Het Amsterdamsche Voetbal Doelgericht
Drie jonge voetballers, drie verschillende verhalen. Bij TOS-Actief MO17-1 wordt inmiddels volop gewonnen, bij NFC O15-1 moet de knop om en bij WV-HEDW O14-1 lijken gelijke spelen inmiddels een abonnement te zijn geworden. In de negende aflevering van Het Amsterdamsche Jeugdvoetbal volgen we Nika, Aaron en Rahim. Over winnen en verliezen, huiswerk en toetsweken, een vrolijke kleedkamer die soms iets té gezellig is en grote dromen tussen de doelpalen.
De ene voetballer komt zaterdagmiddag met een brede glimlach van het veld, de ander heeft even tijd nodig om een nederlaag te verwerken. En soms weet je na zestig, zeventig of tachtig minuten nog altijd niet zo goed wat je met het resultaat aan moet. Dat laatste is bij WV-HEDW O14-1 inmiddels bijna een wekelijkse traditie. Het jeugdvoetbal blijft een bijzondere wereld. De ene week ben je de held, de volgende week lukt er helemaal niets. Ondertussen moeten er toetsen worden gemaakt, huiswerk worden ingeleverd en willen vrienden ook nog weleens iets leuks ondernemen. En dan hebben we het nog niet eens over de ambities. Want waarom zou je niet dromen van Ajax, Manchester City of Barcelona? Nika houdt bij TOS-Actief achterin de boel op orde, Aaron probeert bij NFC vooral zijn hoofd koel te houden en Rahim staat bij WV-HEDW tussen de palen.
Nika (TOS-Actief MO17-1): winnen is leuk, maar vijf jaar niet scoren is ook een prestatie
Bij TOS-Actief MO17-1 is de stemming momenteel uitstekend. De Amsterdamse meiden hebben de smaak van het winnen weer te pakken. Na een overtuigende 8-0 overwinning werd afgelopen zaterdag opnieuw gewonnen, ditmaal met 3-0. Centrale verdediger Nika geniet zichtbaar van de ontwikkeling van haar ploeg. Toch is het verhaal van TOS-Actief niet zo eenvoudig als de recente uitslagen doen vermoeden. Het team bevindt zich al langer in een merkwaardige situatie. In de eerste klasse is het vaak hard werken en verliezen, terwijl de ploeg in de tweede klasse juist regelmatig een maatje te groot blijkt voor de tegenstanders.
Nika kan er inmiddels bijna om lachen. “Wat wij vaak hebben, is dat we in de eerste klasse echt laatste worden. Dan gaan we naar de tweede klasse en winnen we eigenlijk alles. Vervolgens gaan we weer naar de eerste klasse en verliezen we best wel wat. Eigenlijk zouden we in een klasse daartussen moeten spelen, maar die is er niet. Dus we wisselen steeds tussen die twee niveaus. Nu zitten we weer in de tweede klasse en winnen we best veel. Dat is soms ook wel lekker.”
Van verdedigen naar aanvallen
De 3-0 overwinning van zaterdag was overtuigend, maar volgens Nika had de uitslag nog aanzienlijk hoger kunnen uitvallen. De Amsterdamse ‘dames’ creëerde voldoende mogelijkheden, alleen ontbrak het soms aan een goede afronding. “Eigenlijk hadden we zaterdag best veel meer kunnen scoren. Ik denk dat we nu meer op het afronden gaan trainen, omdat dat in deze wedstrijden meer aan bod komt. Als we in de eerste klasse spelen, moeten we veel meer verdedigen, overspelen en opbouwen. Dan train je automatisch ook op andere dingen. Dat is wel het verschil tussen die twee klassen.”
Zelf staat Nika centraal achterin. Een positie die haar uitstekend bevalt. Ze heeft het hele veld voor zich en ziet hoe haar ploeg steeds beter leert voetballen. “Ik zie eigenlijk alles. Eerst was het vaak zo dat we de bal na één of twee keer overspelen alweer kwijtraakten. Nu zie ik dat we de bal veel langer in de ploeg kunnen houden. Omdat ik achterin sta, kan ik dat allemaal goed bekijken. Het is echt leuk om te zien hoe die bal steeds rondgaat, hoe we beter opbouwen en uiteindelijk helemaal naar voren spelen. Als daar dan ook nog een doelpunt uit komt, is dat natuurlijk helemaal mooi.”
Zelf gaat ze niet al te vaak mee naar voren. Nika bewaakt liever het fort. En dat heeft gevolgen voor haar persoonlijke doelpuntenproductie. “Ik heb volgens mij al vijf jaar niet meer gescoord. Dat is wel jammer, maar ik vind het niet heel erg hoor.” Vijf jaar zonder doelpunt. Menig spits zou er slapeloze nachten van krijgen. Nika haalt er haar schouders over op. Haar bijdrage aan het team wordt nu eenmaal niet afgemeten aan het aantal treffers. Dat wil overigens niet zeggen dat ze geen behoorlijk schot in haar benen heeft. “Ik heb best wel een hard schot. Als we een vrije trap op onze eigen helft krijgen, neem ik die meestal. Soms ook nog een stukje over de middenlijn. Verder naar voren neemt Aimy, die op het middenveld staat, vaak de vrije trappen.” Misschien moet Aimy binnenkort eens een keertje opzij stappen. Al is het maar om die vijf jaar zonder doelpunt eindelijk uit de boeken te krijgen.
Eerst de toetsen
Buiten het voetbal heeft Nika nog een heel andere uitdaging. Ze zit in VWO-5 en merkt dat het schoolleven behoorlijk wat tijd en energie vraagt. Zeker in de periode van toetsweken. “Ik zit nu in mijn voor-examenjaar, dus het is best zwaar. Ik heb net een toetsweek gehad en daardoor ook een paar trainingen gemist. Maar andere meiden hebben deze week of volgende week weer toetsen. Daardoor zijn er soms heel veel speelsters tegelijk niet op de training. Een paar meiden zitten ook al in hun examenjaar. Volgend jaar wordt het voor mij waarschijnlijk nog drukker.”
Op maandag en donderdag zijn de dagen bijzonder lang. Eerst een volledige schooldag, daarna door naar het voetbalveld. “Op de dagen dat wij trainen, heb ik school tot half vijf. Dan kom ik helemaal moe uit school. Toch vind ik het lekker om daarna nog te gaan trainen. Je bent even met iets anders bezig en kunt je hoofd leegmaken. Maar het zijn wel lange dagen. Soms ben ik pas rond acht uur thuis. In een toetsweek is het dan best moeilijk om iedere keer naar de training te gaan. Meestal lukt het gelukkig wel.”
En alsof dat nog niet genoeg is, moet er natuurlijk ook ruimte blijven voor vrienden en ontspanning. “Vroeger ging ik met een vriendin uit het team ook nog naar de sportschool. Maar dat werd echt te veel. We hadden er uiteindelijk ook niet zoveel zin meer in. Nu spreek ik gewoon regelmatig met vrienden af, in het weekend of doordeweeks. Verder is het eigenlijk vooral school en voetbal.”
Scheikunde? Liever niet
Over haar toekomst heeft Nika nog geen definitieve beslissing genomen. Ze volgt het profiel Natuur en Gezondheid en heeft belangstelling voor biologie. Eén vak valt daarbij nadrukkelijk buiten haar favorietenlijst. “Ik heb een N&G-vakkenpakket, met biologie en aardrijkskunde. Dat vind ik op zich wel leuk. Maar scheikunde is echt helemaal niet mijn ding. Dat kan ik echt niet. Ik denk dat ik later iets met biologie wil doen, maar wat precies weet ik nog niet.” Gelukkig heeft Nika nog even om daarover na te denken. Voorlopig liggen de prioriteiten bij school, vrienden en voetbal. En wie weet komt er binnenkort ook nog dat langverwachte doelpunt. Vijf jaar wachten is tenslotte lang genoeg.
Aaron (NFC O15-1): een rustige jongen in een soms iets te vrolijke kleedkamer
Wie Aaron (14) van NFC O15-1 spreekt, merkt al snel dat hij behoorlijk nuchter in het leven staat. Hij houdt van voetbal, wil graag winnen, maar heeft weinig behoefte aan ruzie, geschreeuw of overdreven emoties op of rondom een voetbal (sport)veld. Dat is misschien niet de eerste eigenschap die je verwacht bij een jonge voetballer die op zaterdag alles geeft om drie punten binnen te halen. Maar Aaron ziet dat anders. “Ik word niet snel boos op het veld. Dat heb ik eigenlijk altijd al een mooie eigenschap van mezelf gevonden. Ik vind het gewoon niet fijn om boos te worden. Ik ben daar best rustig in. Ik vind het eigenlijk best dom om een sport zo erg je emoties te laten beïnvloeden. Natuurlijk wil ik winnen, maar je moet ook kunnen verliezen. Ik hou ook helemaal niet van ruzie. Sommige mensen vinden dat blijkbaar leuk, maar ik niet.”
Een opvallend volwassen antwoord. Zeker in een voetbalwereld waarin soms al na vijf minuten de eerste armen omhooggaan richting de scheidsrechter. Aaron kiest liever voor een andere aanpak. En mocht er ergens ruzie ontstaan, dan hoeft niemand erop te rekenen dat hij vooraan staat om mee te doen. “Nee, zeker niet. Ik probeer het liever op te lossen. Of ik laat het gewoon gaan.”
Van RODA’23 naar een internationale voetbalwereld
Aaron kwam ongeveer drie jaar geleden bij NFC terecht. Daarvoor speelde hij bij RODA’23, maar hij voelde zich destijds niet altijd prettig bij de sfeer. Zijn broer bracht uiteindelijk de oplossing. “Ik heb vroeger bij RODA gespeeld, maar ik vond de sfeer daar niet altijd even fijn. Op een gegeven moment ben ik gestopt. Mijn broer ging later bij NFC voetballen. Ik weet eigenlijk niet eens precies hoe hij daar terechtkwam, maar hij vond het heel leuk. Toen dacht ik: laat ik het ook weer proberen. Zo ben ik bij NFC gekomen.”
Daar wachtte hem een bijzondere voetbalomgeving. NFC heeft een internationaal karakter en binnen de jeugdteams wordt regelmatig Engels gesproken. Dat was in het begin nog niet zo’n probleem, maar naarmate Aaron in hogere teams terechtkwam, veranderde dat. “Mijn eerste team was nog best Nederlands. Maar toen ik in hogere teams ging spelen, werd er steeds meer Engels gesproken. Dat was in het begin wel wennen. Inmiddels vind ik het gewoon leuk en heb ik het hier echt naar mijn zin.” Voetballen bij NFC betekent dus niet alleen werken aan je techniek en conditie, maar ook regelmatig je Engels oefenen. Een soort extra schoolvak, alleen zonder proefwerk.
Overal inzetbaar
Op het veld is Aaron een veelzijdige speler. Waar hij vroeger vooral centraal achterin speelde, wordt hij tegenwoordig op verschillende posities ingezet. “Ik speelde vroeger eigenlijk alleen maar centraal achterin. Nu speel ik ook rechtsback, rechtsbuiten en soms als spits. Als ik rechtsachter sta, ga ik veel langs de zijlijn. Veel omhoog en omlaag op het veld dus. Ik heb best veel loopvermogen en ben ook vrij lang. Daardoor ben ik behoorlijk sterk.”
Een speler die zowel achterin als voorin uit de voeten kan, is voor iedere trainer prettig. Zeker wanneer de wedstrijd om een andere aanpak vraagt. Maar afgelopen zaterdag lukte het NFC niet om de kwaliteiten voldoende te benutten tegen SCPB’22. Tegen RODA’23 werd vooraf ook verloren. Een teleurstellend resultaat. Voor Aaron kwam het verlies niet helemaal uit de lucht vallen. “We hadden woensdag ook al verloren van RODA. Voor ons zijn wedstrijden tussen NFC en RODA toch altijd een soort klassiekers. Dus dat vonden we allemaal heel vervelend. Zaterdag zaten we gewoon niet lekker in de wedstrijd. Het spel was niet eens zo heel slecht, maar we waren niet scherp genoeg. Voor de wedstrijd werd er in de kleedkamer heel veel gelachen. Het was allemaal niet helemaal serieus. Ik denk dat we dat uiteindelijk op het veld hebben gemerkt.”
Eerst lachen, daarna voetballen
Een goede sfeer is natuurlijk een belangrijk onderdeel van jeugdvoetbal. Maar volgens Aaron kan het ook doorslaan. Wanneer de spelers te ontspannen aan een wedstrijd beginnen, duurt het soms te lang voordat iedereen echt wakker is. “Dat zie ik heel vaak terug in ons team. Het lijkt wel alsof we de echte honger om te voetballen pas tijdens de eerste helft en na de rust krijgen. Terwijl je die eigenlijk al tijdens de warming-up moet hebben. Omdat we voor de wedstrijd niet altijd serieus genoeg zijn, is de warming-up soms ook niet intensief genoeg. Dat nemen we vervolgens mee de wedstrijd in. Pas in de tweede helft gaan we dan echt beter spelen.”
Tegen SCPB ’22 kwam die omschakeling te laat. NFC slaagde er na de pauze niet meer in om gelijk te maken. “We hebben vaker wedstrijden gehad waarin we achterstonden en toch terugkwamen. Daarom was die achterstand op zichzelf niet meteen een probleem. Maar deze keer lukte het gewoon niet. Als we iedere wedstrijd vanaf het begin zouden spelen zoals we vaak in de tweede helft doen, zouden we veel betere resultaten halen.”
Kampioen? Aaron is realistisch
Waar ploeggenoten eerder nog voorzichtig over een kampioenschap spraken, kijkt Aaron inmiddels wat anders naar de ranglijst. “Dat heb ik eigenlijk al lang uit mijn hoofd gezet. Kampioen worden? Nee, dat wordt hem niet.” Het klinkt misschien wat hard, maar Aaron is vooral realistisch. NFC heeft nog een wedstrijd tegoed, maar de achterstand op de bovenste ploegen is aanzienlijk. De doelstelling is daarom bijgesteld: zo hoog mogelijk eindigen. En daarvoor moet het zaterdag tegen De Volewijckers, de nummer twee van de ranglijst, beter. “We hebben het nog niet uitgebreid met elkaar over de wedstrijden gehad. Maar ik wil zeker mijn punt maken dat we vanaf het begin serieuzer moeten zijn. Ik denk echt dat we daardoor beter kunnen gaan voetballen. Er wordt in de kleedkamer wel naar elkaar geluisterd. Ik heb misschien niet ontzettend veel invloed, maar iedereen kan gewoon zijn mening geven.”
Misschien ligt daar wel een belangrijke rol voor Aaron. Niet als de jongen die het hardst schreeuwt, maar als degene die rustig uitlegt wat er anders moet. En als zijn ploeggenoten vóór de wedstrijd iets minder lachen en ná de wedstrijd iets meer reden hebben om te lachen, is er al veel gewonnen.
Rahim (WV-HEDW O14-1): zes gelijke spelen, kritische woorden en dromen van Ajax
Bij WV-HEDW O14-1 weten ze inmiddels precies hoe een gelijkspel voelt. De ploeg speelde zaterdag tegen Waterwijk met 3-3 gelijk. Het was alweer de zesde puntendeling van het seizoen. Voor doelman Rahim is dat bepaald geen reden om tevreden achterover te leunen. De dertienjarige keeper is kritisch op zijn ploeg, maar ook op zichzelf. “Het is gewoon jammer. We waren zaterdag niet scherp genoeg. Eigenlijk hadden we misschien wel moeten verliezen, want ik vond niet dat we het gelijkspel echt verdienden. We moeten gewoon scherper zijn. Dat begint ook bij de trainingen. Soms zijn we daar niet serieus genoeg en wordt er wel veel gelachen. Dan verliezen we op zaterdag en zeggen we dat we de volgende keer moeten winnen. Maar als we zelf op de trainingen niet alles goed doen, wordt dat natuurlijk lastig.”
Het zijn duidelijke woorden van een jonge keeper die pas sinds afgelopen zomer bij WV-HEDW speelt.
Van de buren naar WV-HEDW
Rahim kwam over van DTA Fortius, de buurvereniging op Sportpark Middenmeer. Een overstap waarvoor hij niet ver hoefde te reizen, maar die sportief wel degelijk een verandering betekende. “Ik speelde hiervoor bij DTA Fortius. Daar speelde ik ook in de selectie, maar ik wilde graag op een hoger niveau voetballen. Daarom heb ik voor WV-HEDW gekozen. Het is echt een leuk team en ik heb het hier goed naar mijn zin. Het niveau ligt wel een stuk hoger en het spel gaat veel sneller. Daar moest ik in het begin aan wennen.”
Bij WV-HEDW deelt hij de positie onder de lat met Vasco. Rahim weet precies waar zijn sterke punten liggen. “Ik ben vooral goed in één-tegen-één-situaties en mijn reflexen. Ik kan snel uitkomen en mezelf groot maken, of juist klein wanneer dat nodig is. En hoge ballen, daar ben ik ook goed in. Die zijn eigenlijk allemaal voor mij.” Aan zelfvertrouwen ontbreekt het de jonge doelman in ieder geval niet. Rahim is ongeveer 1,68 meter lang en verwacht zelf nog flink te groeien. Als het aan hem ligt, komt hij uiteindelijk ergens in de buurt van 1,90 meter uit. Een lengte waarmee hij als keeper aardig uit de voeten zou kunnen. Maar voorlopig moet hij het vooral hebben van zijn reactiesnelheid, timing en durf.
Drie keer achter, toch nog een punt
De wedstrijd tegen Waterwijk kende zaterdag een bijzonder verloop. WV-HEDW begon goed en kwam al vroeg op voorsprong. Daarna ging het mis. Rahim zag zijn ploeg het initiatief verliezen en merkte dat de tegendoelpunten ook mentaal hun uitwerking hadden. “We begonnen eigenlijk heel goed. In de eerste minuten speelden we sterk en kwamen we snel op voorsprong. Maar daarna gaven we het weer weg. Toen we een tegendoelpunt kregen, gingen de koppies omlaag. Vervolgens kregen we ook de 2-1 tegen. Gelukkig kwamen we vlak voor rust weer op 2-2 en kregen we nieuwe energie. Maar meteen na rust kregen we opnieuw een tegendoelpunt. Dat was echt zonde.”
WV-HEDW moest opnieuw in de achtervolging. Lange tijd leek de ploeg met lege handen achter te blijven, totdat Bastiaan in de allerlaatste seconden alsnog de gelijkmaker binnenschoot. Maxim en Jeremiah hadden eerder al voor de Amsterdamse doelpunten gezorgd. Een punt gered, maar opnieuw geen overwinning. Voor Rahim was het een wedstrijd met goede en minder goede momenten. “Sommige momenten was ik tevreden over mezelf, andere momenten niet. Ik heb een paar goede reddingen gemaakt, maar ook kleine foutjes. Vooral bij het uitkomen ging het goed. Dan kom ik snel mijn doel uit, maak ik mezelf klein en probeer ik de bal te pakken. Ook bij hoge ballen voelde ik me sterk. Maar ik weet dat er nog dingen beter moeten.”
Balen op zaterdag
Opvallend genoeg raakt Rahim daarmee hetzelfde onderwerp aan als Aaron bij NFC. Ook bij WV-HEDW lijkt de gezelligheid soms ten koste te gaan van de concentratie. Het is een herkenbaar verschijnsel in het jeugdvoetbal. Met vrienden trainen is leuk, maar wanneer iedereen vooral met elkaar bezig is, wordt er soms vergeten waarvoor die training eigenlijk bedoeld is. Rahim ziet dat zelf ook. “Op trainingen zijn we soms niet serieus genoeg. We lachen veel en doen niet altijd alles even scherp. Dan zeggen we na een wedstrijd dat we moeten winnen, maar daar moeten we zelf ook iets voor doen. De laatste training ging het gelukkig wel goed. Alleen moeten we dat vaker laten zien.”
De situatie op de ranglijst maakt het er niet eenvoudiger op. WV-HEDW staat onderaan in een sterke competitie. Zes gelijke spelen leveren weliswaar zes punten op, maar schieten minder op dan drie overwinningen. Toch wil Rahim niet bij de pakken neerzitten. Er zijn nog wedstrijden te spelen en iedere overwinning kan het vertrouwen vergroten.
Donnarumma, Ajax en een klein uitstapje naar Barcelona
Zoals zoveel jonge keepers heeft Rahim voorbeelden naar wie hij graag kijkt. Gianluigi Donnarumma, tegenwoordig actief bij Manchester City, staat hoog op zijn lijstje. Ook Marc-André ter Stegen en de doelman van NEC kunnen op zijn belangstelling rekenen. Maar zijn favoriete club is Ajax. Wanneer de gelegenheid zich voordoet, bezoekt Rahim graag een wedstrijd in de Johan Cruijff ArenA. “Ik ga soms naar Ajax kijken. Ik heb zelf geen seizoenkaart, maar via een kennis kan ik af en toe mee. Dat is heel leuk. Soms let ik speciaal op de keeper, maar meestal kijk ik gewoon naar de hele wedstrijd.”
Zijn grote droom is duidelijk: profkeeper worden. En het liefst bij Ajax. “Ja, ik wil eigenlijk graag prof worden. Het liefst keeper bij Ajax. En als dat niet lukt, zou ik ook wel bij Barcelona willen spelen.” Een bescheiden alternatief dus. Ajax of Barcelona. En mocht het allebei niet lukken, dan is er altijd nog WV-HEDW. Rahim kan daar gelukkig ook wel om lachen. Voorlopig ligt zijn toekomst gewoon op Sportpark Middenmeer, waar hij samen met de andere keeper Vasco probeert de doelpunten tegen te houden. Het niveau is hoog, de tegenstanders zijn sterk en de resultaten vallen nog niet altijd mee. Wordt vervolgd in Het Amsterdamsche Jeugdvoetbal.
Programma zaterdag 14 november 2026
- AFC IJburg MO17-1 – TOS-Actief MO17-1 (12.00 uur)
- asc De Volewijckers O15-1 – NFC O15-1 (12.00 uur)
- WV-HEDW O14-1 – Zeeburgia O14-1 (10.15 uur)
Raak je geïnspireerd door deze verhalen en wil je jezelf ontwikkelen als jeugdtrainer-coach? De Gemeente Amsterdam kan je helpen met een (gratis) opleiding tot jeugdtrainer waar je de basisbeginselen leert van het vak. Kijk dan eens op de Voetbalagenda van de Gemeente Amsterdam. Klik hier. Samen vormen de drie jeugdteams een dwarsdoorsnede van wat jeugdvoetbal écht is: leren, beleven en groeien – op én naast het veld.
