Het Amsterdamsche Voetbal Doelgericht
Het is winter in Amsterdam. De velden in de ochtend zijn wit van de vrieskou, de lucht is kraakhelder blauw en langs de zijlijn staan de voetbalouders met dampende koffie in hun handen. Het zijn de weken waarin het jeugdvoetbal weer opstart en onder de oppervlakte gebeurt weer van alles.
Bij Het Amsterdamsche voetbal volgen we dit seizoen vier jonge spelers: Max (15), Julio (14), Sarah (13) en Florian (12). Vier verschillende leeftijden, teams en persoonlijkheden, maar verbonden door dezelfde liefde voor het spel.
Max lacht wanneer hij de telefoon opneemt. Het is nog het begin van de middag een ongebruikelijk tijdstip voor een vijftienjarige om even met elkaar te bellen, maar hij klinkt helder en ontspannen. Misschien omdat hij later op de dag weer kan doen wat hij het liefste doet: een (oefen)wedstrijd voetballen.
De afgelopen periode stond voor Max deels in het teken van herstel. Een blessure hield hem even bezig, maar inmiddels voelt hij zich weer vrij op het veld. “Ik had geen last. Het gaat gewoon goed,” zegt hij nuchter, alsof het vanzelfsprekend is. Toch weet hij ook hoe dat gevoel anders kan zijn. Juist daarom waren de trainingen belangrijk.
Tijdens de winterperiode werd er volop doorgetraind, ook zonder competitieverplichtingen. Afgelopen zaterdag geen oefenwedstrijd “dat ging niet door”, maar dinsdagavond gelukkig wel tegen Hercules uit Utrecht. Afgelopen weekend waren er wel serieuze trainingsmomenten bij FC Aalsmeer. “We hebben gewoon lekker getraind met het team,” vertelt Max. “Onze trainer had de hele week gebeld met tegenstanders, maar steeds werd er op het laatste moment afgezegd.” Ook individueel wordt er gewerkt door Max. Zondagochtend stond er keeperstraining op het programma met Marijn van Wandelen. “Het ging heel goed,” zegt Max. Het is veelzeggend: Max wil zich ontwikkelen, staat open voor extra werk en ziet training niet als verplichting, maar als kans. Zeker met een keepertrainer als Marijn die zelf uitkomend in de derde divisie bij VVSB in Noordwijkerhout. Komend weekend staat de eerste competitiewedstrijd tegen DSS in Aalsmeer op de planning voor Max. “We zien wel,” klinkt het haast volwassen als we even doorvragen naar de verwachting voor de komende maanden. In het najaar deed FC Aalsmeer O17 lang mee om de prijzen voor een stap naar een hogere divisie.
Julio praat snel. Enthousiast, analytisch en met een opvallende volwassenheid voor zijn leeftijd. Hij is veertien, maar klinkt soms als iemand die het spel al jaren met een soort van ‘helikopterview’ beschouwt.
De week en het weekend was druk met zijn team RKAVIC O15. “Veel gedaan,” zegt hij lachend, doelend op school en andere verplichtingen. “De trainingen waren loodzwaar.” Voetbal is nooit ver weg bij Julio. Die liefde voor het spel in de breedte – niet alleen zijn eigen wedstrijden, maar ook het grote voetbal – past bij Julio. Hij kijkt, analyseert en denkt na. Zeker na wedstrijden die niet lopen zoals gehoopt.
Er was een belangrijke bekerwedstrijd afgelopen zaterdag tegen Hollandia O15-1. Goed gespeeld, maar toch verloren. Julio baalt, maar blijft opmerkelijk kalm. “Het zijn leermomenten,” zegt hij. “Je kan winnen en blij zijn, maar je doet het nooit alleen. Je doet het met een team.” Het is een inzicht dat veel trainers graag horen, maar zelden zo helder verwoord krijgen van een speler van veertien. Julio gaat verder: zelfs als je zelf veel scoort, blijft het een teamsport. “Als er achterin of op het middenveld iets misgaat en daar komt een tegendoelpunt uit, dan is het het team dat de fout maakt. Niet één iemand.” RKAVIC O15 stond met 4-1 voor in het bekerduel tegen Hollandia O15, de tegenpartij kwam terug tot 4-4 en uiteindelijk werden de strafschoppen met 3-4 (allebei de teams mochten er vijf nemen, red.) verloren. ‘Ik schoot zelf een strafschop op de paal, dat was een enorm baalmoment.”
Die manier van denken helpt hem relativeren. Natuurlijk wil hij winnen, natuurlijk baalt hij van een nederlaag, maar hij ziet ook het grotere plaatje. Groei, samenwerking, verantwoordelijkheid delen. Het zijn woorden die hij niet elke keer letterlijk gebruikt, maar die wel steeds doorklinken in alles wat hij zegt.
Er zijn ook andere ontwikkelingen, maar daar wil hij voorzichtig mee zijn. Die terughoudendheid laat zien dat hij niet alleen op het veld, maar ook daarbuiten veel meer nadenkt over wat hij deelt en wanneer. Julio is iemand die het voetbalspel goed begrijpt en er woorden aan kan geven. Iemand die misschien later langs de lijn of voor een camera belandt als analist? Maar voorlopig staat hij nog gewoon lekker op het veld, als onderdeel van een team, bezig met hetzelfde als de rest: beter worden, samen.
Bij Sarah gaat het gesprek al snel over trainen, wedstrijden en… keepers. Of beter gezegd: nog altijd het gebrek eraan. Haar team speelt in de eerste klasse en dat is te merken. “Het is gewoon vervelend als mensen uit het team moeten keepen,” zegt ze eerlijk. “Er zijn doelpunten waarvan je denkt: met een echte keeper was dat anders geweest.” Zelf stond Sarah al vier duels onder de lat, niet haar specialiteit.
Toch klinkt er geen frustratie. Het is meer een constatering. Haar laatste competitiewedstrijd werd met 5–3 verloren, maar Sarah scoorde. “Het was wel spannend,” vertelt ze als ze net uit school komt en haar tas met boeken in de hoek heeft gezet. Het team begon zaterdag goed, kwam op 1–1, maar daarna ging het snel. Verliezen doet eventjes pijn, maar ook dat plaatst ze in perspectief. “In principe was het gewoon prima.” Strijdlustig: “We moeten nog een keer tegen ze en dan hopen we dat we winnen.”
De ontwikkeling van het team is duidelijk zichtbaar. In de eerste klasse was het voor de winterstop nog wennen. “De eerste paar wedstrijden verloren we bijna alles,” zegt ze. Maar richting de winterstop ging het steeds beter. Dat ze op niveau zijn gebleven, voelt als een overwinning op zich. Naast haar eigen team traint Sarah ook regelmatig mee met oudere meiden. Zo deed ze mee aan een zaaltraining met MO17-1 en had ze een gezamenlijke lunch in de voetbalkantine voorafgaand aan oefenwedstrijden tegen Sporting ’70 uit Utrecht. MO13-1, MO15-1 en MO17-1 samen: drie teams, één clubgevoel bij FC Abcoude.
Het hoogtepunt van haar week? Een talenten dag bij FC De Bilt. Zondag, samen met teamgenoot Femke. Vier-tegen-vier wedstrijden, gemengde teams, iets meer jongens dan meiden. “Ik vond het helemaal leuk,” zegt Sarah. “Gewoon lekker voetballen.” Ze is door naar de tweede ronde, die in maart plaatsvindt. Zelf lijkt ze er nauwelijks bij stil te staan. “Het was een hele leuke dag,” herhaalt ze. Dat typeert haar: onbevangen, bescheiden, gefocust op het spel zelf. Afgelopen zaterdag speelde Sarah tegen CSW en komende zaterdag op eigen veld tegen Buitenveldert MO15. Start is om 10.15 uur.
Voor Florian was afgelopen zaterdag tegen Koninklijke HFC er ééntje van veel gemiste kansen. Letterlijk. Een wedstrijd waarin alles klopte, behalve het scorebord. “We hadden écht heel veel kansen,” vertelt hij. “Maar echt niks ging erin.”
,,Het is frustrerend. Je voelt dat je beter bent, dat je de wedstrijd controleert, maar de bal wil er niet in.” Tegen HFC gebeurde het opnieuw. Eén kans voor de tegenstander, één goal. “Best wel onterecht,” zegt Florian, met duidelijke analyse.
In de tweede helft hetzelfde verhaal. Veel druk, weinig rendement. En dan weer een doelpunt tegen uit de enige aanval. “Onnodig,” noemt Florian de nederlaag. Het zijn wedstrijden waar je als team sterker uit kunt komen, maar die op dat moment vooral een beetje pijn doen. Toch blijft Florian realistisch. Hij zag ook dat het spel goed was. Dat het verschil soms in details zit: een bal op de paal, lat en een keeper die net even iets te vaak goed staat, momenten van simpele pech. “Het zijn één van die wedstrijden in een lang voetbalseizoen dat het gewoon nét niet lukt,” zegt hij.
De focus ligt alweer op wat komt. Een bekerwedstrijd tegen BVO Sparta, uit, aankomende zaterdag 31 januari. Op het trainingscomplex Nieuw Terbregge, niet op Het Kasteel, maar dat maakt de spanning niet minder. Vroeg verzamelen, om 07.00 uur bij de club, busreis richting Rotterdam, muziekje aan. Rituelen die langzaam vertrouwd raken. Florian vertelt hoe hij zich voorbereidt op der wedstrijd: goed eten, op tijd naar bed, geen gekke dingen. Hij weet wat voor hem werkt. Mocht het op beslissende strafschoppen aankomen, dan staat hij zijn mannetje. “Ik heb wel een beetje gezonde spanning, maar meestal schiet ik ze erin,” zegt hij met rustig vertrouwen.
Daarnaast zijn er oefenwedstrijden – deze en volgende week – tegen grote clubs als Ajax en AZ. Niet om per se te winnen, maar om te leren en voor te bereiden. “We trainen nu ook veel op de kansen afmaken in de zestien,” vertelt hij. Een logisch gevolg van de afgelopen weken.
In zijn team speelt ook de realiteit van het hedendaagse jeugdvoetbal. Medespelers die worden gevraagd door meerdere profclubs. “Ik vind het heel leuk voor hem,” zegt Florian over teamgenoot Jaël die volgend seizoen 2026-2027 definitief naar AZ gaat. “Hij is belangrijk voor het team. Dat is best jammer voor ons en WV-HEDW, maar het is ook heel mooi.” Ook de twee meiden die in het team spelen, Malou en Meintje, mogen op warme belangstelling rekenen van BVO’s als Ajax, Telstar én AZ. Mijntje is uitgenodigd door AZ in Alkmaar voor drie trainingen bij de MO16 en gaat ervaren hoe een andere BVO werkt.
Zelf is Florian nog niet officieel gescout, maar dat lijkt hem niet direct bezig te houden. “Ik hoor wel dat ze regelmatig komen kijken en ik op een lijstje sta. Het maakt me trouwens niet uit wat voor club,” zegt Florian. “Als ik maar kan voetballen.” PSV in Eindhoven? “Dat is wel een stukje rijden, maar ook dat sluit ik niet gelijk uit, haha.”
Groei
Max werkt aan vertrouwen en lijkt klaar voor de competitiestart. Julio had pittige trainingen achter de rug, een bekerwedstrijd tegen een team uit een hogere divisie die ze maar nipt verloren en heel bewust beseft wat teamgevoel betekent. Sarah groeit in stilte, zonder zichzelf op de voorgrond te plaatsen. Florian ervaart hoe dun de lijn is tussen domineren en verliezen. Samen vormen ze een mozaïek van het Amsterdamse jeugdvoetbal. Het seizoen is nog lang. De winter is volop aanwezig, het voorjaar komt straks eraan. En ergens tussen trainingen, wedstrijden en gesprekken door groeien deze vier verder.
Raak je geïnspireerd door deze verhalen en wil je jezelf ontwikkelen als jeugdtrainer-coach? De Gemeente Amsterdam kan je helpen met een (gratis) opleiding tot jeugdtrainer waar je de basisbeginselen leert van het vak. Kijk dan eens op de Voetbalagenda van de Gemeente Amsterdam. Klik hier. Samen vormen de vier jeugdspelers een dwarsdoorsnede van wat jeugdvoetbal écht is: leren, beleven en groeien — op én naast het veld.
