Het Amsterdamsche Voetbal Doelgericht
Door: Robin Punt
Als je me twee jaar geleden had verteld dat ik zoveel columns (inmiddels 26 achter de rug) zou schrijven, had ik je waarschijnlijk uitgelachen. Hoeveel kun je nu eigenlijk vertellen over een fluit, een paar kaarten en negentig minuten voetbal? Blijkbaar heel veel.
Want het ging zelden alleen over voetbal. Het ging over mensen. Over spelers, trainers, supporters, vrijwilligers en soms ook over mezelf. Over respect, frustratie, humor, bijzondere momenten en de vraag waarom we allemaal zo van dat prachtige spelletje houden. En nu zit ik op een strand in de regio Veneto. De inspiratie komt vanzelf. De scheidsrechter is met vakantie… toch?
Sommige collega’s staan inmiddels alweer op het voetbalveld, terwijl ik geniet van de Italiaanse zon. Na jaren Frankrijk en Spanje werd het vorig jaar Kroatië en dit jaar Italië. Niet omdat ik ineens Italiaans wil leren of elke avond pizza wil eten – al is daar weinig mis mee – maar vooral omdat de prijzen in Frankrijk en Spanje inmiddels bijna een rode kaart verdienen.
En eerlijk is eerlijk: Italië verrast me. Een bungalow met uitzicht op zee, midden in de zomervakantie, voor iets meer dan duizend euro. In Spanje krijg je daar tegenwoordig misschien nog een parasol en een parkeerplaats voor. Zelfs de camping-supermarkt valt me alles mee. Een hele kip met patat, vers van het spit, voor € 15. Een lunch op het strand met z’n drieën, inclusief drinken, voor minder dan € 30. Dan denk je toch bijna dat de kassière zich heeft vergist. Maar nee. Ze glimlacht vriendelijk, zegt “Grazie” en ik loop verbaasd naar buiten.
Ondertussen probeer ik vakantie te houden. Dat valt nog niet mee. ’s Ochtends aquagym, ’s middags mijn eigen Spottershill bouwen op het strand en ’s avonds verse Italiaanse pasta proeven. Daarna nog een wandeling langs zee. Geen buitenspel. Geen protesterende trainer. Geen speler die me haarfijn komt uitleggen dat ik “er echt helemaal naast zat”. Alleen het rustgevende geluid van de golven. Heerlijk. Al merk ik dat de scheidsrechter in mij nooit helemaal uitgaat.
Terwijl ik naar de zee kijk, dwalen mijn gedachten alweer af naar het nieuwe seizoen. Op 20 augustus wacht HBOK – OFC tijdens het Zilveren Zwaan Toernooi van IVV. Daarna de finale van de Ronde Venen Cup bij CSW en vervolgens DIOS – Overbos in de Haarlems Dagblad Cup. De vakantie is eigenlijk gewoon de warming-up voor de warming-up.
Kijk hier: oefenprogramma 2026-2027
En dan zijn er natuurlijk de nieuwe spelregels. Naast de fluit krijgen we nu ook een telraam mee. Heel even dacht ik serieus dat de KNVB een samenwerking met de HEMA was aangegaan. Zo’n ding met balletjes dat we demonstratief in de lucht houden om de seconden af te tellen. Fluit in de ene hand, telraam in de andere. En ondertussen als een boekhouder de tijd bijhouden. Ik ben benieuwd. Net zo benieuwd ben ik naar een regel die vorig seizoen werd ingevoerd: alleen de aanvoerder mag nog verhaal komen halen bij de scheidsrechter. Tenminste… dat was de bedoeling. Tijdens het WK heb ik daar eerlijk gezegd weinig van gezien. Soms stonden complete delegaties nog steeds om de scheidsrechter heen alsof er gratis ijsjes werden uitgedeeld. Ik ben benieuwd hoe dat straks op de Nederlandse amateurvelden zal gaan. Handhaven we die regel consequent of verdwijnt hij langzaam naar de achtergrond? Vanuit de KNVB heb ik daar nog geen duidelijke richtlijn over gezien. En juist dat kan leiden tot verschillen: de ene scheidsrechter treedt streng op, de ander laat meer toe.
Toch heb ik weer ontzettend veel zin in het nieuwe seizoen. Want hoe mooi Italië ook is, hoe lekker de pasta ook smaakt en hoe fanatiek ik inmiddels meedoe aan de aquagym… Er gaat niets boven een zaterdagmiddag op een Nederlands amateurveld. Waar de koffie nét iets te sterk is, de lijnen soms nét niet recht zijn en iedereen vóór de aftrap roept dat het “vooral gezellig moet blijven”…
…tot de eerste ingooi de verkeerde kant op gaat. Nog heel even genieten van de vakantie. En daarna? Dan gaat het telraam in de broekzak, de kaarten in het mapje en natuurlijk de fluit weer om de nek. Ik kijk uit naar mijn eerste wedstrijd op zaterdagavond om 20.00 uur. Ik heb er zin in.
Robin Punt schrijft regelmatig een column voor Het Amsterdamsche Voetbal. Punt fluit al ruim 20 jaar wedstrijden in het amateurvoetbal. Voor het tweede seizoen een landelijk veelgelezen Column op het Amsterdamsche Voetbal: ‘door de ogen van de scheids’, wat hij meemaakt, voor, tijdens of na wedstrijden of gewoon zomaar wat hem bezighoudt. Punt is naast scheidsrechter ook begeleider/ coach ontwikkeltraject-scheidsrechter én Vriend van het Amsterdamsche Voetbal met zijn bedrijf Intertime Klokken.
Reageren? Dat kan! E: info@hetamsterdamschevoetbal.nl
