Het Amsterdamsche Voetbal Doelgericht
Toen WV-HEDW afgelopen zaterdag na een zenuwslopende strafschoppenserie tegen Swift de promotie naar de Vierde divisie veiligstelde, kwam daarmee een einde aan een seizoen dat voor de Amsterdamse club nauwelijks grilliger had kunnen verlopen. Waar de ontknoping uiteindelijk sprookjesachtig was, begon het voetbaljaar met enige onzekerheid, personele uitdagingen en een ploeg die opnieuw haar identiteit moest vinden.
De afgelopen drie seizoenen kende WV-HEDW liefst vier verschillende hoofdtrainers. Stabiliteit was daardoor eerder uitzondering dan regel. Tegelijkertijd verloor de club een groot deel van het fundament waarop de eerdere successen waren gebouwd. Drie van de vier vaste verdedigers vertrokken naar onder meer JOS Watergraafsmeer en Ajax (za.), terwijl middenvelder Jack van Moerkerk – jarenlang de motor van het elftal – stopte.
Ommekeer
Voor de nieuwe hoofdtrainer Tom Verhoek betekende het dat hij in zijn eerste seizoen als eindverantwoordelijke niet alleen een nieuwe speelwijze moest introduceren, maar vooral een nieuwe ploeg moest bouwen. De start was allesbehalve overtuigend. De echte ommekeer kwam pas in november. Niet alleen op het veld, maar vooral daarbuiten. In de kleedkamer vond een open groepsgesprek plaats tussen staf en spelers, waarin verwachtingen, verantwoordelijkheden en onderlinge irritaties werden uitgesproken. Het bleek een belangrijk kantelpunt.
Symbolisch voor die wederopstanding was de uitwedstrijd tegen HBOK op 15 november 2025. In de slotfase zette Mats Eising in de negentigste minuut een aanval op, Tim Brinkman verzorgde de voorzet en Tim Correia tekende voor de winnende 2-3. Achteraf gezien bleek dat moment het startschot voor een indrukwekkende reeks. Tot eind maart bleef WV-HEDW dertien competitiewedstrijden op rij ongeslagen en verloor het van geen enkele concurrent uit de bovenste regionen. Uiteindelijk bleek FC Uitgeest de sterkste ploeg in het resterende voorjaar en promoveerde rechtstreeks naar de Vierde divisie. WV-HEDW moest dat doel zien te bereiken via de zware nacompetitie. En, dat lukte!
Trots
Het eerste woord dat bij Tom Verhoek opkwam na de laatste (beslissende) strafschop? Trots. Niet de opluchting, niet de euforie, niet de ‘revanche’ op de club die niet voor hem koos. Trots. Op zijn spelers, op zijn staf, op een groep die volgens hem een seizoen lang bleef doorgaan, ook toen het tegenzat. En dat deed het vaak.
WV-HEDW, de Amsterdamse ploeg uit Oost, promoveerde na een nacompetitie die crescendo verliep alsnog naar de Vierde divisie. Twee keer werd DTS Ede verslagen. Daarna volgde de finale tegen avv Swift uit Oud-Zuid: 1-1 in het eerste duel, 0-0 na verlenging in de return. Strafschoppen moesten beslissen. Pas na twaalf strafschoppen per ploeg viel de beslissing. De held van de middag: vierde keeper Niels van Gool.
“Na afloop dacht ik vooral dat ik enorm trots op die gasten was”, zegt Verhoek. “Na zoveel hobbels en tegenslag toch promotie afdwingen. Een strafschop missen in de tweede finale, een grote kans krijgen, de keeper geblesseerd zien uitvallen, 120 minuten moeten voetballen. En dat na twee zware doordeweekse wedstrijden tegen DTS Ede en Swift. Ze hebben het steeds weer kunnen opbrengen om door te gaan.”
Aan elkaar gewaagd
Dat de finale een dubbeltje op zijn kant was, voelde Verhoek al tijdens de wedstrijd. Van een vanzelfsprekend gevoel dat WV-HEDW het wel zou afmaken, was geen sprake. “Nee, helemaal niet. Ik vond dat het woensdag en zaterdag superdicht bij elkaar lag. 51-49 procent, maar dan wist je niet voor wie. Swift kon ook nog zoveel op de been brengen vanaf de bank. We waren echt aan elkaar gewaagd.”
Het past bij het seizoen dat Verhoek beschrijft als een lange zoektocht. Toen hij in 2025 bij WV-HEDW begon, was de ambitie duidelijk: terug naar de Vierde divisie. Maar de omstandigheden waren minder eenvoudig. De vereniging had in relatief korte tijd veel meegemaakt, verloor zoals gezegd belangrijke spelers en moest opnieuw bouwen. “Vanuit de club was die ambitie er zeker. Maar er was ook veel gebeurd. Volgens mij hadden ze in de drie jaar voor mij drie trainers gehad. Ik werd nummer vier in een korte tijd. Er gingen basisspelers weg en Jaimy Roemer bleek niet te kunnen spelen. Vooral het eerste halfjaar, de voorbereiding op het seizoen 2025-2026, heeft veel energie gekost om een goede selectie en staf samen te stellen.”
Staf
Die staf werd belangrijk. Met assistenten Bob Aldenberg en Mark Steur koos Verhoek bewust voor verschillende karakters. Mark is fel en zat kort op de groep. Bob was analytisch en sterk in de voorbereiding op tegenstanders. “Achteraf is dat een heel goede match geweest, vind ik. Geen groot toeval, want dit waren de namen die ik zelf had aangedragen bij de technische commissie van WV-HEDW.”
Open gesprek
Sportief begon het stroef. WV-HEDW verloor de eerste twee wedstrijden en Verhoek zocht naar de juiste vorm. Aanvallers waren schaars, buitenspelers ook. Er werd zelfs geëxperimenteerd met andere systemen, een andere manier van spelen. Pas vanaf november kwam de ploeg echt op gang. “Toen hebben we een serie neergezet van dertien wedstrijden. Dat ging over de winterstop heen, vier maanden bijna. Toen dacht ik: dit kunnen wij dus neerzetten.”
Toch was het kantelpunt volgens Verhoek niet alleen een uitslag of een systeemwijziging. Rond de wedstrijd tegen VIOS-W volgde een open gesprek tussen spelersgroep en staf. “We hebben eerlijk uitgesproken wat anders kon. De groep naar de staf, de staf naar de groep. Over trainingen, druk zetten, houding als het tegenzit, inzet tijdens conditionele trainingen. Dat was heel goed. En dat kan alleen als de relatie goed is.”
Relatie
Relatie is een woord dat vaker terugkomt. Verhoek vindt dat een hoofdtrainer zich moet verdiepen in zijn spelers. “Ik denk dat ik me eerder moet aanpassen aan de persoonlijkheden van de spelers dan andersom. Dat hoort bij het vak. Het is de basis om tot succes te komen.”
Trainingskamp
Ook het trainingskamp in januari in Spanje (Barcelona, red.) droeg bij. Niet met de gebruikelijke clichés van “de neuzen dezelfde kant op krijgen”, maar omdat spelers zelf verantwoordelijkheid namen. Tim de Jong en Dion Thomas hadden een grote rol in programma en organisatie. “Dat werd door iedereen omarmd en enorm gewaardeerd. Samen dingen doen, dat is wel een kernwoord van dit jaar geweest.”
Dat ‘samen’ bleek zelfs in de penaltyserie tegen Swift. Verhoek stelde de eerste vijf nemers niet zelf aan. Dat deed de groep. “Zij voelen uiteindelijk ook het beste aan wie er lekker in zit. Uiteindelijk moesten ze allemaal er één nemen, Tim Brinkman uiteindelijk zelfs twee.”
Met de vierde keeper naar de Vierde divisie
En toen was daar ineens keeper Niels van Gool. Niet de eerste, niet de tweede, niet de derde, maar de vierde. Door eerdere blessures bij Dax de Wit en Paul Agne kwam Van Gool uit de O23-1 onder de lat, omdat eerste doelman Dion Thomas het strijdtoneel in de finale gedwongen moest verlaten. In de beslissende serie groeide Van Gool uit tot een soort van symbool van de promotie. “Hij heeft het supergoed gedaan. Die dag gaat hij nooit meer vergeten. Alle foto’s waren van hem, alle liedjes waren voor hem na afloop. Bizar eigenlijk, dat iemand zo ‘uit het niets’ zo’n grote rol kan spelen.”
Verhoek is eerlijk: de factor geluk speelt altijd mee. “Zeker bij zo’n penaltyreeks. Maar sowieso zulke wedstrijden: binnenkant paal, buitenkant paal. Als Swift had gewonnen, hadden zij ook niet kunnen zeggen dat ze veel beter waren. En wij ook niet. Het lag gewoon heel dicht bij elkaar.”
Extra lading
Voor Verhoek persoonlijk had de finaleserie nog een extra lading. Hij werkte vorig seizoen als assistent-trainer – en stagiair voor de cursus VC4/ UEFA A – bij Swift en kent de club, de spelersgroep en trainer Jimmy Simons goed. “Natuurlijk denk je daaraan. Het is ook een supermooie club. Als vorig seizoen dingen anders waren gelopen, had ik daar misschien dit seizoen de hoofdtrainer kunnen zijn. Dat spookt even door je hoofd de laatste dagen. Maar tijdens de wedstrijden was ik daar uiteraard niet meer mee bezig, ik was vooral bezig met WV-HEDW. Zulke sentimenten spelen niet bij mij. Ik had ook niet verwacht dat ik Jimmy zou tegenkomen, hoogstens Wilfred (Den Breejen, red.) dat een goede vriend van mij is. Afgelopen donderdag was ik op zijn bruiloft”
Aantrekkelijk
Nu wacht de Vierde divisie. WV-HEDW had zich al voorbereid op beide scenario’s: promotie of nog een jaar eerste klasse. De stap omhoog vraagt meer. Meer wedstrijden, eerder beginnen, minder vrije weekenden, een bredere selectie en hogere intensiteit. “In de Vierde divisie moet je iedere week fit en fris aan de start komen. Je kunt niet op negentig procent beginnen.”
Verhoek hoopt op een aantrekkelijke indeling, met clubs als JOS Watergraafsmeer, DVVA, FC Aalsmeer, sv Hoofddorp, HC & FC Victoria en Kampong. “Dat zou echt een mooie competitie-indeling zijn. Ik kijk ernaar uit. De groep ook.”
De selectie is volgens hem zo goed als rond, al zou een extra buitenspeler welkom zijn. Belangrijker nog: de promotie is niet alleen het resultaat van de ervaren krachten, maar ook van doorgebroken talenten. Verhoek noemt bewust Thijs Roerink, Levy van Lierop, Mats Eising, Sam de Hingh, Paul Agne en Dylan Cardol (vertrekt naar VVSB, red.) naast meer ervaren spelers als Jordy Dijkhuizen, Tim Brinkman, Tim de Jong, Tim Coreia en Dion Thomas, terwijl Denis Wooninck na een jaar revalidatie terugkeerde en opnieuw van waarde werd.
“Die mix is uiteindelijk heel belangrijk geweest voor het succes.”
Plan A
De promotie betekent niet dat het werk erop zit. Integendeel. Vanaf deze week gaat bij WV-HEDW ‘Plan A’ uit de kast: voorbereiden op een seizoen in de Vierde divisie. Een competitie die binnen de club bekend terrein is, maar ook bekendstaat om haar meedogenloosheid. De lessen uit het verleden zijn nog vers. In het laatste seizoen op dit niveau kreeg WV-HEDW liefst 74 tegentreffers te verwerken. Aanvallend voetbal alleen is in de Vierde divisie dus niet voldoende.
Dat betekent eerder beschikbaar zijn, fitter worden, een langere competitie aankunnen en week in week uit honderd procent leveren. Het betekent ook harder verdedigen, slimmer omgaan met wedstrijden en de selectie verder verbreden. Achter de schermen wordt daar al maanden rekening mee gehouden. De selectie is grotendeels rond, maar zoals Verhoek zelf aangeeft: in de weken na een promotie dient zich soms onverwacht nog een buitenkansje aan.
Trots
Eerst is er ruimte voor trots. Op een seizoen dat begon met twijfel, onderweg werd gekenmerkt door tegenslagen en uiteindelijk eindigde met een vierde keeper als held van de middag. Nu wacht alweer de volgende uitdaging. Want promoveren naar de Vierde divisie is één ding. Er blijven, is een heel ander verhaal.
Zo eindigde een seizoen dat begon met zoeken en schuren alsnog met feest. Niet omdat WV-HEDW overal doorheen walste, maar omdat de ploeg bleef staan. Ook toen het pijn deed. Ook toen het fysiek zwaar werd. Ook toen de finale veranderde in een zenuwslopende strafschoppenmarathon. En precies daarom dacht Verhoek na afloop niet eerst aan zichzelf, zijn debuutjaar als hoofdtrainer op eerste klasse niveau of de druk van de opdracht. Hij dacht aan zijn spelers. “Trots”, zegt hij nog eens. “Dat was het eerste.”
