Het Amsterdamsche Voetbal Doelgericht
Soms is voetbal even helemaal niet belangrijk. Bij FC Abcoude weten ze daar inmiddels alles van. Het afgelopen seizoen kreeg de club te maken met groot persoonlijk leed dat veel verder ging dan winnen, verliezen of een plek op de ranglijst. Ook trainer-coach Rob van Gardingen werd hard geraakt. Juist daarom voelt de start van het seizoen 2026/2027 anders. Niet omdat ineens alles vergeten is, maar omdat er weer ruimte lijkt voor plezier, ambitie en vooruitkijken. „FC Abcoude is een heel warme club. Daar wil je heel graag iets extra’s voor terugdoen.”
Wie met trainer-coach Rob van Gardingen over FC Abcoude praat, merkt al snel dat het gesprek moeilijk alleen over voetbal kan gaan. Natuurlijk gaat het over druk zetten op de helft van de tegenpartij, nieuwe spelers inpassen, jonge jongens die doorstromen vanuit de jeugd en de ambitie om dit seizoen misschien naar boven te kijken. Maar onder al die voetbalonderwerpen zit een nog veel diepere laag. En misschien wel een betekenis.
Verbondenheid
Het afgelopen seizoen was voor de club loodzwaar. Persoonlijk verdriet kwam akelig dichtbij en Van Gardingen ondervond dat zelf toen zijn vrouw overleed. In die periode ervoer hij hoe een voetbalvereniging veel meer kan zijn dan een plek waar twee keer per week wordt getraind en op zondag negentig minuten wordt gevoetbald.
Het overlijden van voormalig hoofdtrainer Tonnie Bras maakte binnen de vereniging en daarbuiten heel veel los. Van Gardingen noemt beide gebeurtenissen wanneer hij probeert uit te leggen waarom hij zich inmiddels zo verbonden voelt met FC Abcoude. „Als ik kijk naar de warmte van de club: ik heb het meegemaakt toen mijn vrouw kwam te overlijden, maar ook bij het overlijden van Tonnie, de voormalig hoofdtrainer. FC Abcoude blijkt dan een heel warme, menselijke club. De steun, de woorden, de gebaren. De hulp. Je wilt nu iets extra’s terugdoen voor die club. Dat doe ik met heel veel plezier en heel veel inzet.”
Meer dan hoofdtrainer
Dat ‘iets terugdoen’ zit soms in kleinere dingen. Van Gardingen beperkt zich niet tot het eerste elftal. Hij staat ook langs de lijn bij jeugdwedstrijden, kijkt naar spelers die misschien ooit de overstap naar de selectie kunnen maken en denkt mee over wat er binnen de vereniging gebeurt. Zelf vindt hij dat niet bijzonder. Volgens hem hoort het simpelweg óók bij het hoofdtrainerschap.
Maar misschien zegt juist dat iets over de relatie die inmiddels is ontstaan. Hij kwam binnen als trainer van het tweede elftal, maar pakte de handschoen op toen het nodig was.
FC Abcoude is voor hem niet alleen maar een vereniging waar hij op zondag verantwoordelijk is voor zijn spelers en drie punten. Het is een omgeving waarin mensen elkaar kennen, waarin jeugdspelers niet mijlenver van het eerste elftal afstaan en waarin spelers van het eerste naar het tweede gaan kijken – en andersom. „Dat is gewoon een genot om hier te mogen zijn”, zegt Van Gardingen over die betrokkenheid. „Zeker als je trainer mag zijn van zo’n leuke groep.”
Die woorden passen bij een vereniging die na een moeilijke periode weer behoefte heeft aan iets positiefs. Aan een zaterdag of zondag waarop het weer over voetbal mag gaan. Aan een kleedkamer waarin wordt gelachen, maar waarin ook teleurstelling heerst als er wordt verloren. Aan spelers die na hun eigen wedstrijd niet meteen naar huis gaan, maar blijven hangen.
Nieuwe gezichten, nieuwe energie
Voetballend lijkt er eveneens iets te zijn ontstaan. FC Abcoude kreeg deze zomer een dozijn nieuwe spelers binnen voor de totale selectie van het eerste en tweede elftal. Dat is een aanzienlijk aantal en normaal gesproken voldoende reden voor een trainer om voorzichtigheid in te bouwen. Nieuwe spelers moeten hun plek vinden, automatismen moeten ontstaan en een kleedkamer moet weer een groep worden, met een nieuwe, frisse dynamiek.
Bij Abcoude lijkt dat proces opvallend natuurlijk te verlopen. „De groep ziet er echt supergoed uit. De jongens die erbij zijn gekomen, passen zich heel makkelijk aan. Ze worden heel goed ontvangen door de mensen in de club en door de spelersgroep.”
Ook de voorbereiding gaf reden tot optimisme. Er werd in de eerste weken stevig getraind, met nadruk op de fysieke basis, waarna Van Gardingen en zijn staf, met assistent-trainer Mees Snijder, steeds wedstrijdgerichter gingen werken. “De resultaten waren goed, maar minstens zo belangrijk: het voetbal begon eruit te zien zoals wij het de komende periode voor ogen hebben.”
Van Gardingen wil met zijn ploeg nadrukkelijker vooruit verdedigen. Niet afwachten, maar spelers laten doorschuiven naar de volgende linie. Druk zetten en proberen de tegenstander eerder vast te pakken. “Het vraagt moed en onderlinge afstemming, en dus ook tijd.”
Dat niet alles onmiddellijk lukt, bleek bij de competitiestart. Van Gardingen zag in WV-HEDW een geoliede machine die zijn ploeg voor problemen stelde en kon daar, zittend op de bank langs de lijn, ook waardering voor opbrengen. Het is tekenend voor de fase waarin FC Abcoude zich bevindt: ambitie hebben, maar tegelijkertijd beseffen dat het proces – wie heeft het er niet over in deze tijd – nog eventjes nodig heeft. „Dat WV-HEDW heeft echt een heel goed middenveld. Sowieso vond ik dat ze in elke linie sterke spelers hadden.”
Geen herhaling
Over de doelstelling hoeft Van Gardingen niet lang na te denken. Eerst moet FC Abcoude vooral wegblijven van de problemen die het vorig seizoen op het veld kende. „Dat hebben we meegemaakt en dat willen we absoluut voorkomen.”
Maar alleen naar beneden kijken past evenmin bij het gevoel waarmee FC Abcoude aan deze jaargang is begonnen. Daarvoor ziet de trainer voldoende kwaliteit en potentie in zijn groep. Ervaren krachten pakken hun rol volgens hem uitstekend op. Daarom durft Van Gardingen voorzichtig verder omhoog te kijken. „Ik verwacht en hoop – het is misschien meer de hoop – dat we bij de eerste vijf, zes kunnen eindigen.” Om daar vervolgens stiekem iets aan toe te voegen: „…en misschien een gek stapje kunnen maken richting een periodetitel.”
De volgende generatie
Er gebeurt nog iets waar Van Gardingen zichtbaar plezier aan beleeft: jonge spelers grijpen hun kans.
Henkie Hubers Castillo maakte de overstap vanuit Onder-23 en heeft inmiddels zijn plek tussen de senioren gevonden. Van Gardingen omschrijft hem enthousiast als „een beest”. Dan is er doelman Luuk Wessel. De keeperspositie leek vlak voor de voorbereiding plotseling een serieus probleem te worden, maar Wessel schoof door en greep zijn kans. „De manier waarop deze jonge keeper uit de eigen jeugd zich staande houdt, daar heb ik veel respect en waardering voor.”
„Het zit allemaal heel kort op elkaar”, zegt Van Gardingen over de verschillende geledingen binnen de club. „Iedereen wordt hier gewoon goed opgevangen, ongeacht leeftijd.”
Tegelijkertijd wil Van Gardingen voorkomen dat door de aandacht voor de jonge spelers anderen uit zijn selectie tekort worden gedaan. „Ik wil absoluut niemand tekortdoen. Het is gewoon een fantastische groep om mee te mogen werken.” Juist die combinatie van ervaren krachten en spelers die vanuit de eigen jeugd hun kans grijpen, stemt tevreden.
Samen weg
Later in het seizoen moet dat familiegevoel zelfs letterlijk de grens over. FC Abcoude werkt aan een trainingskamp met een grote groep. Niet een uitstapje dat alleen vanuit de technische staf wordt opgelegd, maar iets waarbij spelers zelf veel verantwoordelijkheid nemen. Het bestuur denkt mee, stafleden doen dat en vier of vijf spelers uit de spelersraad zijn intensief bij de organisatie betrokken.
Van Gardingen ziet het als onderdeel van iets wat eigenlijk het hele seizoen bezig is: samen één grote groep vormen. Na het vorige seizoen waarin FC Abcoude vaak genoeg werd geconfronteerd met een andere werkelijkheid, mag het nu misschien ook weer wat vaker over de mooie kanten gaat. Over een jonge speler die doorbreekt. Over een overwinning. Over een kleedkamer waarin het goed zit. Misschien zelfs over die periodetitel waar Van Gardingen voorzichtig aan durft te denken. Maar bovenal over het plezier dat weer voelbaar moet worden. Aan het einde krijgt Van Gardingen nog één simpele constatering voorgelegd: Je hebt het naar je zin. Zijn antwoord komt zonder aarzeling. „Ik heb het super naar mijn zin. Absoluut.”
FC Abcoude komt uit in de tweede klasse A. Zondag 27 september speelt de ploeg van Van Gardingen op eigen veld in Abcoude tegen Assendelft. Aanvang: 14.00 uur. Kijk hier voor de stand en het complete programma
