Het Amsterdamsche Voetbal Doelgericht
Even geen training op een nat kunstgrasveld in Amsterdam-Oost, maar zon, zee en Spaans kunstgras. De JO13-1 van WV-HEDW (Tweede divisie) verruilde vlak voor kerst het winterse Nederland voor een paar dagen Valencia. Met zeventien spelers, staf en zeven ouders voor de begeleiding vertrok het gezelschap van donderdag 18 tot en met zondag 21 december naar Spanje. En dat bleek allesbehalve een vakantie uitje.
“Of ik ergens extra veel zin in had?” vroeg Florian den Dulk (12) zich hardop af, terwijl hij het programma terugbladert. “Eigenlijk in alles wel. Maar er sprong niet één ding bovenuit.” Dat zegt genoeg, want het schema stond bomvol. Trainer Yassir en zijn staf hadden overal aan gedacht en over nagedacht.
Van stadiontour tot Spaanse training
Na aankomst in Valencia ging het tempo er meteen in. Geen ‘koffietje’ op het terras, maar een stadiontour bij Valencia CF. Kleedkamers, tribunes, spelersgangen. Alles werd bekeken. Daarna nog even de stad in en vervolgens hup: omkleden voor de training.
Die training was leuk, vond Florian, al had hij wel één kanttekening. “Het kunstgras daar is anders dan in Nederland. Een beetje oud, het leek op een hockeyveld.” Toch werd er fanatiek getraind, zoals dat hoort bij een team dat ook op ‘vakantie’ vooral wil bewegen. ’s Avonds was er vrije tijd, eten en vooral veel samen zijn. “De avonden waren misschien wel het leukst,” vertelt Florian. “Gewoon met z’n allen op de gang, bij elkaar langs, een beetje rondzwerven.”
Musea, strand en spontane sprints
Vrijdag begon met zwemmen in het hotel, waarna het programma licht werd omgegooid. Op naar het Museum voor Kunst en Wetenschap: indrukwekkende, moderne gebouwen waar je je even op een wereldtentoonstelling waant. Daarna door naar het strand voor beachvoetvolleybal. Sportief, zonnig en – uiteraard – weer gevolgd door vrije tijd. Die vrije tijd werd niet zittend doorgebracht. In een park doken de jongens en meiden massaal op zogenaamde fitnessapparaten, alsof ze er dagelijks trainen. Even later renden vier spelers spontaan mee met drie onbekende hardlopers over de boulevard. “Die mannen keken eerst raar op, maar moesten er daarna om lachen,” keek Florian met zichtbaar plezier terug op dat moment.
Padel, profvoetbal en Ajax in Spanje
Zaterdag stond er een padel-toernooi op het programma. Voor velen de eerste keer. “Dat vond ik echt heel leuk,” zegt Florian. “Ik had het nog nooit gedaan, maar het ging best goed.” Daarna door naar het stadion voor Levante tegen Real Sociedad. “Niet het beste voetbal,” geeft hij eerlijk toe, “maar wel spannend.” Real Sociedad stond lang 0-1 voor, tot Levante in de allerlaatste minuut een penalty kreeg: 1-1. Dat maakte veel goed. De avond eindigde sportief én gezellig: samen eten in de stad en NEC – Ajax kijken in een sportcafé. En ja, sommige spelers renden daarna gewoon hardlopend terug naar het hotel. Om tien uur ’s avonds. Gewoon, omdat het kan.
Leerzaam
De enige wedstrijd van de trip werd gespeeld tegen een Spaanse tegenstander die nét een jaar ouder bleek. Florian: ”Wij zijn onder 13, de tegenstander was 13 jaar.” Groter, sterker, fysiek vooral verder. WV-HEDW had het zwaar en verloor ruim. “Dat was wel even minder,” zegt Florian nuchter. “Maar dat hoort er ook bij.” Daarna zat het avontuur erop. Koffers inpakken, richting luchthaven en terug naar Amsterdam.
Eén team, één ervaring
Wat blijft hangen na een prachtige trip? Niet het slechtere kunstgras en zelfs niet de nederlaag. “Ik denk dat iedereen het leukste vond om gewoon alles samen te doen,” zegt Florian. “Altijd met het team, altijd met elkaar bezig, het hele weekend was top geregeld.” En misschien zegt dat alles over deze trip: een team dat zelfs op vakantie geen stilzitters kent, maar vooral samen herinneringen maakt, cultuur opsnuift en de Spaanse keuken heeft leren kennen. En, zoals bleek toen een groep spelers ineens vijf kilometer terug naar het hotel rende in plaats van de charter bus of Uber: energie genoeg. Zelfs in Valencia.
