Het Amsterdamsche Voetbal Doelgericht
Amsterdamse clash eindigt na 120 minuten zonder doelpunten, waarna WV-HEDW in een marathonreeks van 24 strafschoppen de stap naar de Vierde Divisie zet.
Er zal nog heel lang worden nagepraat over de spannendste dubbele Amsterdamse derby sinds tijden, met als absolute apotheose de slotwedstrijd op sportpark Middenmeer. Na een uitputtingsslag van ruim honderdtwintig minuten zonder beslissing volgde een strafschoppenserie van liefst twaalf beurten per ploeg. De zenuwslopend lange reeks mondde uit in een ware thriller, waarin Swift meerdere keren op matchpoint kwam, maar het uiteindelijk WV-HEDW was dat aan het langste eind trok. Nadat Tim Correia zijn eerdere misser wegpoetste door nu wel raak te schieten voor WV-HEDW, lukte het Max Nijman niet om voor Swift hetzelfde te doen. Zijn matig genomen strafschop verdween, net als zijn eerste, in de grijpgrage handen van invaller-doelman Niels van Gool. Het gezellig volgepakte sportpark ontplofte; zo groot was de ontlading bij iedereen die WV-HEDW een warm hart toedroeg.
Voor Swift was de ontknoping ronduit triest, nadat de ploeg zich in de slotfase van de competitie en tijdens de nacompetitie opzienbarend had hersteld van een eerdere dip. Vele voetballiefhebbers in en om Amsterdam gunnen beide clubs een plek in het landelijke divisievoetbal, maar dat was helaas niet de inzet van deze nacompetitie.
Gelijkopgaander kon niet
Vergeten was hoe moeizaam de wedstrijd zich over twee helften en twee verlengingen voortsleepte, al moet daarbij nadrukkelijk worden gezegd dat beide ploegen in die malaise deelden. Een uitzondering vormden de defensies, want die speelden nagenoeg foutloos. Wie van goed verdedigen houdt, kwam zeker aan zijn trekken. Verder was het echter vooral wachten op iemand die de wedstrijd zou openbreken met een bijzondere actie. De angst om op achterstand te komen was te groot om vol ten aanval te trekken. Ook individueel wist niemand zich voldoende los te maken om het verschil te maken. Bij Swift gold dat bijvoorbeeld voor de overigens degelijk spelende Victor Beker, terwijl bij de thuisploeg Dylan Cardol en Tim Correia niet toekwamen aan het drukken van hun stempel op de wedstrijd.
Over het geheel genomen speelde WV-HEDW iets opportunistischer dan het wat verzorgder combinerende Swift, maar het woordje ‘iets’ staat er niet voor niets. Want als één wedstrijd het predicaat gelijkopgaand verdiende, dan was het deze derby wel. Hooguit kan worden gesteld dat het WV-HEDW van Tom Verhoek het sterkst opende en het Swift van interim-coach Jimmy Simons het sterkst afsloot.
Verlammende vermoeidheid
Toch had de beslissing in de reguliere negentig minuten kunnen vallen. En anders wel in de verlenging. Want hoe weinig ook, in iedere wedstrijd doet zich vroeg of laat een mogelijkheid voor. Swift kwam een paar keer tot een kleine kans, onder andere toen Tiemen van Hezel de bal ineens op zijn slof nam, maar verdediger Oscar Abouseada zich in de baan van het schot wierp. In de tweede helft deden zich nog altijd weinig kansen voor, maar het waren er wel meer dan voor rust. Rik Breemhaar kopte kort voor tijd namens Swift rakelings naast. Aan de andere kant lukte het Tim Correia eerder niet om bij een goede schietkans doelman Bogdan Constantin te verschalken.
Naarmate de wedstrijd vorderde, verliep de opbouw steeds trager; de vermoeidheid werd met de minuut zichtbaarder. Een tegendoelpunt zou voor beide ploegen de absolute genadeklap zijn geweest, maar zover kwam het niet. Nog eens dertig minuten verlengen was onvermijdelijk.
Glansrol Niels van Gool
WV-HEDW tastte in die verlenging nog één keer diep in de reserves. Veel leverde dat niet op, totdat doelman Constantin in de tiende minuut van de verlenging de op rechts doorgebroken Ken Raghoebar binnen het strafschopgebied torpedeerde. Scheidsrechter Franklin Berg was onverbiddelijk: geel en een strafschop. Als vanzelfsprekend nam Correia de klus op zich, maar het onvoorstelbare gebeurde: de altijd zo trefzekere schutter schoot even ongelukkig als opzichtig over. Weg unieke kans.
Daarna was het de beurt aan Swift om nog eens flink aan te zetten. Onzorgvuldigheid in de eindfase stond succes echter in de weg en daarbovenop was er nog altijd de glansrol van de kort voor rust ingevallen reservekeeper van WV-HEDW, Niels van Gool. De vervanger van de geblesseerd geraakte eerste doelman Dion Thomas stond zijn hele optreden lang op volwassen wijze zijn mannetje. Iedere hoge bal was voor hem, terwijl hij tussendoor ook nog met rake uittrappen het spel verlegde.
Bloedstollende strafschoppenreeks
Toen het ook na de verlenging nog 0-0 stond, moest de beslissing wel vallen in de strafschoppenserie. Beide ploegen misten ongeveer om en om, waarna ze op de juiste momenten weer raak schoten. Van Gool blonk opnieuw uit door liefst drie strafschoppen te stoppen én er zelf één raak te schieten. Voorzitter Ronald Nijsen zou later zeggen dat dit de eerste strafschop was die Van Gool ooit nam.
Tim Correia kende eveneens zijn moment van glorie toen hij de zesde strafschop wel raak schoot. “Ik ben heel blij dat ik me heb kunnen revancheren. Ik moest mijn verantwoordelijkheid pakken. Bij mijn strafschop in de verlenging wilde ik hem in de rechterhoek leggen. Ik gleed echter verschrikkelijk uit.”
Uiteindelijk kwamen alle spelers aan de beurt en viel de beslissing pas toen de eerste strafschopnemers voor de tweede keer aan de bak moesten.
‘Maakt niet uit hoe, wij wonnen’
“Ja, het moest uit de tenen komen en mooi was het vandaag niet, maar dat maakt nu niets meer uit”, lachte Correia vlak na afloop. “Maakt niet uit hoe, wij gaan naar de Vierde Divisie.”
Kletsnat van een plons in de sloot viel coach Tom Verhoek zijn aanvaller bij. “Inderdaad, heel goed was het niet. Logisch ook, want honderdtwintig minuten in de vierde wedstrijd binnen tien dagen maakten er een vreselijke slijtageslag van. Maar we hebben het gehaald! Twee keer op rij gelijkspelen tegen een goede ploeg die jaren op divisieniveau heeft gespeeld, dat is absoluut een topprestatie van ons.”
Ronald Nijsen kon zijn geluk niet op. “Promotie via de nacompetitie, iets wat ik in mijn tien jaar als voorzitter niet eerder meemaakte. Kampioenschappen genoeg, maar in eerdere nacompetities werden we steeds uitgeschakeld. En nu, terug in de Vierde Divisie. Yessss!”
Jimmy Simons was op dat moment nog maar net met de verwerking begonnen. Dat hij Swift in enkele maanden interim-trainerschap vanuit een kansloze positie weer tot leven wist te brengen, had voor hem op dat moment geen waarde. “Dat telt niet, feit is dat we het net niet gehaald hebben. Zo was het ook vandaag: het lukte net niet. Ook wij liepen op ons tandvlees. De klap zal nog wel even doordreunen. Hopelijk kan de club de afgelopen periode gebruiken om er snel weer bovenop te komen.” Bekijk hier alle uitslagen in de nacompetitie
Verslag: Jakob Kos
Foto’s: Jeroen Otten (zie album)
Foto’s: Marco Klompalberts
