes en tantes van vroeger kom ik niet meer tegen. Tegelijkertijd is de club hetzelfde gebleven. Ook nu is SDW een club waar iedereen welkom is ongeacht achtergrond. Een thuis voor iedereen. Met families en ouders die zich inzetten voor de club, de teams en het plezier en de ontwikkeling van hun kinderen. En met nog steeds de insteek dat de club een pure amateurclub blijft.
Op naar het 120-jarig jubileum.
Met een springlevend SDW.
SDW is anders dan vroeger.
Maar nog altijd SDW.
En dan? Op naar de 125 én de 150 jaar.
Atie Schut
Reageren? Dat kan! E: info@hetamsterdamschevoetbal.nl
