Het Amsterdamsche Voetbal Doelgericht
“Geef mij liever een wedstrijd waarin iets op het spel staat. Een toernooi, een bekerwedstrijd of een finale.”
Door Robin Punt
Het seizoen is weer begonnen. Nou ja… bijna dan. De trainingen draaien, trainers puzzelen met hun selecties, de meeste oefenwedstrijden zijn gespeeld en de beker staat figuurlijk gesproken voor de deur – als jullie dit lezen.
Niet alleen spelers moeten zich voorbereiden. Ook scheidsrechters moeten weer een beetje wedstrijdritme opdoen. Ik ken collega’s die vóór hun eerste officiële wedstrijd alweer acht of negen oefenpotjes hebben gefloten. Prachtig, echte liefhebbers. Laat ze lekker. Ik merk alleen dat die ‘gewone’ oefenwedstrijden niet helemaal mijn ding zijn. Als scheidsrechter wil je zo’n duel ook gebruiken om jezelf voor te bereiden: werken aan je looplijnen, de juiste positie kiezen, communiceren en natuurlijk gewoon de spelregels toepassen.
Maar zodra je dat iets te serieus doet, klinkt het al snel: “Scheids, het is maar een oefenpotje, hoor. Geen Champions League!”
Alleen blijkt datzelfde oefenpotje vijf minuten later ineens wél de Champions League-finale te zijn als je een vrije trap volgens iemand de verkeerde kant op geeft. Wanneer je het commentaar en het bijbehorende wegwerpgebaar vervolgens met een gele kaart bestraft, klinkt het opnieuw: “Het is maar een oefenpotje, hoor!”
Eigenlijk zou ik dan ook de ‘nieuwe’ bekerregels willen toepassen. Hup, lekker naar de strafbank. Of in de meeste gevallen: naar de strafstoel… Laatst floot ik bij IVV, tijdens het Zilveren Zwaantoernooi, de oefenwedstrijd tussen HBOK en OFC. We speelden twee keer dertig minuten. HBOK stond met 2-1 achter toen ik op mijn klok keek: 29 minuten en 50 seconden.
HBOK viel aan. Geen scheidsrechter die dan midden in een aanval denkt: toet, toet, klaar, naar binnen. De bal werd ingebracht en jawel: 2-2. Ik keek opnieuw op mijn klok: 30 minuten en 10 seconden. En natuurlijk klonk het: “Ja hoor, scheids! Net zolang door laten spelen totdat ze scoren!” Gevolgd door de suggestie dat ik waarschijnlijk een vriendje van HBOK zou zijn. Dat laatste klopt zeker, maar dat heeft nog nooit een beslissing van mij beïnvloed…
Uiteindelijk trok ik zestig seconden blessuretijd bij. Tijdens een oefenwedstrijd van twee keer dertig minuten. Maar verder was het natuurlijk ‘maar een oefenpotje’. Kijk, daarom hoef ik er in de voorbereiding geen negen te fluiten. Fluiten zit in je; dat hoef je niet te oefenen. Je conditie natuurlijk wel, maar daar zijn ook andere mogelijkheden voor.
Afgelopen zaterdag mocht ik samen met mijn assistenten Arend van Laar en Michel Tiemessen de finale van de Ronde Venen Cup fluiten: CSW tegen Argon. Ook nog onderdeel van de voorbereiding, maar dit voelde wél als een echte wedstrijd. Vanaf onze binnenkomst was alles keurig geregeld. We werden ontvangen in de bestuurskamer, begeleid naar de kleedkamer en er stond drinken voor ons klaar. Er lag zelfs een Mars op ons te wachten. Top geregeld, dames!
Kijk, daar loopt een scheidsrechter natuurlijk meteen een halve kilometer harder van. Er stonden 555 toeschouwers langs de lijn, beide ploegen wilden winnen en ook wij als arbitrage moesten gewoon aan de bak. Een paar keer optreden, wat commentaar en een geel kaartje… prima. Trainer van CSW is Jeffrey Vlug, die als speler onder meer uitkwam voor Sparta en Fortuna Sittard. Bij Argon staat Jeroen de Zwaan voor de groep. Twee jonge trainers en ook nog eens aardige kerels.
Na afloop werd in de bestuurskamer alweer gesproken over de nieuwe regels die we straks in het bekertoernooi gaan toepassen. Want hoe doen we dat bijvoorbeeld als drie spelers tegelijkertijd commentaar leveren? Zetten we dan drie spelers op de strafbank? Misschien wel……En dát vind ik leuk aan de voorbereiding. Ook een scheidsrechter moet er weer even inkomen: nieuwe regels toepassen, aan de conditie werken, wedstrijdgevoel opdoen en samenwerken met de assistenten.
Maar geef mij dan liever een wedstrijd waarin iets op het spel staat. Een toernooi, een bekerwedstrijd of een finale. Het seizoen is weer begonnen. Heerlijk. Ik hoop op 26 finales!
Robin Punt schrijft regelmatig een column voor Het Amsterdamsche Voetbal. Punt fluit al ruim 20 jaar wedstrijden in het amateurvoetbal. Voor het derde seizoen een landelijk veelgelezen Column op het Amsterdamsche Voetbal: ‘door de ogen van de scheids’, wat hij meemaakt, voor, tijdens of na wedstrijden of gewoon zomaar wat hem bezighoudt. Punt is naast scheidsrechter ook begeleider/ coach ontwikkeltraject-scheidsrechter én Vriend van het Amsterdamsche Voetbal met zijn bedrijf Intertime Klokken.
Reageren? Dat kan! E: info@hetamsterdamschevoetbal.nl
