Het Amsterdamsche Voetbal Doelgericht
Door: Robin Punt
Het is kwart voor zes in de ochtend. Ik zit op de bank. De koffie staat naast me. Buiten wordt het langzaam licht. Binnen stijgt mijn bloeddruk met iedere minuut.
Ik keek naar Nederland. Tenminste… ik probeerde naar Nederland te kijken. Want voetballen? Dat deed vooral de tegenstander. Op een gegeven moment vraag je jezelf serieus af: zijn wij nou zó slecht, of zijn zij gewoon zó goed? Eerlijk is eerlijk: Marokko was gewoon de betere ploeg. Meer balbezit, meer dreiging en de meeste kansen. Gelukkig hadden wij Bart Verbruggen op doel. Die hield ons lange tijd in de wedstrijd. Alleen jammer dat een keeper niet óók nog spits, middenvelder én bondscoach kan zijn.
Over de bondscoach gesproken… Daar zal ik maar niet al te diep op ingaan. Laat ik het netjes houden. Ik had andere keuzes gemaakt. Maar goed, daarom zit Ronald Koeman op de bank bij Oranje en ik op mijn eigen bank in Amsterdam-Noord.
Toch blijf ik me verbazen. Ineens speel je 1-5-2-3. Waarom? En waarom pas zo laat ingrijpen? De wissel die ik wél begreep, was Wout Weghorst. Brobbey had duidelijk zijn dag niet, al had die wissel van mij best eerder mogen komen. Wout deed vervolgens precies wat Wout altijd doet: sleuren, werken, nóg meer werken, een paar vierkante meter gras maaien en uiteindelijk een strafschop nemen zoals ik ze het liefst zie. Niet schuiven. Niet kijken. Niet twijfelen. Gewoon rammen. Het dak eraf. Zoals we dat vroeger op het pleintje deden.
En dan komen we weer uit bij misschien wel het mooiste én gemeenste onderdeel van het voetbal: de strafschoppenserie. Ik zat ondertussen niet alleen als voetballiefhebber te kijken, maar ook als scheidsrechter. Dan kijk je toch nét even anders. Naar de spanning. Naar de lichaamstaal. Naar de scheidsrechter. En eerlijk? Die bodycam op het hoofd van de scheidsrechter tijdens dit WK vind ik eigenlijk een geweldig idee.
“Ik deed niks, scheids!”
Prima. Even terugspoelen. Kijken. O nee… toch wel. Al weet ik niet of we daar in het amateurvoetbal vrolijker van worden. Volgens mij maken we de zaterdagmiddag er alleen maar langer mee. Laat ons het maar gewoon op onze eigen manier doen. Met onze eigen camera. Door de ogen van de scheidsrechter.
Nog zo’n regel waar ik enthousiast van word: de blessurebehandeling. Wat een verademing. Nauwelijks tijdrekken gezien. Geen wonderwater. Geen wonderbaarlijke genezingen na een sponsje en een aai over het hoofd. Gewoon behandelen. Even naar de kant. En daarna weer meedoen. Dat houdt het spel lekker op gang. Ondertussen appte een collega-scheidsrechter vanaf zijn strandbed in Turkije dat mensen misschien ook wel eens willen weten hoe wij ons voorbereiden op een nieuw seizoen. Deze man, met een voorliefde voor FEBO-snacks, zat ondertussen al de hele middag oefenwedstrijden voor volgende week in te delen.
Ik kreeg spontaan vakantie van zijn agenda. Maar hij heeft wel gelijk. Ook wij bereiden ons voor. Ook wij trainen. Nou ja… de meesten dan. Zondag beginnen de eerste kilometers alweer, met een rondje Hoofddorpse Bos en Spottershill als eindpunt. Ook wij verdiepen ons weer in de nieuwste spelregels en richtlijnen. Want als eind augustus de eerste bal weer rolt, moeten ook wij er gewoon staan. Fit. Scherp. Zelf houd ik deze zomer bewust nog even wat gas terug. De conditie onderhouden, af en toe trainen en vooral ook genieten. Want voor je het weet begint het circus weer.
Nog even over het WK. Ik kom net terug uit Duitsland, waar ik op een beurs was. ’s Avonds laat richting huis. Weg afgesloten, dus binnendoor. Dorpjes, omleidingen, alles kwam voorbij. En onderweg viel me iets op. Waar is het WK-gevoel? Ik schreef het in mijn vorige column ook al.
Lees ook: ‘Voel jij het al?”
Zelfs in Duitsland leefde het nauwelijks. Op het moment dat ik dit schreef, moesten ze zelf nog spelen. Inmiddels liggen ook zij eruit. Hier en daar een verdwaald Duits vlaggetje. Bij mij in de straat twee huizen met een oranje slinger. En verder…Eigenlijk niets. Misschien komt het doordat het WK zo ver weg wordt gespeeld. Misschien leeft het daardoor gewoon minder. Misschien moeten we het gewoon weer eens dichter bij huis organiseren. Zoals vroeger. Ons eigen WK Amsterdam. Op Sportpark Middenmeer. Irak tegen Iran. Curaçao tegen Aruba. Gewoon met de fiets naar de wedstrijd. Iedereen kende elkaar. Iedereen bleef nog even hangen. De derde helft. En wat was het altijd gezellig. Maar goed…
Terug naar de werkelijkheid. De strafschoppen. Verbruggen zat er meerdere keren dichtbij. Eén bal had hij zelfs bijna klemvast, maar via zijn eigen been rolde hij alsnog binnen. Dat is geen fout. Dat is pure pech. Weghorst ramde de zijne overtuigend binnen. Zoals het hoort. Maar daarna ging het mis. Niet één keer. Niet twee keer. Drie keer misten we vanaf elf meter. En dan haal je simpelweg geen finale. De ironie wilde ook nog dat juist ‘onze’ Ismael Saibari, die wekelijks op de Nederlandse velden schittert, de beslissende strafschop binnenschoot en Oranje naar huis stuurde. Marokko was de terechte winnaar. Zo simpel is het. Zo hard is voetbal. Mochten we nu weer een keer in een penaltyserie belanden…Ram hem alsjeblieft gewoon in de kruising.
En mocht je nog twijfelen hoe je een penalty moet nemen… Vraag het dan vooral niet aan de drie Nederlanders die hem vannacht misten. Blijft toch “ons” trauma. Dat dan weer wel… ook al deden de Duitsers ooit een poging dat van ons te “stelen”. Gedeelde smart…Halve smart?
Geniet van de zomer!
Robin Punt schrijft regelmatig een column voor Het Amsterdamsche Voetbal. Punt fluit al ruim 20 jaar wedstrijden in het amateurvoetbal. Voor het tweede seizoen een landelijk veelgelezen Column op het Amsterdamsche Voetbal: ‘door de ogen van de scheids’, wat hij meemaakt, voor, tijdens of na wedstrijden of gewoon zomaar wat hem bezighoudt. Punt is naast scheidsrechter ook begeleider/ coach ontwikkeltraject-scheidsrechter én Vriend van het Amsterdamsche Voetbal met zijn bedrijf Intertime Klokken.
Reageren? Dat kan! E: info@hetamsterdamschevoetbal.nl
