KLAP | Twee finales, twee mokerslagen: avv Swift beleeft zwartste sportieve weken uit zijn recente geschiedenis

In ruim twee weken ziet Swift zowel de zaterdag- als zondagselectie een nachtmerrie waarheid worden. Waar de zaterdagtak degradatie niet kon voorkomen, strandde de zondagploeg zondag na verlenging in de promotiefinale. Een seizoen dat de geschiedenisboeken haalt, maar niet om de redenen waarop in Amsterdam Oud-Zuid werd gehoopt.

De stilte na afloop sprak boekdelen. Op sportpark Vennewater in Heiloo vierden spelers, stafleden en honderden supporters uit Spanbroek een historische promotie naar de tweede klasse. Aan de andere kant van het veld bleven de spelers van Swift verslagen achter. Ze waren er zó dichtbij geweest. Op enkele minuten van promotie. Op enkele minuten van een beloning voor een seizoen waarin een ploeg tegen alle verwachtingen in bleef vechten. Maar opnieuw viel het kwartje de verkeerde kant op.

Voor Swift werd zondag een nieuwe bladzijde toegevoegd aan een seizoen dat inmiddels symbool staat voor gemiste kansen, teleurstellingen en harde sportieve realiteit. Slechts vijftien dagen nadat de zaterdagselectie in de nacompetitie om lijfsbehoud in de Vierde Divisie na strafschoppen moest buigen voor WV-HEDW, kreeg ook de zondagtak een enorme dreun te verwerken. In de finale van de nacompetitie om promotie naar de tweede klasse ging de ploeg van trainer Bart Woldberg na verlenging onderuit tegen VVS ’46.

Het contrast kon nauwelijks groter zijn. Waar in Spanbroek feest werd gevierd, bleef Swift opnieuw met lege handen achter.

Een seizoen dat bijna niet had bestaan

Juist daarom kwam de nederlaag zo hard aan. Want nog geen jaar geleden was het überhaupt onzeker of de zondagselectie nog zou bestaan. In 2025 kreeg de Woldberg en staf te maken met de mededeling dat de stekker uit het zondagvoetbal dreigde te worden getrokken. Voor trainer Woldberg, al bijna tien jaar het gezicht van de selectie, leek het einde van een tijdperk nabij.

Door gezamenlijke inspanningen van bestuur, vrijwilligers en betrokkenen kwam er uiteindelijk groen licht om door te gaan. Maar de schade was aanzienlijk. Een groot deel van de selectie vertrok en er moest vrijwel vanaf nul een nieuwe ploeg worden opgebouwd. Woldberg koos niet voor voorzichtigheid. Al tijdens de voorbereiding sprak hij zijn ambitie uit. Als het kampioenschap niet haalbaar zou blijken, dan moest promotie via de nacompetitie worden afgedwongen.

Dat Swift überhaupt de finale bereikte, was al een prestatie van formaat. Via een pittige competitie en zware wedstrijden tegen Grasshoppers en Meervogels ’31 vocht de ploeg zich naar de eindstrijd. Daar wachtte VVS ’46 uit Spanbroek, dat voor het eerst in de clubhistorie promotie naar de tweede klasse wilde afdwingen.

Oranje overheerst in Heiloo

Bij aankomst op sportpark Vennwater was direct duidelijk hoe groot de inzet voor VVS ’46 was. Het sportcomplex kleurde volledig oranje. Touringcars uit Spanbroek reden af en aan. Het leek alsof het hele dorp was uitgelopen voor de historische wedstrijd. De promotiefinale vormde bovendien het afscheid van trainer Marco Boots, wat de emotionele lading nog verder vergrootte.

Toch was het Swift dat vanaf de aftrap het initiatief naar zich toetrok. De Amsterdammers begonnen fel, zetten hoog druk en lieten direct zien dat zij niet naar Heiloo waren gekomen om af te wachten. Vooral via de rechterflank werd VVS ’46 onder druk gezet. Chahid Ahamout was vanaf links een voortdurende plaag voor de Noord-Hollandse defensie en trof in de openingsfase zelfs de paal.

Swift dicteerde het spel. De ploeg combineerde verzorgd, won de tweede ballen en hield de tegenstander lange tijd ver van het eigen doel. Het enige dat ontbrak, was de beloning in de vorm van doelpunten. “De mogelijkheden waren er zeker,” zou Woldberg later constateren. “We kwamen heel vaak op de achterlijn en waren dreigend. Maar uiteindelijk moet die bal er wel in.”

Bekend probleem

Wie het seizoen van Swift heeft gevolgd, zag zondag eigenlijk een samenvatting van de volledige jaargang. Het spel was verzorgd. De intenties waren goed. Het initiatief lag vaak bij Swift. Maar op de beslissende momenten ontbrak de genadeloosheid voor het doel. Woldberg wees daar na afloop ook op. “We missen gewoon scorend vermogen van meerdere spelers. Doelpunten maken is moeilijk. We hebben één spits die op veertien goals staat, maar vanuit het middenveld komt er te weinig rendement.”

Tegen VVS ’46 werd dat opnieuw zichtbaar. Swift kwam keer op keer in kansrijke posities, maar schoten verdwenen over het doel, naast de palen of werden een prooi voor doelman Noah Kuipers. Ondertussen bleef VVS ’46 geloven in zijn kans.

Nachtmerrie

Toch leek het uiteindelijk goed te komen voor Swift. Na een wedstrijd waarin de Amsterdammers lange fases de bovenliggende partij waren, werkte de ploeg zich naar een 2-1 voorsprong door wie anders dan invaller Stan Roosken, hij stond op de juiste plek op het juiste moment voor de 1-1, en Noah Elum die heel beheerst afrondde. Met nog slechts enkele minuten op de klok leek promotie binnen handbereik. Op de bank werd al voorzichtig gerekend. Maar voetbal kent geen medelijden. In de absolute slotfase kreeg VVS ’46 nog een hoekschop. Een situatie die Swift het hele seizoen doorgaans uitstekend verdedigde. Dit keer viel de bal echter ongelukkig in een overvol strafschopgebied. Via een kluts belandde de bal voor de voeten van VVS-speler Sjaak Schuit, die de gelijkmaker binnenschoot.

De dreun was enorm. “Toen die goal viel, zag je de energie uit de ploeg lopen,” analyseerde Woldberg. “Dat voelde je direct.” Waar Swift de promotie al bijna kon aanraken, moest het plotseling verder in de verlenging.

De genadeklap

In de extra tijd bleek hoe dun de scheidslijn tussen succes en teleurstelling soms is. VVS ’46 putte nieuwe energie uit de late gelijkmaker en kreeg het geloof terug. Swift probeerde zich te herpakken, maar de mentale tik bleek groot. Toen de Noord-Hollanders vervolgens ook nog de 2-3 via Mitchell Wester maakten, kantelde de finale definitief in het nadeel van Swift.

Swift probeerde nog een slotoffensief te forceren, maar de krachten vloeiden weg. De comeback bleef uit. Na het laatste fluitsignaal volgde een explosie van vreugde aan de ene kant van het veld en diepe verslagenheid aan de andere. Voor VVS ’46 werd geschiedenis geschreven. Voor Swift eindigde een droom in een nachtmerrie.

Uitersten

De nederlaag maakt een toch al pijnlijke periode voor de vereniging compleet. Twee weken eerder had de zaterdagselectie alles op alles gezet om zich te handhaven in de Vierde Divisie. In een zenuwslopende nacompetitiewedstrijd bleek WV-HEDW uiteindelijk sterker vanaf elf meter. De degradatie kwam hard aan. Dat de zondagselectie vervolgens zo dichtbij promotie kwam, bood hoop op een sportieve pleister op de wond. Maar ook die droom spatte uiteen.

Twee finales. Twee beslissende wedstrijden. Twee keer een nederlaag. Voor een vereniging met de ambitie en historie van Swift is dat een ongekende dreun.

Trots en teleurstelling

Toch wil Woldberg niet alles zwart inkleuren. Hij weet als geen ander hoe moeilijk de omstandigheden waren waarin deze selectie moest opereren. Een team dat vorig jaar bijna niet meer bestond, speelde nu een promotiefinale en was daarin lange tijd de betere ploeg. “Je moet het ook niet doodrelativeren,” zei de trainer na afloop. “We zijn nog steeds blij dat de zondagselectie bestaat. Met jongens uit het tweede in de basis waren we gewoon de betere ploeg.” Maar tegelijkertijd overheerst de teleurstelling.

Geschiedenisboeken

Over enkele jaren zal dit seizoen nog altijd onderwerp van gesprek zijn binnen de club. Niet vanwege een kampioenschap. Niet vanwege promotie. Niet vanwege sportieve triomfen. Maar vanwege de uitzonderlijke opeenstapeling van tegenslagen. Een zaterdagselectie die degradatie niet kon voorkomen. Een zondagselectie die promotie in de vijfde minuut van de extra tijd uit handen zag glippen. Twee finales die eindigden in verdriet.

De jaargang 2025-2026 zal ongetwijfeld een plek krijgen in de geschiedenisboeken van Swift. Alleen niet op de manier waarop spelers, trainers, supporters en vrijwilligers zich dat twaalf maanden geleden hadden voorgesteld. En misschien maakt juist dat de pijn zo groot. Omdat succes bij de zondagselectie zo dichtbij was. Omdat die droom bijna werkelijkheid werd. Maar in voetbal telt uiteindelijk slechts één waarheid: wat op het scorebord staat wanneer het laatste fluitsignaal klinkt. En dat laatste fluitsignaal klonk voor Swift dit seizoen twee keer genadeloos hard voor de Amsterdammers.