Home / Algemeen / Hoe is het met… Marcel Looijer

Hoe is het met… Marcel Looijer

Uit het oog maar niet uit het hart. In de rubriek ‘Hoe is het met…’ gaan we op zoek naar bekenden uit de Amsterdamsche voetbalwereld die uit het gezichtsveld zijn verdwenen. In deel 8 Marcel Looijer (56), in de jaren ’90 en ’00 één van de beste spelers op de Amsterdamse velden in de jaren negentig.

Een terugblik op zijn carrière is, hoewel die officieel nog bezig is bij de veteranen van De Meteoor en Only Friends, een flinke lijst om op te sommen. Dat begon als vijftienjarig talentje in het eerste elftal van Schellingwoude, waarmee hij kampioen werd van de eerste klasse AVB. Daarna volgden DRC, AZ’67, Benacense Riva (Italië), DRC, Haarlem, DRC, ZPC, DRC, De Dijk, Oriënt en Omniworld. Tussendoor speelde hij ook jarenlang voor AORC in de zaal. Een dag voor het interview blikte hij toevallig met een vriend terug op zijn loopbaan, met in het bijzonder zijn jaren bij AZ’67. “Mijn eerste jaar daar was het aller, aller, allerbeste jaar dat ik voetbalde. Op linksbuiten. Ik kon de hele wereld aan. Dan is het zuur dat spelers waar destijds in het C-team tegen speelde, uiteindelijk het Nederlands elftal hebben gehaald. Terwijl dat jongens waren die je vroeger met twee vingers in de neus voorbij liep.”

Elk talent krijgt te maken met hoge pieken en diepe dalen. Zijn Italiaanse avontuur valt onder die laatste categorie. De allerdomste fout in zijn leven, durft Looijer het zelfs te noemen. “Daar ben ik nooit beter geworden. Het voetbal was slecht, het niveau was slecht, de trainingen waren slecht. Ik had er spijt van, had gewoon bij AZ moeten blijven.” Na twee jaar op het derde niveau van Italië keerde hij terug in Nederland, nadat zijn schoonvader hem een baan aanbood en Looijer bij zijn oude club DRC in het amateurvoetbal ook een aardige ‘pepernootje’ kon verdienen. Op zijn 27ste het nog één keer wilde proberen in de Eredivisie. Gerard van der Lem stelde hem voor naar Haarlem te komen. “Ik wilde laten zien dat ik het nog kan. Door een blessure heb ik maar achttien wedstrijden gespeeld, maar ik ben wel clubtopscorer geworden.”

Opnieuw keerde hij terug in Durgerdam, waar Looijer inmiddels als stijlvolle nummer tien faam makte. DRC was voor hem een warm thuis, hij kon er altijd terecht. “Het was fantastisch. Mijn medespelers deden precies wat ik wilde, ze deden altijd een stapje extra voor mij. Daarvoor wil ik ze eigenlijk nog steeds bedanken.” Nu heeft hij weinig met de club te maken. Hij werd naar eigen zeggen ‘weggebonjourd’; op een nare manier op het zijspoor gezet. Dat boek is gesloten.

Met zijn voetbalkwaliteiten zou hij vandaag de dag misschien ‘schathemeltje rijk’ zijn. Maar plezier in het voetbal? Nee, dat is heel anders dan in zijn tijd. “Ik kan mij niet voorstellen dat mensen nu plezier hebben in de kleedkamer. Ik zie het ook aan mijn zoon (voetbalt bij SDZ, red.). Die is ‘s avonds om tien uur thuis. Wij waren om twee uur ‘s nachts nog bezig.” De kleedkamerhumor van vroeger heeft hij bij De Meteoor wel, of op maandag en donderdag wanneer Looijer een balletje trapt met Mister Ajax Sjaak Swart. “Dat is echt humor. Ik dol Sjaak ook altijd. Als hij iets doet, is het fantastisch, maar wanneer het niet werkt bij een normale bal, is het opeens een kutbal. ‘Maar Sjaak’, zeg ik dan, ‘jij voetbalt van ons allemaal het langst. Als je het nu nog niet kan, houdt het een keer op en moet je stoppen.'”

Van stoppen wil Looijer zelf nog niet weten. Ondanks dat zijn knie niet altijd doet wat hij wil, nu er na al die jaren op topniveau geen kraakbeen meer over is. Naast het voetballen bij De Meteoor draagt hij ook het Ajax-shirt voor Only Friends, dat met gehandicapten in een reguliere competitie voetbalt. “Normaal verliezen we alle wedstrijden met grote cijfers. Afgelopen weekend pakten we ons eerste punt, 1-1 tegen DVVA 12. Twee minuten voor tijd maakte ik gelijk. Als je die kinderen op je af ziet komen rennen.. alsof ze de Champions League hebben gewonnen. Allemaal vol tranen, dat is geweldig. Op zo’n moment begrijp je pas hoe rijk je bent als voetballer. Het is een verrijking van mijn voetballeven om daar te helpen.”

Meer nieuws op de clubpagina(s)▼

Send this to a friend