Het Amsterdamsche Voetbal Doelgericht
Door: Peter Brink
Kinderen luisteren slecht. Ze horen hooguit de helft van wat hun ouders zeggen en vullen de rest zelf in. Geef ze eens ongelijk.
Bij SDW dachten kinderen van tien dat ze training kregen van Harry Kane, de spits van Bayern München. In werkelijkheid stond er een andere Kane voor hun neus: Dennis van Leeuwen, jarenlang gitarist bij de Nederlandse rockband Kane. De jongens deelden hun ontdekking op TikTok en Instagram. Het nieuws verspreidde zich sneller dan een counter na balverlies. In Zuid-Duitsland werden auto’s gestart en vliegtuigen geboekt. Even later stonden de cameraploegen van Bild, ARD en ZDF langs het sportpark.
Van Leeuwen had juist de luwte opgezocht. Geen uitverkochte stadions, geen groupies en geen gillende bakvissen meer. Gewoon een groep kinderen, een bal en een voetbalveld. Rust. Hij wilde trainer zijn, geen BN’er. Maar de kinderen hadden andere plannen. Johan Cruijff wist hoe ingewikkeld communicatie kon zijn. Als hij zei dat een speler geholpen moest worden, rende iedereen ernaartoe. Maar een linksbuiten hielp je soms juist door weg te blijven. Ook bij SDW was de boodschap niet helemaal aangekomen. Alleen floot niemand de kinderen terug.
Van Leeuwen vertelde voor de training dat hij vroeger voor volle stadions speelde en dat duizenden mensen zijn naam scandeerden. De jongens luisterden met open mond. Voetbal, Kane, volle stadions. De puzzel was snel gelegd. Hun nieuwe trainer was natuurlijk Harry! Dat Dennis eigenlijk de gitarist van een Nederlandse rockband bedoelde, liet hij maar even in het midden. Hij speelde het spel mee. Waarom zou hij de kinderen uit hun droom helpen? Een handtekening, een selfie: de jongens wilden het allemaal. Als Harry Kane je trainer is, moet je daar natuurlijk wel bewijs van hebben.
Het avontuur begon met de kinderen thuis, die op voetbal wilden. Samen met een andere vader organiseerde Van Leeuwen voetbalactiviteiten in het Westerpark. De groep groeide tot zo’n dertig kinderen en verhuisde uiteindelijk naar SDW. Hij verdiepte zich in het trainersvak en volgde de KNVB-opleiding VC1. Als gitarist wist hij wanneer hij moest soleren en wanneer hij ruimte moest laten voor de zanger. Op het voetbalveld laat hij de jongens zelf proberen. Een pass mislukt, iemand probeert het opnieuw. Niet iedere fout hoeft meteen te worden besproken. Zelfs als je tien bent, hoef je niet na iedere mislukte actie in de kleedkamer te verschijnen voor een tactische analyse.
De jongens dromen van volle stadions en geloven dat ze daar ooit zelf zullen staan, net als oud-SDW’ers André Ooijer en Richard Witschge. Ze rekenen niet uit hoe klein die kans is. Gelukkig maar. Ouders en leraren bedoelen het goed. Ze waarschuwen, relativeren en wijzen op de werkelijkheid. Niet iedereen kan profvoetballer worden. School is ook belangrijk. Maar voor je het weet, heeft een kind een droom met een gebruiksaanwijzing. Van Leeuwen weet hoe het voelt om ergens helemaal voor te gaan. Met Kane speelde hij voor volle zalen. Hij weet hoe bijzonder het is als duizenden mensen jouw muziek meezingen. Een trainerscarrière bij Ajax hoeft voor hem niet zo nodig. Hij vindt het mooi om de jongens te zien groeien.
Dinand Woesthoff zei ooit: ‘Wij stoppen, maar de muziek gaat gewoon door.’ Bij SDW gaat het voetbal door. En Dennis van Leeuwen laat zich Harry noemen. Na het laatste fluitsignaal klinkt de vraag. ‘Harry, nog één partijtje?’ Dennis kijkt naar de klok. De jongens kijken naar de bal. Zijn verstand zegt dat de training voorbij is. Zijn hart hoort het publiek om een toegift roepen. Kane is gestopt. Harry heeft nog één nummer op het programma.
